El Camino

Projekt Szerokie Horyzonty

2010-02-12T10:24:00.001-08:00

http://szerokiehoryzonty.blogspot.com/

Pomoc humanitarna dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti

2010-01-15T03:25:00.000-08:00

Pod poniższym linkiem można dokonywać wpłat na konto POLSKIEJ AKCJI HUMANITARNEJ na rzecz ofiar trzęsienia ziemi na HAITI. Sumy w wysokości 30, 50 lub 100 złotych na zestawy pomocy zawierające podstawowe artykuły związane ze zdrowiem i higieną. Są one niezbędne, by zabezpieczyć się przed chorobami oraz epidemiami i przetrwać pierwsze tygodnie po katastrofie.

http://podarnik.gazeta.pl/podarnik/0,0.html?utm_source=PAH

Tu jest link UNICEF:

http://www.unicef.pl/form_wplatanakonto.php

Haiti – 7 stopni w skali Richtera [18+]

http://www.990px.pl/index.php/2010/01/15/haiti-7-stopni-w-skali-richtera-18/

dla tych, których jeszcze to nie ruszyło...

POMAGAJMY!

minął rok od powrotu do domu ...

2009-11-06T05:56:00.000-08:00

... i myślimy tylko o tym by znowu być tam gdzieś i doświadczać życia.

Paradoksem jest, że w dzisiejszym świecie tak zglobalizowanym, gdy nie ruszając się z fotela, popijając kawę możemy odszukać w internecie odpowiedzi na każde pytanie, pozyskać nieprzebrany ogrom informacji, zajrzeć w każdy zakątek ziemi, tak mało wiemy o świecie. Rozwój cywilizacyjny to nieustanny proces zamiany wolności na kontrolę w imię bezpieczeństwa, niepewności na przewidywalność, niepokoju na jałowy stan ukojenia.

Nadeszły czasy gdy miłość swój koniec znajduje w jednym smsie a początek w internecie. Łatwość dostępu do wiedzy powoduje, że ta zpowszedniała. Zamiast zdobywać - wyszukujemy. Boimy się konfrontacji z problemami. Patrzymy za gotowym rozwiązaniem. Lęk by stawić czoło życiu paraliżuje. Odeszły czasy kiedy człowiek spotykając przeszkodę na swojej drodze poprawiał pas i stawiał jej czoła. Nie miał innego wyjścia. Siła własnych rąk, fantazja oraz mądrość były cechami, które decydowały o przetrwaniu. Nie był to wtedy świat obcy, dziki i surowy. Lasy, stepy i morza nigdy nie były nam niedostępne. W czasach kiedy wędrówka trwała cały dzień, traciło znaczenie - jak daleko, a nabierało - kiedy. Staliśmy się zbyt leniwi i przyzwyczajeni do wygód by pomyśleć, że jesteśmy w stanie żyć bez sprzętu za setki złotych i wędrować gdzie tylko chcemy.

W podróży zasmakujesz przyjaźnie mierzonej nie ilością gadżetów a lojalnością i czasem. Przyjdzie ci stawać ze słońcem, uczyć się od starszych i opiekować się tym co zjesz. Przypomnisz sobie szacunek do chleba zdarzy się, że jeść będziesz z piaskiem, dziękując opatrzności za każdy kawałek strawy. W noc będziesz mieć uszy i oczy otwarte. Może zgubisz buty, przyjdzie spać w wilgotnych pieleszach a odpoczywać będziesz w deszczu ale nie zgubisz pogody ducha a radość i piękno nauczysz się czerpać z każdego dnia, źdźbła trawy, kamienia i powiewu wiatru w koronach drzew. Jedyne co musisz to otworzyć swe serce na otaczające cię dobro. Poznaj smak, nie tyle przygody – a życia.

Trojka Przekracza Granice

2009-01-06T11:48:00.000-08:00

Wtorek, 15:00, 13/01/2009 - Audycja Tomka Michniewicza - Trojka Przekracza Granice, zapraszam.

Tabblo - Malezja

2008-12-11T02:51:00.001-08:00

http://www.tabblo.com/studio/stories/view/1674707/

Nowe Tabblo

2008-12-02T03:32:00.000-08:00

http://www.tabblo.com/studio/stories/view/1671642/

http://www.tabblo.com/studio/stories/view/1671298/

Zapraszamy ;)

Hunza Man

2008-10-07T05:22:00.000-07:00

ART DECO - Pakistan

2008-10-07T04:57:00.000-07:00

Wystroj kosztuje czesto dwa razy wiecej niz pojazd, robia wiekszy chalas niz ojciec rydzyk, jezdza wolniej niz PKP, pala wiecej niz lotniskowiec - dzielo sztuki uzytkowej - Pakistanskie Ciezarowki.
.
.

Sufi night

2008-10-07T04:42:00.001-07:00

Dolina Kalaszy

2008-09-03T09:02:00.000-07:00

W morzu Islamu, rozciagajacym sie od Turcji po Kaszmir, plemie zamieszkujace trzy doliny - Rumbur, Brumburet i Birir, odlegly zakatek Pakistanu niedaleko afganskiej granicy, w jakis tajemniczy sposob zachowalo wlasne wierzenia i tradycje.

Przechadzanie sie po okolicznych wioskach przypomina troche zwiedzanie skansenu, z tym ze u Kalaszy dzieje sie to naprawde. Zachowali tradycyjne ubiory, wierzenia i rytualy. Kalasze uznaja sie za potomkow Alexandra Wielkiego, ktory w zamieszlych czasach z sobie tylko znanych pobudek goscil w tych regionach przez czas nieokreslony. Legenda ta, choc bardzo romantyczna, nie ma naukowego potwierdzenia. Na korzysc wersji Kalaszy moze swiadczyc ich jasna cera i niebieskie oczy.

Trudnym do pominiecia jest fakt, ze Kalasze pedza pierwszorzedny bimber i calkiem niezle winko. Pakistan jest pustynia jesli chodzi o szeroko pojeta rozrywke, tak wiec dostep do wina - rocznik wtorek, glosniczkow podlaczonych pod MP3 i hotelu, w ktorym bylismy z towarzyszacymi nam Lidka (Madzia) i Michalem, jedynymi goscmi, zaobfitowal kilkoma imprezami, z ktorych najlepiej pamietam szalone tance i miejscowych Kalaszy krzyczacych po polsku - Te kocie ruchy bracieeeeee!!!

Niestety wyglada na to, ze dni Kalaszy sa policzone. Islam powoli wypiera ich kulture. Juz teraz w dolinie Brumburet Muzulmanie stanawia wiekszosc osadnikow a odwazne i rezolutne Kalaszki po przejsciu na Islam, momentalnie staja sie wstydliwe, strachliwe i zamkniete w sobie. Ortodoksyjne podejscie do religi powoduje, ze UNESCO boi sie ingerowac w sytuacje. Z rozmow z Kalaszami i znajomymi z Pakistanu wynika, ze za dziesiec lat moga byc juz tylko wspomnieniem.

.

.

Polo Sport - Pakistan

2008-09-02T09:53:00.000-07:00

Noc Derwiszy

2008-09-02T09:28:00.000-07:00

Noce o tej porze roku w Lahore nie przynosza ulgi po upalnym dniu, sen jest prawie niemozliwy, posciel lepi sie do ciala jak mokry lisc do szyby, sciany domow sa rozpalone sloncem dnia i grzeja niczym kaloryfery, otwarte okna nie wpuszczaja swiezego powietrza a jedynie stada moskitow. Komary wystepuja tu w rozmiarach XXL, w Polsce moglyby uchodzic za ptaki.

Nasi przyjaciele w Lahore nalegali bysmy koniecznie zostali do czwartkowej nocy, mowili, ze wtedy odbywa sie cos, co koniecznie musimy zobaczyc, ze byc w Lahore i nie zobaczyc tego widowiska to jakby wogole tu nie byc.

Tak wiec pozna noca, okolo pierwszej, wciskamy sie wszyscy do rikszy i po pol godzinnym rajdzie przez zalane smogiem miasto, docieramy na przedmiescia. Tutaj nikt nie spi, wrecz przeciwnie, w tym miejscu jest wszystko tylko nie sen. Won tysiaca ludzi miesza sie z wonia koziego miesa pieczonego na ruszcie, zapachem haszyszu, ktory tu pali kazdy, to czesc rytualu, ktory sie tu odbywa. Przeciskamy sie przez tlum, wlepione w nas setki oczu powoduja, ze zaczynam sie czuc nieswojo. Ula, mimo ze ma zakryta glowe, wydaje sie scigac spojrzenia kazdego mezczyzny. Fakt, ze w tlumie jest jedyna kobieta, do tego biala, powoduje, ze staje sie niemozliwym zachowac jakakolwiek anonimowosc. Szczesliwie obrzucani jestesmy jedynie spojrzeniami. Nasi przyjaciele prowadza nas w strone dzwieku bebnow. Idziemy szybko starajac sie otaczac Ule z kazdej strony. Nierowny, szarpany rytm staje sie coraz glosniejszy, przedzieranie przez motloch coraz trudniejsze, w ustach mam sucho, atmosfera jest tak gesta, ze szczypia oczy. W koncu udaje nam sie przecisnac przez ostatnia partie tlumu i zobaczylismy to, co sciagnelo tu tyle ludzi - Tanczacych Derwiszy.

Derwisze, wyznawcy Sufizmu, mistycznej odnogi Islamu, poprzez taniec wprowadzaja sie w gleboki trans, lacza sie z Bogiem. Znajdujemy miejsca pod sciana, siadamy na ziemi. Zewszad pojawiaja sie poczestunki, woda, owoce, skrety ... trudno odmawiac.

Derwisze tancza juz nieprzerwanie od kilku godzin, impreza jest juz mocno rozkrecona, pot splywa po nich strumieniami, wyrazy twarzy maja nieodgadnione - skupienie, euforia, trans, mistycyzm. Wszystko jest obce, niezrozumiale, fascynujace - szybki szarpany rytm bebnow, opetany taniec, mistyczny rytual.

Z powrotem w domu ladujemy okolo 5 nad ranem. Probujemy skrasc kilka godzin snu w wilgotnym upale nocy. W glowach nam jeszcze dudni rytm, przed oczami widzimy kolory tanca. To byla najbardziej fascynujaca rzecz jaka widzielismy podczas roku podrozy.

Wizy do Iranu

2008-09-02T09:22:00.000-07:00

Ostatni miesiac uplynal nam na czekaniu na wizy do Iranu. Formalnosciom nie bylo konca, biurokracja podniesiana do rangi arcydziela, pelne napiecia czekanie.

Przeszkod bylo kilka, z ktorych pierwszy to problemy z dostaniem sie na teren ambasad, ktory w Islamabadzie jest pilnie strzezony przez wojsko i dopiero po przejsciu kilku kontroli, specjalnym autobusem, wczesniej zostawiajac caly dobytek w depozycie mozna wjechac na ogrodzony teren i tam dalej kajac sie przed ambasadorem.

Ambasador, glowny dostarczyciel atrakcji i siwych wlosow rekwiruje paszporty, kaze sie zglosic jutro, zapominajac o drobnym fakcie, ze na teren ambasad bez paszportow nie wpuszczaja...Ile to ja dzisiaj mialem "radochy" przemykajac sie ze suszczona glowa pod okiem straznikow, recytujac pod nosem zdrowaski. Ostatecznie przy pomocy paszportu turystki z Korei, o imieniu Yasuka (jak to sie fonetycznie fajnie wymawia:) udalo sie.

Tak wiec droga do Ojczyzny stanela otworem, jeszcze tylko kilka atrakcji po drodze i piwo Tyskie przemieni sie ze snu w jawe!

Okres oczekiwania spedzilismy na polnocy Pakistanu, odwiedzajac miejsca juz nam znane, jak i zupelnie dla nas nowe. Miesiac obfitowal w przygody i nowe znajomosci, ktore maja szanse przerodzic sie w przyjaznie, taka mamy nadzieje. Pozdrawiamy wszystkich, z ktorymi spedzilismy te magiczne chwile posrod gor Hindukuszu, Himalajow i Karakorum.

Jak mozna sie domyslic, uslugi internetowe na polnocy Pakistanu nie sa na swiatowym poziomie, tak wiec blog zostal zapuszczony. Przepraszamy wszystkich, ktorzy mysleli, ze padlismy ofiara Mudzahedinow lub wpadlismy w rece talibanu (specjalnie napisane mala litera). Wielkie dzieki za te kilka maili pelnych troski o nas. Zdrowie nam dopisuje, choc jest odrobine nadszarpniete tym rokiem spedzonym w Azji (13-stego sierpnia stuknal nam rok w podrozy). Po powrocie do kraju pierwsze kroki kieruje do szpitala chorob tropikalnych w Gdyni ... niech mnie lecza. A co!

Tymczasem postaram sie nadgonic z blogiem.

Pakistan, Lahore

2008-07-15T11:37:00.001-07:00

Dwa dni temu opuscilismy Indie. Subkontynent skopal nam tylki monsunowa duchota, atakami grypy i sensacjami pokarmowymi. Indie sa tak intensywne, ze nie pozostawiaja miejsca na nic innego oprocz kompromisu, mimowolnej zgody na wszystko, poddania sie i plyniecia z pradem. Nie stawiaj oporu, bo sie niepotrzebnie zmeczysz, nie goraczkuj sie, bo sie spocisz, nie stawiaj sie, bo cie ustawia. Zacisnij zeby i zachwycaj sie ile sie da, przygoda czeka za kazdym rogiem, idz powoli, rozdladaj sie dobrze, magia jest wszedzie.

Pakistan przywital nas upalem, monsunem, powietrzem gestym od skwaru i wilgoci. Przed upalem nie ma schronienia, prysznic nie przynosi ulgi, nie daje uczucia swiezosci, woda nie paruje, wilgoc wszedzie.Klimatyzacja dziala sporadycznie, co chwile wylaczaja prad. Jedyny moment wytchnienia to wyjscie w nocy na dach. Pod nami rozgrzana do czerwonosci metropolia zalana mrokiem nocy, slychac klaksony, warkot silnikow, gwar rozmow, nawolywania z minaretow na modlitwe. Na dachu siadamy na betonie nagrznym jeszcze upalem dnia, brat gospodarza przygotowuje szisze, zanuzamy sie w poswiacie ksiezyca, w wigotnym dymie, slodkim aromacie tytoniu. Pakistan juz ma ten klimat centralnej Azji, juz czuc won mistycznej Persji, tajemnic pustyni, na polnoc Karakorum , na zachod Bolochistan . Dookola nas basn tysiaca i jednej nocy.

W pamieci niedawne chwile w Malezji, nurkowanie, uczucie facynacji wszystkim w podwodnym swiecie. W tej rzeczywistosci te wspomienia sa jakby z innej planety, czy to sie naprawde wydarzylo? Zanurkowac w szklance wody? Pod prysznicem? Zeby chociaz wanna byla ... moze jakas sadzawka sie trafi?
.

Zlota swiatynia Sikhow

2008-07-15T11:11:00.000-07:00

Ostatnie dni w Indiach spedzilismy w Amritsar, miejscu swietym dla wyznawcow swiezutkiej, bo tylko 500 letniej, religi Sikhow. Swiatynia zbudowana z tony zlota przyciaga niezliczone ilosci wyznawcow i ciekawskich, panuje atmosfera czestochowsko - pielgrzymkowa, religijne uniesiania i blyski fleszy.
.

Swiatynie Sikhow znane sa z tego, ze zapewniaja zakwaterowanie i darmowe wyzywienie dla kazdego, nie wazne jakiego wyznania i koloru.

Amritsar lezy zaraz przy jedynym przejsciu granicznym Indii z Pakistanem. Codziennie wieczorem odbywaja sie obchody z okazji zamkniecia owej granicy na noc. Chwile przed zachodem slonca z kazdej strony zbiera sie kilka tysiecy osob, jest muzyka i tance, z lewej krzycza, ze Hindustan is the best, z prawej, ze Pakistan. Tak jest codzinnie od lat. Te regiony swiata zamieszkuja chyba najbardziej roztanczeni i rozspiewani ludzie na naszym globie. Zeby z zamkniecia granicy robic impreze?
.

Taj Mahal

2008-07-11T04:45:00.001-07:00

Pushkar - fotki z oazy

2008-07-11T04:31:00.000-07:00

Indie - klimaty

2008-07-02T09:17:00.001-07:00

Fabryka snow

2008-07-02T09:06:00.000-07:00

Miasto znane pod wieloma nazwami: Mumbai, Bombaj, Bollywood... Miasto wibrujace energia 20 milionow ludzi, 20 milionow nadziei, nienawisci, milosci, zlamanych serc, niewyobrazalnych bogactw i ekstremalnej nedzy. Ma slodki zapach mieszaniny woni z tysiecy restauracji, milionow kadzidel, ton ekskrementow, krwi, potu, zwierzat i maszyn, nic tak nie pachnie jak Bombaj, nic tak nie przeraza i nie fascynuje. Everest Babilonu.

Colaba, dzielnica tanich hoteli, restauracji, turystow. Kupic tu mozna wszystko - antyki, rekodzielo, perfumy, bron, narkotyki, spelnic mozna kazda - uruchomcie wyobraznie - kazda zachcianke, pod warunkiem oczywiscie, ze ma sie odpowiednia ilosc pieniedzy albo jest sie we wlasciwym miejscu o wlasciwym czasie. Moze by tak zobaczyc Bollywood? Jedno slowo z recepcjanista w naszym najtanszym z najtanszych hoteli i godzine pozniej w naszym dusznym pokoju hotelowym dyszal spocony agent obiecujac zlote gory i role statystow w jednym z najwiekszych aktualnie kreconych arcydziel. Rzucil nazwiskami kilku gwiazd, ktore maja wystapic w filmie i przez moment wydawalo nam sie, ze bedzie nam dane poznac najwieksza gwiazde Indii, boskiego 40-sto latka o uroku niemowlaka, reinkarnacje Ganeszy i obiekt westchnien 500 milionow kobiet, Shahrukh Khana. Shahrukh towarzyszy nam na kazdym kroku pobytu w Indiach, usmiecha sie z niemalze kazdej okladki kolorowego magazynu, gra w prawie kazdym filmie i reklamuje dokladnie wszystko od gum do zucia poczawszy, poprzez Pepsi Cole, a na podpasakch skonczywszy. Podejrzewam, ze Ula rowniez sie w nim skrycie kocha...
..
Nastepnego dnia rano wjezdzajac na teren studia filmowego dopadlo nas delikatne rozczarowanie, przekonani bylismy, ze fabryka hinduskich snow bedzie miala w sobie troche wiecej snu niz Indii. Filmy Bollywood doslownie ociekaja blichtrem, okapuja zlotem i urzekaja tanim pieknem, trudno wiec sobie wyobrazic, ze powstaja w miejscu tak obskornym, w dodatku sasiadujacym z aresztem sledczym. Na miejscu poznajemy reszte statystow, ludzi z calego swiata, wszyscy tu jestesmy na jeden dzien, zobaczyc jak wyglada sen od strony kuchni. Nasza rola polegala na „graniu” grupy bialasow bawiacych sie na imprezie i miala stanowic tlo dla tancow synchronicznych. Kiedy tak stalem wymachujac kieliszkiem z zielonym plynem trudno bylo mi sie wbic w rytm piosenki, do ktorej mielismy tanczyc, bo w glowie mialem inna – Co ja robie tuuuuu uuuu, co ty tutaj robisz?!? Ponad dziesiec miesiecy podrozy, wolnosci, a ja stoje przebrany w garnitur i tancze tak jak mi zagraja. Generalnie fajny dzien, pelen smiechu, wyglupow i nowych znajomosci. Najfajniejszy byl jednak dla mnie moment, kiedy moglem z siebie zrzucic przebranie, wlozyc moje sprane znoszone spodnie, t-shirt i rozczlapane klapki.

Nasz ulubieniec, Shahrukh, nie wystepowal w tym filmie, aktor grajacy glowna role mial to samo nazwisko - Khan, pewnie jakis krewny.
.
.

Fotki z nad morza - Kerala, Goa, Bombaj

2008-07-02T08:45:00.000-07:00

.
.
.
.
.
.

Koleje losu

2008-06-25T07:18:00.000-07:00

Kilaka razy pisalem juz na blogu, o tym jak wygladaja realia przemieszczania sie z miejsca na miejsce w Azji. Po 10 miesiacach mamy juz odrobine doswiadczenia, nie dajemy sie zaskoczyc, wiemy mniej wiecej czego sie spodziewac. Wlasnie... zycie ma jakis taki malo zabawny zwyczaj, ze kiedy wydaje ci sie, ze juz cos wiesz to sie dowiadujesz, ze nie wiesz nic. Przygody na trasie Kerala – Goa byly dla nas bez precendensu.
.
Bylo tak:
.
Drobne przypomnienie o tym, ze nic w Indiach nie jest proste mialem juz w Bangalore, gdy probowalem kupic bilet na autobus do miejscowosci o nazwie – fonetycznie – Kanur. Na dworcu byly autobusy do: Canoor, Kannanore, Kannur i jeszcze kilka kombinacji, ktorych nie pamietam. Dojscie do tego, ze to wszystko jedno i to samo zajelo mi godzine. Z Kanur kontynuowalismy podroz pociagniem. Rano, jeszcze na czczo, pobieglem nabyc bilety na wieczorny pociag. W Indiach kazda stacja kolejowoa rzadzi sie swoimi zasadami i kupno biletu to nie blachostka. Kiedy po poltorej godziny kombinowania i czekania nastala moja kolej by podejsc do okienka i spocona dlonia z niepewnym usmiechem podalem wymiety formularz rezerwacji, a pani odeslala mnie do okienka, od ktorego zaczalem dzisiejszy poranek, moj duch bojowy lekko sie podlamal. Ostatecznie okazalo sie, ze na wszystkie miejsca lezace jest juz rezerwacja i dostepne sa tylko miejsca do najtanszej klasy, siedzace, wyszedlem z dworca z taka wiazanka na ustach, ze interwju na stanowisko szewca zaliczylbym spiewajaco. Po krotkiej konsultacji z narzeczona, wrocilem na dworzec by nabyc bilet na klase najtansza.
.
Kilka slow o common compartment czyli najtanszej klasie w hinduskich pociagach: pani sprzedajc mi bilet patrzyla z niedowierzaniem, pan w informacji szczerze odradzal, a ja mialem przed oczami obrazy z poprzednich wizyt w Indiach, kiedy jadac pociagiem, na stacji zatrzymywalismy sie tak, ze moglem zajrzec w okna common compartmant, w myslach szczerze dziekowalem Stworcy, ze nie musze tam byc. Reszte pozostawiam waszej wyobrazni.
.
Tak wiec dzien mija nam powoli, do odjazdu jeszcze wiele godzin, a ja w myslach coraz bardziej sie nakrecam na wieczorne spotkanie z kolejowym pandemonium. Moje wyobrazenia prawdopodobnie nie mialy zbyt wiele wspolnego z rzeczywistoscia, Hindusi to przeciez cudowni ludzie, strach ma wielkie oczy itp... niemniej jednak nie moglem uspokoic mysli. Nastal wieczor, nieuchronne zbliza sie wielkimi krokami, pocieszamy sie z Ula, ze na pewno nie bedzie tak zle i ze czeka nas przygoda, juhu! ... Tak naprawde to bylismy bardzo zmeczeni i nie mielismy ochoty na konsekwencje tej podrozy, chcielismy odrobine komfortu i snu. Siedzac tak na tym dworcu pelnym ludzi i dziwiekow, szczelnie okryci wilgotnym upalem monsunu, starajac sie zachowac spokoj mysli, odganialem starego, bezzebnego dziadka, ktory chcial wyciagnac od nas drobne. Zdecydownie nie bylem w nastroju na dobroczynnosc. Dziadek odszedl na kilka krokow, przycupnal na laweczce i zaczal kombinowac cos skrycie, wyjmujac jakies rzeczy z kieszeni i torby, lypal na mnie spod oka, jego lysa glaca blyszczala odbitym swiatlem reflektorow. Po chwili stanal przede mna i w wyciagnietej rece trzymal skreconego bidi, to taki hinduski papieros, z tym ze zamiast bibuly jest lisc. Przyjalem prezent - wodz poczestowal blada twarz fajka pokoju - odplacilem garscia drobnych. Wodz pocalowal mnie w rece i przymierzal sie do calowania stop, ale udalo mi sie go powstrzymac. Na znak przyjazni zapalilem bidi, dziadek wrocil na miejsce i dalej mi sie przygladal. Bidi smakowal jakos dziwnie, ostro, pachnial slodko, nagle w glownie zapalila mi sie lampka i kiedy do dziadka dotarlo, ze do mnie juz tez dotarlo co jest w srodku, wybuchnal bezzebnym smiechem slyszanym w promieniu kilku peronow. Niahahahahahahahahaaaaa!
.
Teraz siedzialem upalony, nie wiedzac czy poddac sie blogiemu nastrojowi czy popasc w paranoje, na wszelki wypadek pozostalem gdzies pomiedzy.
.
W miedzyczasie pojawila sie kolejna tajemnicza postac, z wygladu i z zachowania mala, gruba, hinduska wersja Cejrowskiego. Zjawa oglosila sie naszym wybawca, oznajmila, ze jest bylym bileterem na emeryturze i ze zalatwi nam przeniesienie do wyzszej klasy i od tego momentu jestesmy pod jego opieka,a tymczasem napijemy sie razem herbaty. Zniknal za rogiem i po chwili pojawil sie z dwoma filizankami czaju. Zabralismy sie do spozywania napoju, gdy nagle mnie oswiecilo, przeciez to najstarszy trik w ksiazce, obcy czestuje cie napojem a ty budzisz sie doskonale wyspany i ograbiony z majatku.
.
Polgebkiem mowie - Ula, nie pij tego, zatrute.
.
Paranoje mialem wielka, Ula jeszcze nie wiedziala, ze przemawiam do niej z basniowej krainy. Na szczescie po chwili przyznala mi racje i zgodzila sie, ze trzeba sie tego pozbyc. Ale jak? Herbatodawca siedzi obok nas i nie spuszcza z nas wzroku. Na szczescie pojawia sie dziadek – truciciel, Ula czestuje go swoja herbata.
.
Karma dziala – jak trujesz, to zostaniesz otruty skurczybyku – myslalem z satysfakcja.
.
Herbatodawca sie oburzyl, ze jego pieniadze poszly na napoj dla zebraka, uspokajalem go, ze Ula jest niczym Matka Teresa i wszystkim sie dzieli, ze juz rozdala polowe naszych pieniedzy i nie jestem w stanie kontrolowac jej dobroczynnych zapedow. Uwierzyl, pokrecil glowa, wstal i oddalil sie na kilka krokow. Teraz byla moja szansa by pozbyc sie napoju.
.
Dalem filizanke Uli i mowie tak:- Ja bede sie na niego patrzyl i kiedy odwroci wzrok powiem ci – teraz – a ty wylejesz to na ziemie.
.
Obserowje go , gosc odwraca wzrok, mowie do Uli:- teraz mozesz, wylewaj, jeszcze mozesz, mozesz, mozesz, jeszcze mozesz ... juz nie mozesz.
.
W tym momencie Ula chlustnela mi goraca herbata na stopy. Herbatodawca zrobil wielkie oczy, ja krzyknalem z bolu, a dziadek - truciciel parsknal gromkim smiechem slyszanym 3 perony dalej . Niahahahahahahahahahahahahaaaaaaaaaa...
.
Nadjechal pociag.
.
Nasz samozwanczy wybawca, zabral nas ze soba, docieramy do przedzialu, tam pierwszej z brzegu kobiecie oznajmia, ze ma sie podzielic z nami swoja lezanka, kobieta wzieta z zaskoczenia godzi sie tylko na Ule. Zaczyna sie klotnia, wlaczaja sie kolejni ludzie, coraz wieksze zamieszanie, w waskim korytarzu blokujemy ruch z obydwu stron, zaczymamy sie ze wszystkiego wycofywac, przepraszac, nie tego chcielismy. Pasazerowie widzac, ze padlismy ofiara jakiegos szalenca – mitomana, odstepuja nam jedna lezanke, pozyczaja koc. Teraz obserwujemy wariata z pozycj lezacej, majac komfort myslowy i miejsca na spedzenie nocy. Pojawia sie konduktor z szefem skladu. Wariat nie odpuszcza, prawie dochodzi do rekoczynow, pracownicy koleji sie napuszaja w swoich mundurach, przedstawienie trwa, trwa, cichnie, gasnie. Ukladamy sie do snu, joga niewygodnych pozycji. Wreszcie gasna swiatla, czas spac... tylko dlaczego jestem tak potwornie glodny!?!
.
Podsumowujac w kilku slowach – jesli poszukujesz egzotyki, zapomnij o Orangutanach na Sumatrze czy dzungli na Borneo, zadne odlegle chinskie prowincje, azjatyckie autostopy czy tropiklane wyspy. W indiach wystarczy wyjsc z hotelu na sniadanie, by zawyc z zachwytu, krecic glowa z niedowierzaniem i utonac w fascynacji. Incredible India!
.

Indie

2008-06-25T07:10:00.000-07:00

Do Indii lecielismy pelni watpliwosci. Miesiace spedzone w Azji poludniowo-wschodniej rozpuscily nas w swojej tropikalnej slodyczy i wizja zmagnia sie z indyjskim subkontynentem nie wywolywala w nas zbytniego entuzjazmu. W Malezji - cud, miod, malina, a w Indiach skwar, malaria i na kazdym kroku tlok jak na otwarciu centrum handlowego.
.
Wysiadajac z samolotu na plyte lotniska w Indiach, niezaleznie od pory dnia czy nocy, ma sie niodparte wrazenie, ze popsulo sie ogrzewanie w pomieszczeniu, do ktorego weszlismy i regulator zacial sie w pozycji max, chwile potem dociera do nas ze jestesmy na dworze. Po wyjsciu z lotniska czeka nas kick boxing z kierowcami taksowek, dla ktorych powstanie narodowe i walka o klienta to to samo. Z taka wizja oczekiwalismy na samolot na lotnisku w Singapurze, chumory srednie, cos w stylu ostatniego dnia na koloniach, kiedy wiadomo, ze jutro zaczyna sie szkola.
.
Tym razem jednak Indie postanowily byc dla nas odrobine lagodniejsze, chyba odplacaly dobra karma za dni, ktore spedzilismy pracujac w centrum Matki Teresy w Kalkucie, a moze jedynie mielismy odrobine farta. Na lotnisku poznajemy trenera druzyny krikieta, ktory wlasnie wraz z zawodnikami wracal z malego turne po Malezji.
.

Nasz gospodarz z rodzina

Zaproponowal pomoc w poszukiwaniu zakwaterowania w Bangalore, miejscu docelowym. Kilka godzin pozniej ukladamy sie do snu w jego domu. Poscielil nam na podlodze pokoju komputerowego, wczesniej placac za taksowke i posilek w drodze z lotniska. Nastepnego dnia odwiedzamy dom jego matki, ktora doslownie obsypuje nas prezentami. Ula dostaje material na sari, przyda sie w Pakistanie i Iranie do zakrycia glowy. Goscinnosc ludzi na poludniu Indii jest fantastyczna. Zupelnie inne doswiadczenie niz na polnocy.

Uwielbiam u Hindusow taka rzecz - mijajac cie na ulicy, czy siedzac na przeciwko ciebie w restauracji czy pociagu, potrafia ci sie przygladac natretnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy, odrobine srogim. Wystarczy jednak sie usmiechnac i kiwnac glowa, a na twarzy obserwatora eksploduje usmiech i kiwa glowa na boki, tak jak to tylko Hindus potrafi, jakby mial o jedna kosc wiecej w szyji.

W Bangalore spedzamy dzien snujac sie po ulicach, czekajac na wieczorny autobus do Kerali. W pewnym momencie zawolani dzwiekiem bebnow wchodzimy do jednaj ze swiatyn. Odbywa sie jakis rytual - tlum, taniec, trans, ogluszajace bebny.

Tlumek gapiow widzac nasze zainteresowanie, prawie na sile wpycha nas do srodka, Ula ginie mi gdzies z oczu, tlum tanczy w transie. Potezna dawka energi i dzwieku, cos jakby stac pod sama scena na koncercie heavy-metalowych szarpidrutow, perkusista szybki jak koliber, a wokalista wrzeszczy jakby sie wrzatkiem polewal, gdyby to ubrac w hinduski festiwal doznania prawie identyczne. Po nieokreslonym czasie, wrzawa troche milknie a tance przenosza sie na ulice, odnajduje Ule wzrokiem, miny mamy dziwne, troche eufori troche paniki...

W restauracji za rogiem, uzupelniajac poziom plynow, pytam sie wlasciciela co to za fantastyczny festiwal sie odbywa, on na to, ze to nie festiwal i ze oni tak kilka razy w tygodniu...

M jak Malezja ...

2008-06-18T02:08:00.000-07:00

To byla milosc od pierwszego wejrzenia, od pierwszych chwil spedzonych w nieziemskim upale, machajac kciukami z silnym postanowieniem, by ten wlasnie kraj zwiedzic autostopem. Chwile pozniej zatrzymal sie czerwony sportowy samochod, wystartowalismy z piskiem opon i usmiechami jak banany. Potem juz tylko tropikalna egzystencja w leniwym klimacie, przerwana jedynie wypadem do Indonezji.

Ostatnie dni spedzilismy z chlopakami, Mackiem i Rafalem spod znaku neverendingtrip i ich bliskich znajomych - Nikiego i trzech Jasiow Wedrowniczkow. Wieczorek zapoznawczy spedzlismy w KL, dalsze przygody na wyspach Perhentian, wiekszosc czasu w wodzie lub po woda.

Jeszcze niedawno podrozowalismy nie ograniczajac sie czasowo i kierunkowo. Na Perhentianach, kiedy morze oslepiajac lazurem lasilo sie do moich stop a palmy rzucajace zbawienny cien kolyslaly sie na wietrze, scisnelo mnie w gardle ... no nic ... postanowilisy sobie z Ula, ze przyjdzie taki czas, predzej czy pozniej, ze wrocimy do tych klimatow na dluzej, byc moze na zawsze.

Z Rafalem i Mackiem zakumplowalismy sie obrzydliwie, pomysl spedzenia ostatnich dni w Malezji, w ich towazystwie byl strzalem w przyslowiowa 10-tke. Pozdrawiamy serdecznie i do zobaczyska!

Posta pisze juz Indii, jeszcze kilka godzin czekamy na autobus do Kerali, pierwsze kroki w kierunku domu. Dziwnie jakos tak ...

Ponizej kilka fotek z nad i spod wody:

Vamos a la playa, o oo oo!
.
.
.
. .
.
.
.
.
.

Trajektoria powrotna

2008-06-10T19:17:00.000-07:00

Jak pisalem wczesniej, plany na przyszlosc zmienily nam sie radykalnie, wizja spedzenia najblizszych kilku lat na tropikalnych wyspach, pracujac jako instruktorzy nurkowania, prysnela jak banka mydlana. Troche nam przykro i troche sie cieszymy, bo mimo ze tu pieknie i tropikalnie, bardzo tesknimy za domem. Obiektywnie rzecz biorac opuscilismy domowe pielesze prawie 4 lata temu i chyba przyszedl czas obrac trajektorie powrotna. Sama mysl o zawartosci lodowki w polskim domu sprawia, ze dostaje drgawek i zaczynam sie slinic. Wiem, ze moze to zabrzmiec niedorzecznie, ale perspektywa stalego dostepu do pralki czy posiadania wiecej niz 3 pary majtek powoduje, ze palmy i lazurowe morze traca cos ze swojej atrakcyjnosci... Jak to mowia – wszedzie dobrze tam, gdzie nas nie ma – a w Polsce nas nie ma.

Nie zamierzamy jednak odpuszczac tak latwo, ogien przygody wciaz w nas plonie i mimo ze, ostatnio odrobine przygasl, nadal czujemy jego przyjemne cieplo w naszych duszach. Do domu bedziemy wracac powoli ladem, zachaczajac o kilka krajow Azji centralnej, tak wiec pojawi sie jeszcze kilka fotek i lakonicznych relacji na blogu.

Tymczasem cieszymy sie z naszych ostatnich dni w Malezji, jutro spotykamy sie z naszymi internetowymi znajomymi i kolegami po fachu, podroznikami, ktorych przygody mozna sledzic na blogu www.neverendingtrip.net. Planujemy troche pojezdzic razem, dac kilka nurow i nacieszyc sie ostatnimi dniami w tym magicznym kraju. 18-stego lecimy z Singapuru do Indii (juz czuje to zatrucie pokarmowe:) a dalej powoli, acz nieuchronnie, w obiecia naszej polskiej rzeczywistosci.

Jak to ktos kiedys zaspiewal – Mama, I’m coming home – a ja dospiewam – wiec ugotuj rosol, duzo rosolu!

Borneo

2008-05-26T04:45:00.000-07:00

Mozna by sie spodziewac, ze miejsce o tak owianej legenda nazwie, przywita nas lawina przygod i pozegna kopiac nasze tylki. Pamietam ksiazki o wyprawch antropologow do serca dzungli, opisy dzikich plemion i przygod na miare Indiany Jonsa... I wszystko to tam nadal jest do obejrzenia, lecz za odpowiednia oplata i z odpowiednio wczesniejsza rezerwacja, najlepiej 6 miesiecy. Tak wiec, jak nie trudno sie domyslic, towarzystwo oscyluje w obrebie zadnych przygod mieszkancow resortow, poszukujacych miejsc, w ktorych mogliby sie poczuc jak cowboy z reklamy Marlboro.

Turystyczne dolary plynace szerokim strumieniem zapewniaja wysoki standart uslug i niestety wysokie ceny. Tak wiec, by zaoszczedzic sobie zgrzytania zebami, poluzowalismy budzet, odpalilismy autostop i poplynelismy z pradem.
.

Miejska wibracja na Borneo ma kolonialny styl, a wiekszosc miast znajduje sie w bezposredniej bliskosci morza, co daje mieszanke relaksujaco-balsamujaca, powodujac, ze dni najlepiej spedzac w kafejkach, obserwujac otoczenie, leniwie wodzac palcem po mapie. Atmosfera troche przypomina upalny letni wieczor w Gdyni, wyjatkowo mi sie tam podobalo.
.
Poza miastami znajduje sie dzungla, niestety juz nie dziewicza, lecz zorganizowana w ramy parkow narodowych, wstep do lasu przez furtke i za oplata, noclegi w wypelnionych po przegi weekendowymi globtroterami resortach. Doskonale sytuacje przygodowo-turystyczna na Borneo obrazuje centrum rehabilitacji Orangutanow – Sempilok. Jechalismy spotkac naszych rudych braci zwabieni nadzieja podobnych doswiadczen, jakie dostarczaja orangutany z Sumatry. Ula tez chciala byc przytulona przez Orangutana i zeby jej przewodnik uciekl i krzyczal z krzakow – Run Maurcus! Run! Sytuacja na Borneo jest jednak zupelnie inna, ... borneanska. Orangutany mozna ogladac tylko podczas karmienia, kolektywnie tloczac sie z innymi turystmi na tarasie widokowym. Wrazenia niczym z zoo.
.
.
Nasza zywotnosc wzrastala wraz ze zblizaniem sie do wczesniej opisywanego Sipadanu, osiagnela apogeum podczas dawania drugiego nura i dla mnie skonczyla sie jeszcze przed trzecim. Pod woda dopadl mnie bol glowy, tak silny, ze chcialem, zeby mnie rekin ugryzl, by choc na chwile odwrocic uwage od pulsujacych zatok czolowych. Majac w swiadomosci, iz plany na przyszle lata mielismy zwiazane z nurkowaniem, w glowie, obok bolu, pojawil mi sie znak zapytania. Kilka dni pozniej lekarz w szpitalu, w Kuala Lumpur, powie mi, ze z zawodowego nurkowania nici, w gre wchodzi jedynie rekreacja. Tak wiec plany zmieniaja nam sie radykalnie...

Mt. Kinabalu

W drodze powrotnej do KL przypuszczamy atak na gore Kinabalu, wysoka, piekna i otoczona plotem... Wejscie na szczyt, za odpowiednia oplata, trzeba zarezerwowac z 6 miesiecznym wyprzedzeniem... tak wiec wchodzimy tylko do polowy.

Borneo jest piekne, klimatczne i nie dla nas.
. .

Muza

Muzyk

Sipadan

2008-05-20T21:02:00.000-07:00

Kilka dni temu dotarlismy do dlugo wyczekiwanego przystanku na trasie naszej tulaczki, okolic wyspy Sipadan. Wyspa ta jest uznana za jedno z najlepszych na swiecie miejsc do nurkowania. Zaplacilismy pieniedzmi gleboko schowanymi na czarna godzine, wbilismy sie w pianki i zanuzylismy sie w wielkim blekicie. W miejscu, w ktorym konczy sie bariera rafy, dno opada prawie pionowo na glebokosc 900 metrow. Plywajac tam, na skraju urwiska, probowalem sobie wyobrazic jaka odchlan kryje sie w tej czerni pode mna, niestety nie udalo mi sie...

Nurkowalismy z rekinami, bylo ich kilkanascie. Sa hipnotyzujaco piekne, doskonale.

Brunei Darussalam

2008-05-20T20:50:00.000-07:00

Brunei slynie z sultana, Sir Hassanal Bolkiah, ktory zbija niebotyczna pege na zlozach ropy, na ktorej ten kraj plywa i jego mlodszego brata, ksiecia Jefri Bolkiach, ktory ostatnimi czasy zdefraudowal 16 miliardow dolcow na wlasne przyjemnosci, a wszystko to w czasie sprawowania funkcji ministra finansow. Aktualnie sultan sprawuje funkcje religijnego przywodcy kraju, premiera, ministra obrony i ministra finansow. Wyglada na to, ze spelnil marzenie, jeszcze niedawno milosciwie nam panujacego, Jaroslawa K.

Jechalismy tam nastawieni na podobne doznania jakie dostarczaja Hong Kong czy Singapur, przygotowani na ogladanie ludzi bardzo bogatych i bardzo sie starajacych wygladac bogato ludzi niebogatych. Okazuje sie jednak, ze tak naprawde kase ma wyzej wymieniony i kilku jego ziomkow, zas reszta kraju to tak przez nas lubiany azjatycki syf. Przechadzajac sie po ulicach stolicy, Bandar Seri Begawan, trudno oprzec sie wrazeniu, iz owy sultan, ktory obiewieszony orderami niczym ruski general usmiecha sie do nas z kazdego banknotu, stworzyl sobie prywatny plac muzulmanskich zabaw. W centrum miasta natknelismy sie na cos w ksztalcie stadionu, lecz bez bramek za to z wielka bogato ornametowana mownica, idac dalej widac niewiele oprocz gorujacych nad miastem meczetow. Obawiazuje calkowity zakaz spozywania alkoholu (jak tu Polak ma wytrzymac?!?). Zastanawiajacym jest fakt, iz sultan, do bujania sie po miescie, ktore piechota mozna obejsc w godzine, kraju, ktory mozna przejechac w dwie, posiada najwieksza na swiecie flote samochodow marki Rolls Royce. Kuriozum.

Na dowidzenia okazalo sie, ze aby wyjechac z Brunei trzeba do Brunei wjechac ponownie i dopiero wyjechac. Tak wiec w paszporcie pojawily sie nowe pieczatki w postaci: wiza do Brunei, pieczatka wyjazdu z Brunei, wiza do Malezji, pieczatka wyjazdu z Malezji, wiza do Brunei, pieczatka wyjazdu z Brunei i ostatatecznie wiza do ... z powrotem do Malezji wjezdzalismy caly dzien.
.
Wjazd na posesje sultana

Indonezja Uli

2008-05-11T01:54:00.000-07:00

Jak mogliscie ostatnio zobaczyc na blogu opisywane byly przygody Lukasza. Nie znaczy to, ze pozbyl sie mnie gdzies po drodze, czy zostawil gdzies w ciemnym zaulku na pastwe miejscowych, malych lecz silnych kolesi... Postanowilismy sie rozdzielic na miesiac, by za soba zatesknic. Osiem miesiecy, 24/7 w tropikalnych lecz malo wakacyjnych warunkach ... jakby tu ... tego ... no musielismy sie stesknic poprostu. Indonezje wiec zwiedzilismy osobno, kraj na tyle duzy, ze moglismy miec pewnosc, ze na siebie nie wpadniemy, szczegolnie ze pomknelismy w przeciwnych kierunkach. Lukasza ciagnelo na Sumatre ku malpom i wezom, ja natomiast dostawalam wypiekow na mysl o jawajskich wulkanach i kolorach Bali. Jakos tak mam, ze gdziekolwiek sie nie pojawie momentalnie mam nowych znajomych, posrod ktorych tym razem znalezli sie podroznicy z wielu zakatkow swiata, lokalni artysci – bajeranci i ... balijska rodzina krolewska. Swoja droga szkoda, ze nie zawarlam takich znajomosci kiedy mieszkalismy w UK, moglo by to kilka spraw ulatwic :)

Po kilku dniach spedzonych razem na Sumatrze w Bukittingi, udalam sie w dluga 36 godzinna podroz do Jakarty... Doswiadczenia z podrozy autobusem mielismy podobne – bylam jedyna „biala” co wzbudzalo ogromne acz niechciane zainteresowanie reszty podrozujacych, do tego karaluchy, lokalna muzyka na caly regulator... Apogeum tego wszystkiego bylo na promie na Jawe, gdzie na prawde mialam ochote po prostu gdzies sie schowac, zniknac i miec choc chwile swietego spokoju, gdy nagle pojawil sie marynarz i oznajmil, ze kapitan zaprasza mnie na mostek, gdzie sie pospiesznie udalam. Zaloga przyjela mnie bardzo cieplo, herbatka, soczek, kilka wspolnych zdjec, wtedy po raz pierwszy cieszylam sie z tego, ze sie wyrozniam ;-)

Do Jakarty przyjechalam noca i jedyne o czym marzylam to prysznic i lozko! Miasto nie zrobilo na mnie szczegolnego wrazenia, szare, zatloczone, brudne wiec postanowilam szybko udac sie dalej, do Bandung, otoczonego kilkoma wulkanami. Opis w przewodniku brzmial bardzo zachecajaco, natomiast to co zobaczylam bynajmniej tak nie wygladalo. Po tylu godzinach w podrozy naprawde mialam ochote zobaczyc cos pieknego albo przynajmniej interesujacego i pewnie ruszylabym dalej gdyby nie nowo poznany miejscowy kolega, ktory zaoferowal pokazac mi okolice i zabrac na wycieczke do wulkanu. No wiec zostalam. Nastepnego dnia udalismy sie motorkiem do najwiekszego w okolicy czynnego wulkanu, nie wiedzialam tylko, ze to jest 95 km w jedna strone!!! Drogi waskie, dziurawe jak ser szwajcarski, a na nich wszystko co ma kolka i brak jakichkolwiek zasad drogowych! Myslalam, ze umre, naprawde. Ale bylo warto – wulkan wygladal niesamowicie, czulam sie jakbym chodzila po innej planecie.
.
.
.
Potem zaliczylismy gorace zrodla i z powrotem 95 km po rzeznickich drogach. Nigdy w zyciu nie cieszylam sie tak bardzo na powrot do hotelu!
.
Nastepnym przystankiem byla backpackerska Yogyjakarta. Fajne klimatyczne miasteczko, pelne malenkich uliczek, podroznikow i knajpek. W jednej z nich poznalam dwoch ciekawych osobnikow – lokalnego artyste o imieniu Didi oraz Dana, podroznika, z ktorym dalej pojechalismy na Bali. Wczesniej jednak zjechalismy z utartego szlaku by spedzic kilka dni w domu Didiego, w Jember, gdzie zakosztowalismy lokalnego zycia. Didi byl naszym kumplem, gospodarzem i przewodnikiem w wycieczce do Bromo, najpiekniejszej wulkanicznej scenerii, jaka w zyciu widzialam.
.
.
.
Podrozy do Bali nigdy nie zapomne! Didi wsadzil mnie i Dana do tzw „economi bus”, zapewniajac, ze kierowca jest jego przyjacielem i zyczac nam udanej podrozy... 9 h w super zatloczonym autobusie, zapach potu wszystkich obecnych, glosna muzyka i zamkniete okna, ktorych lokalni nie wiedziec czemu nie pozwalali otworzyc. Na kazdym przystanku nasz autobus zmienial sie w targ, sprzedajacy wchodzili z dwoch stron krzyczac i wymachujac na wszystkie strony swoim towarem... Na poczatku reagowalismy na to wszystko smiechem, ostatnie 2 h placzem! Tak wiec dojechalismy o 4 nad ranem na Bali, hurrrra!
.
.
Pierwsze kilka dni spedzilismy w regionie Bali o nazwie Kuta, slynacym z plaz, surfingu i nocnego zycia. Jak to trafnie ujal przewodnik: „Kuta to dla jednych kwint esencja Bali, dla drugich wszystko tylko nie to.” Ja nalezalam do tych drugich. Tak wiec szybko zwinelam manatki i ruszylam do Ubud, centrum kulturalnego Bali. Jeszcze w Yogyjakarcie poznalam przemila dziewczyne o imieniu Agung, ktora okazala sie byc balijska ksiezniczka... zaprosila mnie do siebie jak bede na Bali, a tak sie zlozylo, ze byla akurat z Ubud. Przyjela mnie w palacu, razem ze swoim narzeczonym, wnukiem krola... Okazalo sie, ze krol zmarl 28 marca b.r., ale oficjalnie mowi sie, ze „spi”. Kremacja ma nastapic po 3 miesiacach, dokladnie 15 lipca, na ktora jestesmy z Lukaszem zaproszeni. Niestety Luka zapomnial spakowac smokingu wiec chyba nici z imprezy... ;-)
.

Z rodzina krolewska...

Moim nastepnym przystankim na Bali bylo niewielkie nadmorskie miasteczko Padang Bai. Glodna przygody skierowalam swoje kroki w strone centrum nurkowego, gdzie zaliczylam niesamowite nury. Podczas jednego z nich udalo mi sie zobaczyc rekina, byl moze ze 3 metry od mnie i plywal sobie pod koralem. Byl piekny!

Jakarta, meczet

Szalone, tloczne, szare, Bandung

Swiatynia Borobudur

Budda

Ulla

U Didiego, Dan i ja

Okolice Jember

j.w.

Wschod slonca - Bromo

Bromo

Bali - swiatynia Tanah Lot

Swieci z Tanah Lot

Bali - wnetrze palacu - miejsce kremacji krola

W palacu

Krol - Ida Tjokorda Gede Agung Sujasa

Cocorda Putra i Agung - zacna parka
.

Balijskie tance
j.w.Balijskie klimatyj.w.
Benzynowa stacja

Padang Bai

El Camino !

Aktualnie jestesmy razem z Lukaszem na Borneo, faktycznie sie za soba stesknilismy.

80 godzin w autobusach

2008-05-04T23:33:00.000-07:00

Dotarlem do Jakarty o 2 w nocy. Wysypalem sie z autobusu wygladajac jak nieboskie stworzenie ... nic to jednak, pamietam imprezy, po ktorych zdarzalo mi sie wygladac gorzej. Godzine pozniej docieram do hotelu, ulica mimo poznej godziny tetni zyciem, tetni basem z przejezdzajacych samochodow, tetni zapachami z ulicznych jadlodajni otwartch 24/7. Dzielnica nazywa sie Jalan Jaksa, wydaje sie nie miec jednej ulicy dluzszej niz sto metrow i dwoch ulic biegnacych rownolegle. Jest jakas niesamowita energia w tych azjatyckich metropolich, w ktorych na jednej ulicy zaznac mozna wszystkich rozkoszy i cierpien swiata, przezyc przygode zycia albo zycie przegrac.

Ile mozna sie nauczyc o ludziach siedzac 80 godzin na tylku w azjatyckim polykaczu kilometrow? Zawsze ten sam scenariusz, poczatkowo szydercze smiechy, komentarze, dystans nie do przebycia. Z kazda godzina jednak, z kazdym momentem, kiedy widza, ze sie od siebie nie roznimy, ze tak samo jestem glodny, zmeczony, brudnny, ze tak samo spie i wstaje, bariera wydaje sie zanikac. 10 godzin pozniej zaczynaja sie pierwsze zaczepki, ktos rzuca kilka slow po angielsku, ja po indonezyjsku, pokazujemy cos na migi, usmiech, smiech, ciekawosc. 10 godzin pozniej jestem oblegany przez nowych przyjaciol, zewszad pojawiaja sie poczestunki, herbata, papierosy. Ci, ktorzy odrobine znaja angielski tlumacza swoim ziomkom, ci kiwaja glowami, poklepuja mnie po plecach. Wysiadam z autobusu otoczony serdecznoscia ... za kilka godzin w nastepnym bedzie to samo.

Po drodze wpada mi w rece ponizszy tekst, autor - Khalil Gibran. Mysle, ze na aktulanym etapie najlepiej ubiera w slowa to jak sie czuje:

Nie moge zaplanowac moich godzin snu, pracy czy posilkow. Zewszad slysze o ludzich, ktorzy potrafia sie stosowac do okreslonego harmonogramu: wstaja, jedza, pija herbate, ida spac zawsze o tej samej porze, dzien w dzien. I dumni sa z tej dyscypliny. Sadze, ze ci ludzie przezywaja w kolko ten sam dzien. Ja musze zyc tak, aby zdazylo sie to, co ma sie sie zdazyc, chce byc otwarty na nieprzewidzialne. Z kazdym mijajacym dniem staje sie inny i mam nadzieje, ze w wieku lat osiemdziesieciu wciaz bede potrafil doswiadczac przemian wewnetrznych. Jesli dozyje tego sedziwego wieku, nie mam zamiaru rozmyslac o moich przeszlych dokonaniach, lecz chcialbym wykorzystac w pelni kazda chwile, jaka mi zostanie. Nie moge planowac niczego waznego, jedynie blachostki. Planowanie spraw wielkich powoduje, ze staja sie one male.

Pulau Weh

2008-05-01T06:43:00.000-07:00

Weh w lokalnym narzeczu oznacza - z daleka. Weh to takze nazwa wyspy na zachodnim krancu Sumatry, tak zwany – kilometr zero. By sie tam dostac, trzeba przjechac przez region zwany Acech. Region, ktory przez ostatnie kilkanascie lat szarpany byl walkami separatystycznymi i do ktorego niedawno powrocil pokoj. Pokoj ten jednak nie pojawil sie wraz z rozwiazaniem przycznyny konfliktu, wymuszony zostal silami natury. Acech jest czescia ladu polozona najblizej epicentrum trzesienia ziemi ktore wywolalo tsunami. 25 metrowa fala zazegnala konflikt, pokoj powrocil wraz z pojawieniem sie setek wolontariuszy z calego swiata. Cala ta otoczka sprawila, ze podazylem tam ciagniety jakims tajemniczym magnetyznem i checia nabicia sobie guza.

Po drodze spotykam pare Anglikow Jasona i Lise, podrozujacych instruktorow nurkowania. Lubie w podrozy takie momenty, kiedy z nowo poznanymi ludzmi czuje sie tak jakbym ich znal od wielu lat. Kilk i zaskakuje, ta sama czestotliwosc, chemia. Poznajemy sie o 6 rano na przystani , czekajac na prom na wyspe Weh. Juz wiem, ze moje kilka dni w tym zakatku swiata minie pod znakiem nura pod wode. Ze wzgledu na lokalizacje na Weh nie dociera wielu turystow, wiekszasc to zapeleni nurkowie. Tak wiec dni spedzam pod woda, a wieczory na sluchaniu historii pletwonurkow, ktorzy wiekszosc zycia spedzili z butla na plecach, zaliczajac najlepsze miejsca na swiecie. Pokazuja filmy z nurkowania z 6 metrowymi rekinami bez klatki ...

Jason jest fotografem zycia podwodnego, jego fotki mozna zobaczyc pod tym linkiem:

www.jasonspaffordphotography.com

Nury sa niesamowite, doslowny skok na gleboka wode. Maja niewiele wspolnego ze zrelaksowana atmosfera niedawnego kursu. 1,5 metrowe fale przyboju, prad ktory zrywa maske i glebokosci na granicy moich uprawnien. Pierwsze zejscie pod wode konczy sie niefortunnie, kiedy ze wzgledu na trudne warunki i brak doswiadczenia zuzywam wiekszosc powietrza z butli. Na powierzchni laduje z pusta butla, oddychajac powietrzem z butli instruktora. Dodatktowo instruktor podczas napelniania bojki sygnaliacyjnej, gubi balast i walczac z wypornoscia podczas przystanku na dokompresje, oplatuje nas od stop do glow linka bojki. Zachowalismy zimna krew, obylo sie bez ofiar , bylo jednak emocjonujaco ... Kolejne nury odbywaja sie bez perturbacji. W towarzystwie doswiadczonych petwonurkow czuje sie jak zoltodziob, moge jednak garsciami i za darmo czerpac od nich wiedze, udzielaja jej chetnie. Z Lisa i Jasonem, umowieni jestesmy na nurkowanie na Sipadanie za jakis miesiac, fajne bylo na dowidzenia powiedziec- do zobaczenia na Borneo :)

.
Ostatniego dnia znalazkem osobnika z ponizszego zdjecia w mojej poscieli, czas chyba spadac z Sumatry, jakos tu niebezpiecznie.

Run Marcus! Run!!!

2008-05-01T05:21:00.000-07:00

Spotkanie z Zielona Mamba zadecydowalo o szybkim opuszczeniu cieplych pieleszy w okolicach jeziora Toba i udanie sie w kierunku glownego celu sumatrzanskiej tulaczki, lasu deszczowego Bukit Lawang i jego mieszkancow, naszych bliskich kuzynow, a zarazem przedstawicieli gatunku na granicy wymarcia- orangutanow. Cel oddalony o kolejne kilkanascie godzin szalenczej jazdy: promem, minibusem, autobusem, minibusem, autobusem i ostatecznie motorem. Docieram do wiszacego mostu, chwile po zmiezchu. Most skonstruowany tak, ze z plecakiem musze sie niemalze po nim czolgac by przejsc na druga strone. W takich chwilach kiedy w ciemnosciach na czworakach, po omacku przedzieram sie po wiszacych mostach, sam naprawde do konca nie wiedzac gdzie jestem, czesto w glowie pojawja mi sie pytanie: Lukasz co ty do diabla wyprawiasz? Nie czas wrocic do domu i solidnie zabrac sie za spowaznienie!?! Tak wiec ide na czworakach po wiszacym moscie zaglebiony bez reszty w egzystencjalnych pytaniach, bedac Bog wie gdzie, pode mna rwaca rzeka, dookola mnie pograzona w lesie deszczowym ciemnosc, a sama wioska Bukit Lawang 3 lata temu zniknela z powierzchni mapy, porwana przez wyzej wymieniona rzeke tracac 1/3 mieszkancow. Dotarwszy w koncu do kresu dzisiejszej drogi, po kolacji resztkami sil wytargowuje przewodnika na jutro i z niepewnym usmiechem na twarzy udaje sie w objecia Morfeusza.

Nastepnego dnia rano zjadlwszy na sniadanie kawe, udaje sie w umowione z przewodnikiem miejsce, kupujemy zapas wody, idziemy w las. Na tym etapie dzungla jest mi juz nie obca, bylem w niej juz przeciez dwa razy niedawno... w tej jednak, jesli to jest wogole mozliwe, roslinnosc wydaje sie jeszcze bujniejsza. Nad glowami smigaja nam gibony, makaki sledza nas w nadziei na jakis owoc. Ja jednak czekam na moment w ktorym pojawia sie orangutany. I kiedy z jezykiem u pasa wyobrazam sobie, ze juz niedlugo uda mi sie gdzies we mgle w oddali dostrzec zarys rudej malpy, przewodnik mowi - Marcus, patrz - nie wiedziec czemu, ubzdural sobie ze mam na imie Marcus i uparcie sie tego trzymal. Nie bylo to wazne gdyz wlasnie wskazywal na oddalone o kilka metrow orangutany, matke z mlodym. Siedziala na galezi, przygladala sie nam, leniwie przezuwajac liscie z pobliskiego krzaka. Podchodze naprawde blisko, na odleglosc wysunietej reki, przygladam sie jej, ona przyglada sie mnie. Jeszcze przed chwila marzylem zeby zobaczyc orangutana gdzies tam hen, teraz zagladam mu w oczy, czuje jego zapach. Malpa ma chyba za soba kariere na wybiegu, gdyz przez nastepne pol godziny pozuje do zdjec przybierajac przerozne pozy, to zwisajac z galezi to siadajac na niej. Jej dziecko w miedzyczasie baraszkuje gdzies w zasiegu wzroku. Potem jednak obydwoje znikaja wysoko posrod listowia.

.
..
.
.
Przez cale przedpoludnie chodzimy po okolicy, spotykajac razem siedem orangutanow. Przychodzi jednak moment, kiedy przewodnik spoglada na mnie tajemniczo, nabiera haust powietrza i po chwili milczenia mowi, ze teraz wkraczamy na terytorim orangutana ktory nazywaja Mina (ang. Mean - zly)

I tu zaczynaja sie jaja...

Mowi ze jest agresywny, kilka razy sie z nim bil, pokazuje slady po ugryzieniach. Mowi, ze musimy, najlepiej niezauwazeni przemknac przez jego terytorium. Narzuca szybkie tempo, prawie biegiem przedzieramy sie przes gesta roslinnnosc tylko poto by piec minut pozniej wejsc prosto na Mine ... Siedzi na drzewie, przyglada sie nam, przewodnik wysypuje z plecaka owoce, ktore mialy byc naszym obiadem i ciagnie mnie za soba w bok, uciekamy biegiem pod gore, serce mi wali jak mlot, w uszach slysze tetno krwi, niemalze wyziewam ducha. Chyba my ucieki - mowi przewodnik - miec nadzieja ze nas Mina nie sledzic. W miedzy czasie wchodzimy na terytorimu innego orangutana imieniem Jackie. Ona sie lubi przytulic do turysta, nigdy do przewodnik- stwierdza ze smutkiem - nie wiedziec czemu nigdy do przewodnik, wolec turysta. Jackie spotykamy na szczycie wzgorza, blyskawiczynym ruchem wykrada z plecaka ogorka, pochlania go przygladajac sie mi, nastepne co pamietam to to, ze siedzi na mnie orangutan. Wdrapala sie na mnie i siedzi. Nie bac - uspakaja przewodnik - nic nie zrobic, w zeszly rok jej dziecko umrzec, od tego czsu przytulac turysta.
.
.
.
.
.
.
.
.
Ciezko mi okreslic co czulem wtedy, lek , fascynacje wszystko razem. Trudno okreslic jak dlugo trawala ta chwila, wystarczajaco, by pstryknac kilka fotek. Po chwili jednak, katem oka dostrzegam ruch w krzakach, z ktorych chwile potem wychodzi Mina. Nastepuje chwila konsternacji, po czym przewodnik bierze nogi za pas. Ide w slad za nim, biegne prawie na oslep w kierunku w ktorym zniknal, pot zalewa mi oczy, pod nogami nierowny teren, slisko. Przede mna krzaki, roslinnosc, dzikie weze, na mnie orangutan, ktory zaparl sie tak ze zaczal sciagac mi spodnie, ktore spadly mi z tylka . Podtrzymuje je jedna reka, druga probujac poprawic niewygodnego orangutana. Goni mnie zla, ruda malpa, a moj przwodnik gdzies daleko przede mna krzyczy z krzakow -Run Marcus! Ruuuuuuun!!! ...

.
Biegne w kierunku jego glosu. Wyrasta gdzies z listowia, pokazuje Jackie soczystego ananasa i ciska go w krzaki. Jackie schodzi goniac za owocem, my prawie sprintem, nie zwazajac na kolczaste galezie i inne bolesne rosliny uciekamy, docieramy do rzeki. Padam wycienczony.

Chyba my uciecec - mowi przewodnik - miec ty szczescie, czemu ty tak wolno biec?
Bo mialem na sobie wielka malpe - odpowiadam - czemu uciekles i mnie zostawiles?
Mowic przeciez ze sie bac Mina ...

Wyciaga z plecaka smazony ryz zawiniety w liscie banana i resztke owocow. Zjadam, wypijam chyba 2 litry wody na raz. Do wioski wracamy razem z nurtem rzeki siedzac na dnuchanych detkach ... stylowo. Rafting wliczony w cene:)

Z powrotem, w pokoju hotelowym, ogladam zdjecia, krece glowa z niedowierzaniem, smieje sie w duchu do siebie ... jeszce tego ranka spodziewalem sie zobaczyc orangutany gdzies daleko, we mgle, posrod szczytow drzew ...

Zielona Mamba

2008-05-01T04:55:00.000-07:00

Wielokrotnie slyszalem rozwazania, jak to trzeba zyc pelnia zycia, bo nie wiadomo co sie moze zdazyc jutro. Moze nam na przyklad ceglowka spasc na glowe z dachu. Wczoraj taka przyslowiowa ceglowka minela moja glowe o 20 centymetrow i roztrzaskala sie z hukiem u moich stop.

Bylo to tak:

Wracalem z nieudanego trekingu, mialem zamiar zrobic kilka zdjec okolicznego wodospadu. Droga do wodospadu wydawala sie byc do pokonania spacerkiem, wiec nie ubralem obuwia trekingowego, poszedlem w klapkach. Efekt byl taki, ze w polowie drogi musialem zawrocic lub zwichnac kostke. Wracajac obralem dluzsza droge, przez pobliska wies. Snucie sie po Sumatrze ma swoj fajny klimat. Ze wzgledu na niedawne katastrofy naturalne i niepewna sytuacje polityczna w zachodniej czesci Sumatry turysci pojawiaja sie nieczesto, a ci nieliczni ktorzy zabladza w te regiony, witani sa bardzo serdecznie. Szedlem sobie tak wiec niespiesznie, pochloniety bez reszty planami na przyszlosc, myslami bedac gdzies w Pakistanie, kiedy nie wiedziec czemu, moj wzrok przykula zielona galazka wystajaca na ulice z przydroznej trawy, oddalona o jakis metr ode mnie. Krok pozniej moja swiadomosc nadal nie zdawala sobie sparawy z tego, co sie dzieje, a w momencie kiedy robilem nastepny krok, moja podswiadomosc krzyknela WAZ! Ja krzyknelem bardzo niecenzuralnie i przysiegam, ze gdyby na olimpiadzie byla dyscyplina skok w tyl mialbym duze szanse na podium. Wszystko to wydarzylo sie tak szybko, ze dopiero chwile potem, kiedy stalem juz w bezpiecznej odleglosci, a adrenalina gotowala mi sie w zylach do tego stopnnia, ze ledwie udalo mi sie zrobic zdjecie, dotarlo do mnie co wlasciwie sie stalo. Zielona Mamba stapia sie z natura tak, ze nawet teraz wiedzac juz na co patrze, trudno mi bylo odroznic go od otaczajacej trawy. Waz siedzial tam jeszce chwile, nie mogac sie zdecydowac w ktora strone podazyc, chwile potem zniknal w zaroslach. Stalem wryty w ziemie. Wielokrotnie
podczas podrozy rozmawialem z miejscowymi o wezach, boje sie ich panicznie, nawet tego samego dnia rano, przed wyruszeniem, pytalem sie wlasciciela hotelu o weze w okolicy. Zawsze padala ta sama odpowiedz. Waz kiedy czuje drgania ziemi, wie ze ktos sie zbliza i sam schodzi z drogi, a jedyna szansa by zostac ukaszonym, to zeskoczyc na weza na przyklad z drzewa, albo nieopatrznie dotknac go kiedy sie chowa w listowiu. Miejscowi zawsze mowili, ze weze same uciekaja i jezeli sie ich nie drazni nie kasaja. Zawsze wierzylem w ta teorie i dlatego bez wiekszego strachu spacerowalem po bezdrozach Azji, ale wyglada na to, ze w niedalekiej przyszlosci zainwestuje w kalosze. Z powrotem w miasteczku kiedy pokazywalem miejscowym zdjecie, nie chcieli uwierzyc, ze zostalo zrobione tak blisko miasteczka. Mowili, ze tan okaz byl wyjatkowo duzy i ze mam podwojne szczescie, raz ze go widzialem, dwa ze zyje ... You are a lucky man, Lukas - mowili - Lucky Lukas :)
.
.

Flirt z przygoda

2008-04-24T01:59:00.002-07:00

Po raz kolejny zdazylo nam sie opuscic kraj, w ktorym czulismy sie dobrze i bezpiecznie. Znalismy ceny, kilka podstawowych zwrotow w miejcowym jezyku, wiedzielismy co i jak. Kraj, w ktorym bez wiekszych oporow moglibysmy sie zatrzymac na dluzej, kraj tak piekny i ciekawy, ze kilka lat moglo by nam w nim uplynac w mgnieniu oka. Autostop pozwolil nam zblizyc sie do ludzi. Setki przeprowadzonych rozmow naszkicowalo nam sytuacje spoleczna i polityczna. Ciekawym jest fakt ,ze nawet tam ludzie narzekaja na podobne rzeczy ,jak to ma miejsce w Polsce. Opuscilismy Malezjewraz z jej serdecznymi ludzmi, slonecznymi plazami i jedzeniem, ktore bedzie mi sie snilo jeszcze dlugo po zakonczeniu podrozy. Zawsze kiedy zmieniamy kraj ,nagle wszystko staje na glowie, nagle wszystko jest inne i zasady ktore doskonale sie sprawdzaly jeszcze wczoraj, dzis nie obowiazuja. Inna waluta, inny jezyk, inni ludzie, historia, inny swiat. W tym wszystkim musimy sie odnalesc i to najlepiej od pierwszej chwili, w ktorej sie znajdziemy na nowym terenie. Po co to wszystko? Dlaczego by nie zostac w Malezji? Dlaczego zmieniac kraj tak piekny i spokojny, na tak dziki i niestabilny? Zawsze zadaje sobie te pytania kiedy nastaje czas przekroczenia granicy. Kraj, ktory zostawiamy za soba pelen jest przetartych szlakow, wspomnien i ludzi ktorych chetnie bym jeszcze kiedys zobaczyl, kraj do ktorego wjezdzamy jest ... niewiadoma, niezapisana kartka, tajemnica ktora krok po kroku bedziemy dla siebie odkrywac. Malezje opuszczalem niechetnie, ta leniwa czesc mnie najchetniej zatrzymala by sie na ktorejs z wysp i obserowala jak pora sucha zamienia sie w deszczowa i odwrotnie i tak kilka razy, moja aktywa i zadna przygody czesc (ma na imie Ula:) pcha mnie jednak do przodu ku przygodzie i w nieznane. W zwiazku z tym, niecaly tydzien po opuszczeniu Malezji, siedze w malym drewnianym domku posrod dzungli, na wysepce otoczonej jeziorem o glebokosci 450 metrow, a wszystko to jest kraterem po eksplozji wulkanu, ktora byla tak potezna, ze miala wplyw na pogode na swiecie. Na szczescie wybuch ten mial miejsce 100 tysiecy lat temu i pozostawil po sobie to piekne miejsce jako pamiatke, miejsce, ktore stanowi przedsmak tego wszystkiego co nas w najblizszej przyszlosci czeka. Juz teraz widze Indonezje jako kraj, ktory mozna zwiedzac do utraty tchu, do setek momentow, w ktorym autobus z piekla rodem wypluwa nas ze swych czelusci nieprzytomnych po dobie podrozy, po czyms czego nie smialbym nazwac droga, do momentu kiedy bedziemy sobie w myslach przysiegac - NIGDY WIECEJ ! tylko po to, by dwa dni pozniej zrobic dokladnie to samo. Moze to jakis rodzaj uzaleznienia? Moze ta podroz autobusem to jakis rodzaj kaca po bankiecie przygody, a my jestesmy cpunami nieznanego? Przeciez juz i tak wygladam jak ofiara nalogu, schudlem prawie 15kg, mam zapadniete policzki i fryzure jak by "pierun w rabarbar trzasl" i krew mi sie w zylach gotuje na mysl o kolejnej dawce przygody. Na wyciagniecie reki sa czynne wulkany, mgliste dzungle pelne orangutanow, Kalimantan i Papula> zamieszkana przez dzikie plemiona, tropikalny raj Bali czy Komodo, po ktorym przechadzaja sie smoki,moglbym jeszce wymieniac do jutra. Jest do zwiedzenia ponad 17 tysiecy wysp, po drodze sa trzesienia ziemi, czynne wulkany, fale tsunami i osuwiska ziemi i do tego wizerunek, ktory w mediach miesci sie gdzies miedzy literka p i m w slowie pandemonium. Wyglada na to, ze otworzyl sie przed nami podrozniczy raj, 5 tysiecy kilometrow przygody. Wsiedlismy do tej indonezyjskiej rikszy zapominajac sprawdzic, czy dzialaja hamulce. Wiza konczy sie za miesiac, wtedy sie okaze ...

Lake Toba - Konie mechaniczne

2008-04-20T05:36:00.001-07:00

Wczoraj moja wyobraznie pobudzily gorace zrodla oddalone o jakies 50km od miejsca zakwaterownia. Pol godziny pozniej konie mechaniczne wypozyczonego skutera, niosly mnie poprzez bezdroza centralnej Sumatry, prosto w obranym kierunku. Droga jest niesamowita pod kazdym wzgledem. Ja trabie na wszystko, wszystko trabi na mnie, slalomem wymijam drob, kozy i bawoly, dzieci z wiosek gonia za mna, krzyczac " Hello mister!" Ja odpowiadam im klaksonem. Co chwila widoki na okladke National Geographic lub przynajmniej Faktu. Silnik wyje, komary rypia a reka na gazie nie pozwala zwolnic. Po drodze dolacza do mnie grupka lokalnych kolesi, smigamy na naszych motorkach czujac sie jak gang harlejowcow smakujac, wolnosc i owady. Zaaferowany jazda na motocyklu prawie zapomnialem o aparacie, udalo mi sie pstryknac tylko kilka fotek:

Gang :)

El camino !
Jezioro TobaU celu

Bukittinggi

2008-04-20T05:21:00.000-07:00

Do Bukittinggi dotarlismy chwile przed deszczem, ktory nie odpuscil az do monentu wyjazdu. Wszystkie nasze dzialnia odbywaly sie w strugach deszczu albo chwile przed nimi a jak juz zaczelo padac, znaczylo, ze nie przestanie az do switu. Bukittinggi lezy w dolinie otoczonej 3 wulkanami, z ktorych ostatnio jeden dawal oznaki aktywnosci, o zgrozo, jakies 3 miesiace temu. Niezrazeni tym faktem udalismy sie na poszukiwanie kolacji, gdyz nastala ta pora. Niosac nasze jedzenie w siatkach w strone miejsca zakwaterowania, w strugach deszcu natykamy sie na lokalna ekipe. 10-ciu kolesi staje sie naszymi przewodnikami i kumplami na nastepne kilka dni. Pod pretekstem szlifowania angielskiego, snuja sie z nami po okolicznych dzunglach, kanionach i korytach rzek, pokazujac okolice swoimi oczami. Deszczowe wieczory spedzamy popijajac cienkie wino palmowe, zagryzajac podplomykami z hinduskiej restauracji.

Fotki ze snucia ponizej:

My, ekipa i wino
Dzieciaki

Zdjecie z muzumanskiego kalendarza z laskami ... Muzulaski;)

.
.
Latajace lisy, nietopeze o rozpientosci skrzydel ponad 1m.
.
.
.

Lokalny kanion

Indonezja - pierwsze starcie

2008-04-20T05:12:00.001-07:00

W poprzednim poscie pisalem, jak to nam teskno do podrozniczego trudu i zwiazanych z tym doznan i jakie to nadzieje pokladamy w Indonezji - jako ich dostarczycielu. Trudy i doznania czekaly na nas zaraz po zejsciu na lad. Momentalnie obskoczyla nas chmara zawodowych naciagaczy i zaczela nas naciagac. My wniebowzieci! Zobacz - zupelnie jak w Indiach - zauwazyla Ula. Tego chcielismy! Przekonani ze nas naciagnac juz sie nie da i jestesmy calkiem niezle zahartowani rzucilismy sie w wir negocjacji o cene transportu. Obecne byly wszystkie techniki negocjacyjne poznane podczas ostatnich osmiu miesiecy. Oni rzucali zawyzona cene- my ze drogo- oni ze sie nie da taniej- my ze idziemy gdzie indziej, to zawsze dzialalo i cena szla w dol. Tutaj jednak odpowiedzia byl tylko usmiech i oferta pomocy - to ja cie zaprowadze. I tak chadzac od przewoznika do przewoznika ciagnelismy za soba coraz wieksza ilosc odzuconych ofertodawcow, ktorzy bacznie sie nam przygladajac, komentowali miedzy soba nasze postepy. Dodatkowo, wygladalo na to, ze gildia naciagaczy trzyma ceny na ustalonym poziomie i nasze trudy sa daremne. Przypominam tylko ze scenka ma miejsce kilkadziesiat kilometrow od rownika a nasze placaki waza tyle ile waza. Chlopaki sa nieugiete, my rowniez, nikt nie chce popuscic, decydujemy sie na ostatniego asa w rekawie, mowimy, ze idziemy na piechote na dworzec autobusowy i poszukamy sami oferty. Zamiast oczekiwanego spadku cen i tryumfu nad ta szjka w dopowiedzi poada tylko - ok, dworzec w tamta strona, osiem kilometrow. I tak jak przed chwila jeszcze wokol nas bylo zamieszanie i ciezko bylo o haust powietrza, tak teraz juz za brama portu jestesmy sami, nikt nas nie goni, nikt nie probuje zbic cen, nikt nie krzyczy "Ja dac ty dobra cena, moj przyjacielu!" Jednak nie do konca tak jak w Indiach. Wiemy jednak, ze w takich miejscach dwojka bialasow z plecakami nigdy nie zostaje sama na dlugo i zawsze z podziemi wyrosnie jakis wolny strzelec gotowy zarobic troche grosza. Nasz wolny strzelec mial na imie Albert i tak, jak to wolni strzelcy maja w zwyczaju, wraz ze swoim motorkiem wyrosl spod ziemi. Albert zapewnia - dac dobra cena, tak jak chcecie, zabrac na miejsce gdzie duzo autobus jada wszedzie, ja pokazac. Albert wsadzil nas do taksowki, poczatkowo jechal za nami na motorku i wykonujac slalom pomiedzy wszystkim tym, co mozna spotkac na azjatyckiej drodze, wykrzykiwal w naszym kiernku - Ja przyjaciel, ty przyjaciel. Chwile potem jednak siedzial juz w taksowce z nami, na kazde nasze pytanie odpowiadajac w zaleznosci od kontekstu - ja przyjaciel, ty przyjaciel - lagodnie lub stanowczo, lub szeptem z mrugnieciem oka. Taksowka juz dawno wyjechala poza miasto i teraz mknelismy przez pola, zastanawiajac sie tylko, w jaki sposob nasz Albert bedzie probowal nas przekrecic. Jedno bylo pewne - na dworzec autobusowy nie jechalismy. Celem okazal sie samotny autobus zaparkowany przed samotnym domkiem. Rodzinna agencja transportowa, wladajaca jednym autobusem jadacym tam, dokad jest zapotrzebowanie.

Albert- ja ci mowil ze niemartwic, dobra cena, ja przyjaciel, ty przyjaciel.
Ja -Ok , o ktorej ten autobus odjezdza?
Albert - o drugiej.
Byla pierwsza.
Ja - super to zalatwiles, Albert, tylko przepakuje plecaki i place za bilet.
Albert - Po co plecaki, nie sens, plecaki ze soba.
Ja- gdzie ze soba?
Albert - tam gdzie spac
Ja - ???
Albert -autobus jechac jutro o drugiej, ja zabrac do hotel pokazac, ja przyjaciel, ty przyjaciel.
Ja - !@#$%^&* !!! ALBERT ! Ty zabrac nas na dworzec autobusowy! ROZUMIEC?!?
Albert - rozumiec, rozumiec, nie martwic, ja przyjaciel, ty przyjaciel.

I kiedy juz mielismy wyruszyc w strone dworcaobiecanego, taksowka odmowila posluszenstwa i nie chciala odpalic. Chwile potem, kiedy podczas odpalania na pych w rownikowym upale japonki przyklejaly mi sie do asfaltu a rura wydechowa prychala czarnym dymem prosto w moje pluca, przypomnial mi sie moment, w ktorym pisalem poprzedniego posta -o tesknocie do trudow. Albert wykonal jeszce kilka prob zabrania nas do firmy przewozniczej tescia, szwagra, siostry kolegi psa, niewazne, byle by rodzina. Ostatecznie ladujemy w autobusie w wybranym kierunku i za odpowiadnia cene, okazuje sie jednak, targowalismy sie tak zaciekle ze, nasz przewodnik z podziemia nie dostal prowizji. Oczy zaszly mu lzami, spojrzal na mnie z wyrzutem i powiedzial - ja przyjaciel, ty przyjaciel. Na moje pytanie - Ile? Albert rzuca cene z kosmosu, potem mowi ze moge mu kupic fajki i bedzie ok. Wchodzimy razem do sklepu, Albert porywa z polki najdrozsze papierosy i butelke wody i wybiega rzucajac za siebie - ja przyjaciel, ty przyjaciel " i znika gdzies w tumanach przydroznego kurzu. Pewnie zapadl sie pod ziemie.

W autobusie czekaly na nas dwa ostatnie miejsca, pierwszy rzad, zaraz za kierowca. Ucieszylo nas to, gdyz te miejsca ze wzgledu na duza ilosc przestrzeni na nogi, zawsze sa najtrudniejsze do dostania.Wiekszosc pasazerow gniezdzila sie na tylach. Chwile po wyjechaniu na droge dotarlo do nas ,dlaczego tak ochoczo przydzielono nam te najwygodniejsze miejsca. Kierowca ruszyl jak opetany. Waska, wijaca sie meandrami jak leniwa rzeka droga, zapchana ciezarowkami pomiedzy ktorymi smigaja setki motorkow - jest dla indonezyjskich kierowcow tym czym dla Roberta K. tor F1. Wstepuje w nich duch rajdowy. Wyprzedzaja na trzeciego, czwartego i piatego, najchetniej na zakrecie lub pod gorke, pewnie dlatego, ze wtedy nie widac samochodow jadacych z przeciwka. Obowiazuje prawo dzungli. Rdzewiejace wraki pojazdow na poboczach sa niemym swiadkiem tej zbiorowej psychozy I przestroga dla turystow majacych w planach zwiedzanie Sumatry.Widzac to ,co sie dzieje na drogach zastanawialem sie, jak to mozliwe, ze Indonezja jest najliczniejszym muzulmanskim krajem na swiecie- tu nie powinno juz byc nikogo! Najdziwniejsze jest to, ze kiedy urzadzaja postoj, pospiech nagle znika i czekamy na pana kierowce, ktory jeszcze musi zamienic kilka slow z kolegami, drapiac sie bez pospiechu po klejnotach. Przejechanie niecalych dwustu kilometrow zajelo nam szesc godzin. Jutro mamy do przejechania tysiac…

Ostatni przystanek przed Indonezja

2008-04-11T03:05:00.000-07:00

Malezje zjezdzilismy tam i z powrotem, przemierzalismy zachodnie i wschodnie wybrzeze. W ramach schodzenia z utartego szlaku przemierzalismy drogi, ktorych nie ma na mapach i miejscowosci, ktorych nie ma w przewodnikach. Wszystko to autostopem. Po co ? Bo mozna, bo tak jest ciekawiej i blizej ludzi.

Teskno nam jednak do bardziej egzotycznych klimatow ... Malezja choc dalekowschodnia to jednak bardzo ucywilizowana. Chcemy znowu poczuc smak potu zmiesznego z kurzem wzniecanym przez rozklekotane autobusy, na widok ktorych wyrywa sie z piersi krzyk - TYM MAMY JECHAC ?!? Chcemy ponownie czuc dreszczyk emocji przy kazdym posilku ... zatrucie pokarmowe czy moze juz pasozyty ? Chcemy troche niedzwiedziego miesa, wrazen podobnych do tych jakie daja Indie, Nepal czy Pakistan, niepewnego transportu i gumowego czasu, momentow, kiedy w nocnym autobusie zalanym atramentem nocy widzisz tylko bialka wlepionych w ciebie oczu autochtonow i sciskajac plecak zastanawiasz sie czy to aby napewno dobry pomysl by podrozowac tylko po to, by gdzies o swicie wyczlapac sie na przystanku i napic goracego czaju, rozejrzec sie dookola, usmiechnac do wschodu slonca i poczuc jakie zycie moze byc intensywne.
.

Dzis rano kupilismy dwa bilety na prom do Indonezji. Przed nami Jawa, Sumatra, Kalimantan, Bali, Komodo. Jutro wyruszamy.

Ponizej kilka zdjec z wczorajszego snucia sie po zalanych sloncem ulicach Melaki i oswietlonym czerwonymi latarniami Chinatown.
.

.
.
.

.
.

.
Bilety na prom, smigamy juterko z raniuchna :)

Cameron Highlands

2008-04-09T03:12:00.000-07:00

Z morza pelnego ryb znalezlismy w morzu zieleni. Cameron Highlands – gorzysty region Malezji znany z plantacji cherbaty. Zaliczylismy maly terking, pstyknelismy kilka fotek.
.
Wyglada na to, ze nasza Malajska przygoda dobiega konca. Jestesmy z powrotem w Kuala Lumpur, odpoczywamy, nabieramy sil przed Indonezja.
.
Fotki z Cameron Highlands ponizej:
.

.

Znowu w dzungli ...

Perhentian Islands - Kilka dni w raju kilka godzin pod woda.

2008-04-09T01:38:00.000-07:00

Batalia z bankiem zakonczyla sie sukcesem, odpalilismy karty zapewniajace strumien gotowki i kilka godzin pozniej przecieralismy oczy z niedowierzaniem - oto ukazaly sie nam plaze wyspy Perhentian Kecil.
.

.

.

. Trudno uwierzyc, ze cos tak odpowiadajacego stereotypom naprawde istnieje. Lazur, zielen i blekit. Piasek tak sypki i bialy, ze mozna by z niego wypiekac chleb. Lodzie rybackie, restauracje i przyjemny chlod … morskiej bryzy. Atmoswera powolna, wrecz senna. Wystarczy wypozyczyc kajak i poszukac sobie prywatnej plazy w ktores z zatok lub po prostu spedzic dzien na plazy albo … spedzic go pod woda. My po 2 dniach plazowania wybralismy ta opcje, zapisalisy sie na kursy nurkowe.
.
.
. Mamy juz wczesniejsze doswiadczenia z dawaniem nurow wiec tym razem przystapilismy do szkolenia na poziom Advanced. Pierwsze 3 dni zajelo mi przekonwertowanie sie z systemu CMAS na PADI, potem juz razem z Ula zaliczylismy szkolenie Advanced. Jest to 2gi stopien w 5cio stopniowej skali, pozwala dawac naprawde ciekawe nurki. Zaliczylismy miedzy innymi 2 wraki i nurkowanie nocne, podczas ktorego pojawil sie rekin, na szczescie maly, bo pianki do nurkowania nie dolaczaja pampersow.
.

. Pod woda jest inny swiat a mozliwosc plywania sobie w tym swiecie potrafi dac naprawde wiele frajdy. W tym miejscu przydal by sie Mickiewiczowski opis przyrody, ja tylko napisze, ze rafa wyglada tak samo jak w programach przyrodniczych i plywaja tam taaaaaaakie ryby!
.
Widok z naszego domku, pelnego gekonow, pajakow i wszelkiego robactwa ... szczur zjadl mi mydlo!
.

Fotka pozowana - pozuje na nurka :)
.
Nurkowanie otworzylo przed nami nowy swiat doslownie i w przenosni. Przed nami jeszcze wiele tropikalnych lokalizacji i mam nadzieje jeszcze kilka udanych nurkowan.

Utknelismy ...

2008-03-25T00:59:00.000-07:00

... w Kota Bharu. Nasze karty kredytowe odmowily wspolpracy, w kieszeniach pustki a lokalna filia naszego banku odmawia pomocy. Jesli wasz bank reklamuje sie jako "lokalny bank swiata" to znaczy to mniej wiecej tyle, gdziekolwiek na swiecie jestes to mozesz zadzwonic do centrali. Aktualnie trwa batalia o odzyskanie dostepu do gotowki.

Zabijamy czas wszelkimi dostepnymi sposobami, cale szczescie mimo skrajnego islamskiego konserwatyzmu w Kota Bharu rozrywek nie brakuje. Probujemy lokalej kuchni, na kazdej ulicy sa dziesiatki restauracji i straganow z jedzeniem, w ktorych mieszaja sie smaki z Indii, Tajlandii i Malezji. Potrawy o nazwach, ktore lamia nam jezyk, owoce o smakach, ktore przyprawiaja o zawrot glowy albo o zwrot ... Durian na przyklad smakuje jak smietnik, nie zebym wiedzial jak smakuje smietnik, po prostu jak mialbym sobie wyobrazic smak smietnika, to smakowalby jak Durian. Z blizej nieznanych przyjezdnym powodow mieszkancy Azji zajadaja sie tym smietnikowym owocem, turysci jednak, tylko wymieniaja porozumiewawcze spojrzenia, kiedy tylko ktos wspomni ten experyment natury.

Zakumplowalismy sie z Piterem, Chinczykiem, ktory nas zabral na stopa do Kota Bharu i zaplacil za nasz hotel. Ostatniej nocy zabral nas na kolacje a nastepnie na maly rajd po lokalnych klubach. Na pytanie, gdzie chcemy isc, odpowiadylismy - wszedzie, tylko nie na karaoke. Godzine pozniej, podczas gdy kelnerki donosily kolejne butelki piwa, Ula wyspiewywala hity w jednym z klubow ... karaoke. Rano obudzilo mnie juz dawno zapomniane doznanie, cos jakby sucho w gardle i w glowie pulsuje, jak to sie nazywalo ... ?

Dzisiaj w ramach zabijania nudy, nogi zaniosly nas na lokalny bazar. Bazary w Azji maja swoj specyficzny leniwy klimat, specyficzny intensywny zapach a towary tam sprzedawane sa ... jak by to ujac ... specyficzne. Fotki ponizej.
.

.wyzej wymieniony Durian

.
efekt rajdu po bazarze, owocowy obiad (wprawne oko dostrzeze smietnikowy owoc)

Jungle Boogie

2008-03-22T03:00:00.000-07:00

Po intensywnym kursie koncentracji umyslu, glowy mielismy uwolnione od wszelkich bolaczek, za to kolana i tylki mielismy obtluczone jak bebny Rolling Stones po koncercie. Siedzenie po 11 godzin dziennie daje w kosc. Tak wiec w ramach odreagowania, z naszym nowopoznanym kumplem Mikiem, pomknelismy stopem do lasu deszczowego Taman Nagara. Stop w 3 osoby dziala rownie dobrze jak we dwie z tym, ze jest duzo weselej. Polubilismy Mike'a za jego specyficzne poczucie chumoru i niezrownany entuzjazm we wszystkim co robi, podrozowalismy pokladajac sie ze smiechu. Jedna noc i 3 samochody pozniej znalezlismy sie na skraju dzungli zopatrzeni w butelki z woda i puszki z fasolka. Spodnie wlozylismy gleboko w skarpetki by ustrzec sie pijawek, wypsikalismy sie srodkiem na moskity, ktory mial dzilanie odwrotne do zamierzonego i ruszylismy zielonym szlakiem.

W drodze do dzungli

j.w.

Jesli chcecie poczuc namiastke doznania trekingu w lesie deszczowym, proponuje ubrac buty trekingowe, spodnie i bluze z dlugim rekawem, zarzucic plecak i wstawic bieznie do sauny, nastepnie maszerowac dowolnym tepem przez kilka godzin. Doznania wzrokowe byly jednak niesamowite. Dzungla, w ktorej bylismy, rosnie nie przerwanie jak to szacuja naukowcy od 130 mln lat. Nie bylo na tym terenie ani dzialalnosci wulkanicznej, ani lodowcow, ani niczego, co moglo by zatrzymac rozwoj roslinnosci tak wiec jak mozna sie domyslic - roslinnosc jest bujna.

bujna roslinnosc

j.w.

Jak mowia foldery, mozna sie tam natknac na tygrysa, slonia, nosorozca, malpe badz weza. Nam udalo sie spotkac dzikie swinie, pijawki, mrowki-olbrzymki i gigantyczane motyle, fajnie choc moglo byc znacznie ciekawiej. Noc spedzamy w namiocie na brzegu rzeki. Udalo nam sie zorganizowac calkiem ciekawy wieczor. Rozpalilismy ognisko, z przenosnych kolumienek poplynal jazz a Mike wyciagnal z plecaka butelke cieplego szmpana... Bylo nietuzinkowo.

najlepszy sposob na upal

nasze obozowisko, Mike i ja

j.w. Ula

Po rozstaniu z naszym nowym najlepszym kumplem, ruszylismy stopem w strone wschodniego wybrzeza. Podwozacy przescigaja sie w goscinnosci, potrafia nadkladac drogi, poszukiwac dla nas zakwaterowania, mimo naszych protestow (slabnacych) placa za posilki a nawet potrafia zaplacic za hotel. Na upartego dalo by sie zwiedzac Malezje bez pieniedzy.

na stopie

Aktualnie jestesmy w Kota Bharu, poszukujemy odpowiedniego miejsca by dac nura pod wode, moze przy okazji zaliczymy kurs.

Powrot z zaswiatow

2008-03-18T03:43:00.000-07:00

Okazuje sie, ze 10 dni siedzenia ze skrzyzowanymi nogami potrafi czynic cuda ... Umysly mamy czyste jak krysztal i ostre jak brzytwa. Nie wiem tylko czy dobre samopoczucie to zasluga medytacji czy radochy, ze sie skonczylo.

Po pobycie w osrodku zamknietym udalismy sie do dzungli, by zazyc rozkoszy obozowania w namiacie posrod gluszy i owadow. Aktualnie jestesmy gdzies w sercu Malezji, nazwy miejscowosci nie jestem w stanie zapamietac, kafejka internetowa jest z epoki kamienia lupanego, nic nie dziala, nic sie nie wyswietla, wszystko sie zawiesza. Napisze wiecej jak znajdziemy sie blizej cywilizacji.

Tak na marginesie ... spojrzalem po tym czasie na naszego bloga troche z dystansu i przecztalem co ja tam wypisuje ... no ladnie, ladnie, wyglanda na to, ze faktycznie daleko pojechalem.

Jutro ...

2008-03-03T05:40:00.000-08:00

... jedziemy zanuzyc sie bezmiarze medytacji. Niektorzy mowia ze medytacja to antypraca, ja jednak obawiam sie ze bedziemy musieli sie niezle napracowac. Bedzie to trwac dziesiec dni tak wiec do uslyszenia za kilkanascie.

Kambodza

2008-03-03T03:57:00.000-08:00

Kambodza stala sie po Pakistanie naszym ulubionym krajem. Jest rownie wyluzowana jak Laos, ma jednak swoj pazur, ktory pozwala na rozkoszowanie sie trudami podrozy. Tak naprawde to dotarlismy do Kambodzy o kilka lat za pozno. Teraz sa tam asfaltowe drogi, na ktore zainwestowano miliony chinskich Juanow. Wyglada na to, ze chinski smok tworzy sobie nowa powincje.

Po dotarciu do Phnom Penh postanowilsmy sie rozdzielic na kilka dni. Ula pojechala ogladac swiatynie Angkoru, ja pomknalem na poludnie zanurzyc sie po uszy w oceanie. Marzylem o tym momencie jeszcze w Indiach. Czulem, ze dopiero tam bede w stanie zmyc z siebie ten kurz, pot i zmeczenie. Nigdy nie bylem wielkim fanem ogladania budynkow, tak wiec bez zalu zostawilem za soba mozliwosc podziwiania antycznej architektury i ruszylem do poniekad legenarnego Sihanoukville by zazyc kapieli w spienionych falach. Podczas gdy Ula zwiedzala swiatynie Angkoru, balowala na kambodzanskim weselu i zawarla znajomosc z szamanem z Urugwaju, ja wylegiwalem sie na rajskich plazach robiac zupelnie nic.

Bezdomne dzieciaki z okolicy Lake Side, Phnom Penh.

Spotkalismy sie kilka dni pozniej z powrotem w stolicy. Bylo kika dni do wigili. Jakos tak zupelnie przypadkiem znalazla sie wokol nas ekipa fajnych ludzi. Pojawil sie pomysl wspolnego spedzenia swiat. Kilka dni pozniej zaprzyjazniony rybak zawiozl cala nasza ekipe na bezludna wyspe w okolicach Sihanoukville. Umowilismy sie, zeby odebral nas za kilka dni. Klimat mielismy malo wigilijny natomiast wspomnienia pozostaly bajkowe. Przy okazji zakumplowalismy sie z naszym rybakiem Ti. Chyba nas polubil, zaprosil nas do siebie na kolacje a innym razem spedzilismy z nim noc na kutrze lowiac ryby i polujac na kalmary.

Kimaty:

Nie bede pisal o tym, jak w obrzyliwy sposob ludzka glupota, nie tak dawno temu, pokazala swoja twarz w tym kraju, pod postacia czerwonych khmerow, brak mi slow.

Nam Kambodza zawsze bedzie sie kojarzyc z ta wigilia na bezludnej wyspie. Serdeczne pozdrawiamy ludzi, z ktorymi na te kilka dni polaczyl nas los.

Kamila, Monika, Tomas, Nunu i Zeb, duzo szczescia ziomy!

Ponizej Wigilijne kimaty.

.
.

Wersja zagraniczna.

2008-03-02T21:08:00.000-08:00

Ula uzupelnila odrobine zagraniczna wersje bloga, link po prawej, sprawdzcie.

"Nie wiesz co bedzie jutro, mocno zyj ..."

2008-03-02T19:21:00.000-08:00

Mam kilka takich ksiazek, do ktorych lubie powracac. Za kazdym razem, dociera do mnie odrobine wiecej z uniwersalnej madrosci zawartej na ich stronach, za kazdym razem rozumiem odrobine wiecej, czasem fragmenty, ktore jakis czas temu wydawaly mi sie zupelnie nizrozumiale dzisiaj rozumiem, czasem jest odwrotnie. Jedno dla mnie jest jednak pewne, na kartkach tych ksiazek zawarta jest wystarczajaca ilosc wiedzy, madrosci i pokory.

Jedna z nich jest "Przebudzenie" Anthonego de Mello.

Jest tam taki fragment, ktory sobie ostatnio czytalismy z Ula wielokrotnie.
De Mello pisze:

Przychodzi do mnie mezczyzna niewidomy od urodzenia i pyta:
- Czym jest to co nazywacie zielonym?
Jak opisac zielony kolor komus kto nie dostrzego barw od urodzenia? Moze przez analogie? Mowie mu wiec:
- Kolor zielony jest czyms w rodzaju delikatnej muzyki.
Pyta:
- Jak delikatna muzyka ?
- Tak - mowie - jak delikatna kojaca muzyka.
Przychodzi drugi ociemnialy i pyta:
- Czym jest kolor zielony?
I mowie mu, ze jest podobny do miekkiej satyny, bardzo miekiej i kojacej w dotyku.
Nastepnego dnia widze jak tych dwoch wygraza sobie nawzajem. Jednen z nich mowi:
- Jest jak delikatna muzyka.
Na to drugi:
- Jest jak mieka satyna. - I tak to trwa. Zaden z nich w gruncie rzeczy nie wie o czym mowi, bo gdyby wiedzieli milczeliby. I tak to wlasnie jest. A nawet gorzej, poniwaz powiedzmy pewnego dnia powraca temu niewidomemu wzrok, a on siedzi w ogrodzie i rozglada sie wokol. Mowisz do niego:
- Teraz wiesz, jak wyglada zielony.
A on odpowiada:
- To prawda. Slyszalem go troche tego ranka.

Od siebie moge dodac, ze pozbywanie sie zludzen to najtrudniejsza rzecz jaka mi przyszlo w zyciu robic. Mam jednak wielkie szczescie bo bedac tu, gdzie jestem i robiac to, co robie, mam na to caly czas swiata.

De Mello mowi, zeby wyobrazic sobie siebie po smierci i spojrzec z tej perspektywy na nasze problemy. Jak one by wygladaly wtedy? Nie ma nas, nie ma problemow. Kto wiec jest przyczyna ich istnienia? Naszych wszystkich lekow, demonow, fobi, zachcianek, pragnien? Swiat jest tylko tym, czym nam sie wydaje ze jest. Nie widzimy rzeczy takimi jakimi one sa, tylko takimi jakimi chcemy je widziec. Swiat, ktory widzimy jest tylko nasza projekcja, wlasnym wymyslem, kolekcja zludzen i wyobrazen, snem...

"Zyjemy w blasku swiatla, nadchodzi wieczor a po nim wieczna noc". To tylko blysk, a my go marnujemy. Marnujemy go swym strachem, zmartwieniami, troskami, klopotami ... Nie wiesz co bedzie jutro, mocno zyj!

Rozmowy z Polska

2008-03-01T19:24:00.000-08:00

Dzieki internetowi swiat zrobil sie tyci, email, gg, skype ... no wlasnie skype. Mozna zadzwinic do kazdego. Jakis czas temu w ramach akcji "wnuk" zadzwonilem do babci. Wygladalo to mniej wiecej tak:

- halo babciu tu Lukasz
- lekarz ?
- Lukasz, babciu, twoj wnuk!
- Bartek?
- Lukasz !!!
- a Lukasz, no gdzie ty teraz jestes?
- w Tajlandi
- w Miami ?!?

U Uli wygladalo to tak:

- no halo Urszulko, gdzie ty teraz jestes?
- w Kambodzy dziadku.
- po co?!? Wracaj do kraju!

Odwiedziny z Polski

2008-03-01T03:34:00.000-08:00

Po wielomiesiecznych pertraktacjach, planowaniu i zaangazowaniu wielu osob powitalismy moich rodzicow na singapurskim lotnisku. Do miasta zakazow i nakazow dotarlismy trzy dni przed ich przylotem w celu zorganizowania noclegow i transportu. W ramach pilnowania budzetu i dla przygody postanowilismy zamieszkac w parku. Na miejsce dotarlismy poznym wieczorem, wycienczeni wielogodzinnym stopem i upalem. Pierwszy raz w zyciu poczulem sie jak slimak ... zamieszkalem w domku, ktory nosze na plecach ...

Rankiem Ula, wyczolgujac sie z namiotu z szerokim usmiechem na ustach, zapytala sie mnie jak czuje sie jako kloszard? Jako kloszard czulem sie niewyspany i polamany, ale za to widok mielismy nieziemski. Namiot rozstawilismy na samym brzegu morza, widok warty wiele singapurskich dolarow, usypial nas szum morza, budzily nas w nocy lokalne, ciekawskie wyrostki. Wczesnym rankiem, kiedy w McDonaldzie pilem kawe, Ula w toalecie robila sie na ubostwo. Generalnie bylo git.
.

Z rodzicami spedzilismy niezapomiany czas, dostalismy duzo wsparcia, milosci, zyciowej madrosci. Nie bede tego czasu opisywal, zostawimy to dla siebie. Tesknimy, pozdrawiamy!

Aktualnie jestemy z powrotem w sennym Mersing. Za kilka dni jedziemy posprzatac sobie odrobine w glowach. O tym co nas czeka poczytajcie pod ponizszym linkiem:

http://www.pl.dhamma.org/

Autostop

2008-03-01T01:48:00.000-08:00

Autostopem zjezdzilismy Europe, wtedy jeszcze nie majac pojecia o swoim istnieniu. Potem planujac nasza wycieczke przeczytalismy ksiazke Kingi i Szopena o autostopie dookola swiata. Do tej pory mielismy mniej lub bardziej udane proby stopa w Indiach, Pakistanie i Tajlandi.

W Malezji wzielismy sie za stopa na powaznie. I jak do tej pory okazuje sie, ze podrozuje nam sie szybciej niz autobusem i oczywiscie duuzo fajniej!

Wczesnym popoludniem zaczepiamy przechodniow pytajac sie o droge do autostrady, szukamy dogodnego miejsca i czekamy machajac kciukami. Czasami czekamy minute, czasami godzine, upal jest taki ze lepiej nie mowic, bo musialbym uzyc lacinskiego slowa. Zawsze jednak przychodzi ten moment, w ktorym zatrzymuje sie fura i koles mowi: "Wsiadajcie, zawioze was tam dokad jedziecie, jest mi po drodze." Niektorzy nadkladaja drogi, wiekszosc zaprasza na obiad, zazwyczaj dowoza nas do centrum miasta pod sam hotel, czasem dzwonia do znajomych czy rodziny w miescie, do ktorego jedziemy, z zapytaniem czy nie mogliby nas przyjac na noc. Poczatkowo mielismy troche oporow z przyjmowaniem tej goscinnosci i szczodrosci, ale przeciez skoro daja czemu tego po prostu nie przyjac?

Podrozujac w ten sposob tracimy pojecie czasu, nie liczy sie juz o ktorej, kiedy i na ktora, liczy sie tylko tylko el camino, tylko droga. Nie ma juz terminow, rozkladow jazdy, poganiania i wszystkich tych niepotrzebnych wymyslow. Do poki nie pada ...

Mersing - Malezja

2008-02-18T20:17:00.000-08:00

Ponizej link do fotek z portowego miasta Mersing:

http://picasaweb.google.com/Direktone/MalezjaMersing

Troche zatesknilem za rodzinna Gdynia. Lubie miasta portowe, ich atmosfere, zapach, bliskosc morza ich magie.

Uli zdjecia z Chin i Laosu

2008-02-17T20:44:00.000-08:00

W Chinach kupilismy Uli przyzwoity aparat i obudzil sie w niej duch fotografa. Potrafi wstac o swicie i wybiec na miasto z aparatem. Ma fajne pomysly i dobre oko do kadrow.

Ponizej link do zdjec Uli z Chin i Laosu:

http://picasaweb.google.com/Direktone/ZdjeciaZChinUli

http://picasaweb.google.com/Direktone/ZdjeciaUliLaos

Tajemnicze sloiki i amerykanskie niewypaly czyli bardzo zalegla relacja z Laosu.

2008-02-16T03:00:00.000-08:00

Przewodnik mowi, ze turysta wjezdzajacy do Laosu wydaje z siebie dlugie westchniecie ulgi ahhhhh., a wjechac do Laosu z Chin to jakby sie rozwygodzic w hamaku po dlugim, meczacym dniu.
Jeszcze w Chinach poznajemy Rogera, obywatela Republiki Niemieckiej, z ktorym podrozujemy przez kilka nastepnych dni. Roger byl fajnym kompanem z jednym minusem, mianowicie takim, ze byl Niemcem ... Dobra organizacja, porzadek i punktualnosc mial rozwinieta daleko poza granice zdrowego rozsadku, szczegolnie w zrelaksowanej rzeczywistosci laotanskiej. Generalnie jednak byl fajnym kompanem, doswiadczonym podroznikiem, a po wieczornym piwku robil sie nawet wyluzowany. Laos zwiedzamy pobieznie, tranzytowo. Nie mozemy sie nagle odnalezc w tak zrelaksowanej i wygodnej rzeczywistosci. Jeszcze swiezo mamy w pamieci Indie, intensywne jak smak curry, pelen przygod Nepal i Pakistan bajkowy jak basnie 1001 nocy, nie wspominajac o Chinach, gdzie samo kupno biletu na pociag bylo wyzwaniem, o zamawianiu jedzenia nie wspomne.
W Laosie nagle wszystko stalo sie latwe i przyjemne. Ludzie pomocni i usmiechnieci, nikt nie prubuje nas okantowac, z kazdym mozna sie dogadac. Jakos dziwnie tak ...
Podoba nam sie mozliwosc wypozyczenia motorow za grosze i zwiedzana okolicy z perspektywy dwoch kolek. Wiatr we wlosach, komary na zebach i ta wolnosc, cos pieknego! Smigamy przez dzungle podziwiajac wodospady i dzika przyrode, zajezdzajac na chwile do plemiennych wiosek ukrytych gleboko w tropikalnym lesie, gdzie kazdy wydawal sie byc pod wplywem substancji halucynogennych, gdzie dzieci oblegaly nasze motorki i gdzie czas plynie zupelnie innym tempem. Pierwszego dnia zaliczam krakse, dokladnie 5 minut po tym, jak juz poczulem sie pewnie a reka zaczela sie robic coraz ciezsza na gazie. Ku uciesze gawiedzi wysypuje sie widowiskowo na srodku prostej drogi. Na szczescie konczy sie tylko siniakami i lekko poturbowanym ego.
Zaliczamy splyw Mekongiem, ktory z opowiesci Rogera, ktory podobna przejazdzke zaliczyl kilka lat wczesniej, mial byc romantyczna wprawa w dol tej legendarnej rzeki. Niestety Laos w miedzyczasie stal sie celem wypadow tabunow turystycznych z pobliskiej Tajlandi. Ladujemy na jednej lodzi z okola setka turystow, z odrobine innym podejsciem do wakacji niz my. Nie zrozumcie mnie zle, nie chodzi o to, ze mam cos przeciwko turystom, nic z tych rzeczy, po prostu bardzo sie od takich widokow odzwyczalismy. Na stopach mielismy jeszcze odciski po pakistanskich trekingach, a tu nagle puder, metki, perfumeria i walizki na kolkach. Piwo sie leje, lodka sie kiwa, zabawaaaaa.
Miejsce w Laosie, ktore szczegolnie zapadlo mi w pamieci to Phonsavan. Miescina niewielka i malo estetyczna, ale za to bogata w historie. Zajechalismy tam ze wzgledu na sloiki. W okolicach Phonsavan sa 3 miejsca, gdzie mozna zobaczyc na wlasne oczy i wlasnorecznie dotknac jedna z tajemnic starozytnych cywilizacji. Sa to tak zwane sloje epoki kamiennej. Na to tajemnicze zjawisko sklada sie kilkaset, wykutych w granicie slojow, masa dochodzacych do jednej tony. Nikt nie wie dokladnie kiedy i w jakim celu powstaly, wiadomo jednak, ze sa wyjatkowo tajemniecze i malowniczo polozone. Pikanteri calemu zjawisku dodaje fakt, iz nie mozna ot tak sobie zwiedzac okolicy, gdyz jest naszpikowana niewybuchami, pozostalosciami po amerykanskich bombardowaniach. Trzeba sie poruszac po terenie rozminowanym i odpowiednio oznaczonym.
W latach 1964 – 1973, Amerykanski rzad zalecil zrzucic na ten spokojny maly kraj 2 miliony ton bomb podczas dywanowych nalotow, ktore kosztowaly 2,2 mln $ dziennie ... Dodatkowo 30% z tych bomb nie wybuchlo, pozostawiajac ogramna czesc kraju zupelnie nienadajaca sie do zamieszkania. Naloty i bombardowania byly efektem ubocznym wojny w Wietnamie. Amerykanie bombardowali Laos by uniemozliwic wietnamskim wojskom ukrywanie sie na tych terenach.
2 mln ton bomb na kraj o populacji 5.5 mln mieszkancow, ile to jest kg bomb na jednego mieszkanca?? Prewencyjnie ... !?!
Nasza przygode w Laosie konczymy na poudniowym krancu tego kraju, w miejscu zwanym 4tysiace wysp. Jest to teren, na ktorym Mekong rozlewa sie na wielkiej powierzchni, tworzac setki kanalow, pomiedzy ktorymi uformowane sa przeroznego kszaltu i wielkosci wyspy i wysepki. Spedzamy kilka dni w hamaku podladowujac baterie, od czasu do czasu organizujac wypady na snucie sie po okolicy.
Laos nas nie zachwycil, wydal nam sie mdly i pozbawiony charakteru. Gdyby to byl pierwszy kraj naszej podrozy, prawdopodobnie pialibysmy z zachwytu. Bylismy jednak, tak jak pisalem wczesniej, pod silnym wplywem wczesniejszych przygod i odwiedzonych miejsc, tak wiec bedac ciagle przygotowani na najgorsze, wymagania mielismy wygorowane. Laos przywiatal nas cieplem, usmiechem i bloga atmosfera pograzonej w Buddyzmie jak w balsamie, egzystencji.. Spokojna kraina. Pientno niedawnych bombardowan bylo dla nas, zewnetrznych obserwatorow, niezauwazalne, jednak fakty swiezej histori opowiadane spokojnym, stonowany glosem przewodnika w muzeum w Phonsavan zmrozily nam krew.
Kolejnym krajem na naszej drodze byla, jeszcze bardziej mrozaca krew w zylach i zdecydowanie bardziej wyrazista, Kambodza. Kolejna bardzo zalegla relacja niedlugo.

Foty pod tym linkiem:

http://picasaweb.google.pl/Direktone/Laos

CHINY - Pakistanscy przyjaciele, doktoranci w Lanzhou i hippisi w Dali czyli bardzo zalegla relacja

2008-02-13T21:21:00.000-08:00

Do Chin wjechalismy na wariackich papierach, z biletem na kredyt i brakiem lokalnej waluty, nie wiedzac czego sie spodziewac i jaka pogoda. Plan autostopu legl w gruzach juz w Pakistanie, udalo nam sie dojechac do Sust, dalej musielismy jechac autobusem, poniewaz tylko w ten sposob obcokrajowcy moga przekroczyc granice (w formularzu jest rubryka - numer biletu - i nie da sie ominac tego biurokratycznego kruczka). Dolaczylismy do Chinskiego autobusu wymalowanego w kola olimpijskie i ruszylismy do Kaszgaru, dalej podziwiajac KKH przez okna. Myslelismy, ze przekroczenie granicy to formalnosc, natomiast okazalo sie, ze punkty graniczne oddalone sa od siebie o ...200km, a sama granica znajduje sie na wysokosci 5000 m.n.p.m! Huczalo mi w glowie jakbym sobie walnol dwie piecdziesiatki na czczo. Choroba wysokosciowa to nie przelewki, ledwo co sie wyczlapalem z autobusu do kontroli... Chinczycy chyba trenuja do olimpiady, gdyz celnicy witali nas wykutymi na pamiec zdaniami po angielsku, ale zagadywani dalej tracili umiejetnosci komunikacyjne i odpowiadali juz po chinsku a usmiechy znikaly z ich twarzy. Jazda autobusem, ktora miala byc krotka przejazdzka na druga strone granicy, okazala sie byc pelnowymiarowa podroza. Zaczelo do nas docierac, ze znajdujemy sie w najbardziej oddalonej na zachod czesci Chin, gdzie dookola jest tylko pustynia i wieje jak w kieleckim. Chiny sa tak wielkie, ze kazda wycieczka z miasta do miasta to pelnowymiarowa podroz przez cala noc i wiekszac dnia. Odcinki, ktore wygladaja na mapie na niewielkie, w rzeczywistosci to setki a nawet tysiace kilometrow. Jednym slowem - bez suchego prowiantu z domu nie wychodz. Tak wiec siedzielismy w tym autobusie, glodni i zmarznieci, bez szansy na posilek i wymiane pieniedzy, ale za to w dobrych chumorach. W tym momencie spadla nam z nieba grupa pakistanskich biznesmenow. Zagadali, zaprosili na obiad, zaplacili. Knajpa, z gatunku tych podlejszych, przywitala nas gosciem wylatujacym przez drzwi, ale za to jedzenie bylo pierwsza klasa. Saleem, Shahid, Ali i Blackbat (taka mial ksywe) zaopiekowali sie nami jak rodzina - nakarmili, w lodowatym autobusie poratowali kocem, wylozyli za nasz przejazd, a gdy w srodku nocy dotarlismy do Kaszgaru, zabrali nas ze soba do hotelu, gdzie jako starzy wyjadacze wytargowali cene z 380 na 80 Yuanow. Przez nastepne kilka dni podrozujemy pod skrzydlem naszych pakistanskich kumpli, ktorzy za punkt honoru wzieli sobie ugoszczenie nas w Chinach. Tlumacza, ze jestestesmy ich goscmi, my na to, ze jestesmy przeciez w Chinach, oni na to, ze nie szkodzi ... Zwiedzamy z nimi Kaszgar i Urumqi przy okazji uczac sie kilku przydatnych trikow przy podrozowaniu w Chinach.

Na ulicach bogato - futra, drapacze chmur, auta produkcji bawarskiej i zlote zeby. Z tymi samochodami to smieszna historia troche, na ulicach faktycznie same drogie samochody i najnowsze modele na pelnym wypasie, ale w srodku totalna wioska. Futerko na kierownicy, oltarzyk na desce rozdzielczej, pokrowce na siedzenia z futra i koralikow, z tylu zaslonki, na tylnej szybie neon, a zza do polowy opuszczonej, przyciemnanej szyby wystaje Chinczyk i baka cmika. Papierosy pala tu wszedzie i to w duzych ilosciach. Niewatpliwie duzy to biznes dla monopolu tytoniowego. Propagandy antynikotynowej brak, pala wszyscy. Jedyny moment kiedy witalem zapach dymu tytonowego z ulga byl w autobusach. Chinskie autobusy, ze wzgledu na dlugie czasy przejazdu, zamiast siedzen maja lozka pietrowe. Wchodzac do pojazdu obawiazkowo zdejmuje sie buty ... zapach stop staje sie wszechobecny i nie ma przed nim ucieczki! Jedyny moment wytchnienia jest kiedy sasiad zapala papierosa... jak to mowia - "Tam bez papierosa smierc dla nosa."
.
W jednym z takich autobusow relacji Kaszgar - Urumczi spalem pod zepsutym nawiawem klimatyzatora i nabawilem sie anginy. Goraczka, dreszcze, zaropiale gardlo, telefony Polska - Chiny - Chiny - Polska. Bez antybiotyku sie nie obedzie. Ladujemy w jakims super podrzednym hotelu. Mega karaluch, za kaloryferem schowane strzykawki, wszedzie pelno Afganczykow, wielkie chlopy z wielkimi brodami ... wszyscy zakochani w Uli, nawiedzaja nasz pokoj. Gluche telefony albo natretne zaproszenia na cherbatke. Nasi kumple z Pakistanu probuja mnie faszerowac jakimis swoimi specyfikami, nic nie pomaga. Jedyny plus jest taki, ze nie musze juz jesc koziny, Ula nie ma tyle szczescia. Z pomoca zjawia sie chinska znajoma naszych Pakistanczykow - Rayla i zabiera mnie do szpitala, gdzie sama nie jest sie w stanie dogadac ze swoimi rodakami. Ostatecznie laduje w gabinecie dukajacego po angielsku okulisty. Przepisuje Ampicyline i jakies tam jeszcze specyfiki. Dochodze do siebie w ciagu 3 dni. Ale co to byly za dni! Ula byla juz blada od koziny (jak nie chodzilismy do restauracji to donosili nam pakistanskie frykasy do hotelu), pokoj doslownie oblegany przez Afganczykow pragnacych zamienic slowo z Ula, ja nieprzytomny ogladam chinska telewizje.
.
W Urumczi zegnamy sie z naszymi pakistanskimi kumplami i pociagiem udajemy sie do Lanzhou. Dworzec kolejowy, bardziej przypomina lotnisko, wiele kondygnacji, rentgen bagazy, wyswietlacze i wszystkie te chinskie cuda i wynalazki. Pociag bardzo przyzwoity i wygodny, taka luksusowa wersja indyjskiego sleepera. Na mysl o Indiach zakrecila mi sie lezka w oku. Naprawde za nimi zatesknilem i za ta atmoswera przygody i wielkiej niewiadomej. W Chinach tego brak.
.
Lanzhou zwiedzamy pobieznie z wysilkiem poszukujac egzotyki i choc malej przygody, niestety daremnie. Pod skrzydlo bierze nas dwoch lokalnych studentow - doktorantow. Niesamowicie nudni kolesie. Na poczatku cieszymy sie, ze lokalni pokaza nam miasto, szybko jednak okazuje sie, ze mimo ze znaja angielski porozumiec sie z nimi nie da. Potwierdza sie to, co slyszelismy wczesniej od innych podroznikow, ze z Chinczykami pogadac sie nie da. Nie wiem na czym polega ich blokada towarzyska, lecz mimo usilnych prob ponieslismy kleske. Ula wyszla z teoria, ze nauka alfabetu zajmuje im taka czesc mozgu, ze na pozostale czynnosci nie ma juz miejsca.
.
W Lanzhou nastaje czas probowania slynnego na caly swiat chinskiego jedzenia, z tym, ze w niczym ono nie przypomina tego co znamy z restauracji. Czesto zostawiamy niedojedzone, albo mamy kilka sprawdzonych potraw i najadamy sie na raty w kilku restauracjach. Kilka potraw smakuje nam bardzo, wiekszosc nie. Dojadamy sie zupkami i gigantycznymi grejpfrutami. Podczas jednego obiadu poczulem sie jak Pawlak z "Samych Swoich", kiedy na Batorym podali mu kraby. Gdy w restauracji Hot-Pot, wjechaly na stol pokazane palcem w menu potrawy, wyrwal mi sie z piersi stlumiony krzyk - Dzizas!?! Reszta jest milczeniem.
.
Na chwile, nieopatrznie zajrzelismy do Hong Kongu. Tak jak pisalem wczesniej, tam luksusowo i pachnaco, u nas odwrotnie... Ucieklismy z krzykiem!
.
Postanowilismy dac Chinom ostatnia szanse i udalismy sie do Junnanu, a dokladnie do starozytnego miasta Dali. Dali okazalo sie byc stylowa backpackerska miescina, z wyczilowanych guest housow saczyla sie muzyka reggae i slodka won tego, co w Amsterdamie najlepsze... Wszystko to otoczone starozytnymi murami.
Zatrzymalismy sie w 'Green lodge' prowadzonym przez chinskich hippisow. Polecamy!!! Z wyjatkiem hotelu Paragon w Kalkucie, najlepsze miejsce, w jakim udalo nam sie mieszkac. Nasi gospodarze okazuja sie byc fantastycznymi ludzmi, prowadza fajne zycie i sa bardzo otwarci. Co wieczor przygotowuja kolacje dla siebie i swoich przyjaciol, na ktore rowniez bylismy zapraszani. Nagle bariera jezykowa okazala sie byc nie taka wielka przeszkoda. Planowalismy zostac 2 dni, zostalismy 9! Dali bylo nasza przyslowiowa lyzka miodu w beczce dziekciu ;-)
.
Tak czy siak z radoscia ruszylismy do Laosu.
.

Buddha w neglizu...

Sensymilia !

Szaszlyki, szaszlyki, szaszlyki...

Okolice Dali

Pies z Green Lodge

Lokalna Chinka, przypomina mi troche mojego kumpla, nie powiem ktorego...

Tajemniczy dzolo

Samo zlo!!!!!

Samo dobro???

Kolo po lewej przyrzadzal najlepsze pierozki w Guangzhou, kolo po prawej je zjadal.

Wschodnia brama Dali, widok z okna w Green Lodge.

Ta sama brama, widok z ulicy.

Ta litera oznacza: Zabrania sie spozywania alkoholu na terenie sklepu;-)

Uliczka w Dali

Modliszka czyta bloga.

' Green Lodge' guest house

Okolice Dali...

j.w.

chinskie frykasy w trakcie przygotowywania

lokalne szefowe

j.w.

Wschodnia brama za dnia.

frykasy, delicje, smakolyki...

Guangzhou

Trzecie oko w parku w Guangzhou

Betonowa dzungla HK

j.w.

Urszula Lee

Guangzhou

Chinski smok? Chinski smog! (Lanzhou)

Architektura
Dwie ...
Trzy ...

Slynne na cale Chiny noodle z Lanzhou.

Wazon na sloneczniki

Slynny na caly swiat mysliciel, filozof, artysta, ojciec narodu...

...i jeszcze kilka epitetow i tytulow.

Ale ten czas leci ...

2008-02-07T03:32:00.000-08:00

Calkiem niedawno witalismy nowy rok na ulicach Bankoku, a tu nowy rok (tym razem chinski) witamy w Kuala Lumpur. Zaczyna sie rok szczura. Ktory to rok w chinskim kalendarzu tego nawet najstarsi Chinczycy nie pamietaja ... nikt nie byl nam w stanie udzielic precyzyjnej odpowiedzi. Jesli ktos sie orientuje prosze o info.

Chinski Nowy Rok witalismy w domu cioci Jeffa. Atmosfera iscie wigilijna tylko potrawy troche inne i nie bylo choinki. 4 pokolenia pod jednym dachem, stol uginal sie pod ciezarem potraw, lodowka pelna trunkow, do tego wszyscy wujkowie, ciocie, kuzyni, kuzynki ... znacie to nie? Nam przypomnial sie dom i niedawno minione swieta zdala od niego. Wieczor skonczyl sie partyjka pokera, ktora przeciagnela sie do poznych godzin nocnych. Ula grala jak oswiecona zgarniajac wiekszosc zetonow, ja mam problemy z pokerowa twarza wiec szybko wypadlem z gry.

Dzis dolaczylismy na chwile do naszych wczesniej poznanych kumpli/podroznikow z Polski tak wiec zapowiada sie swietowanie sylwestra po polsku ...

ps. Ula w jezyku malajskim znaczy waz... ;-)

Powszechna Deklaracja Praw Czlowieka

2008-02-04T23:16:00.000-08:00

Wczoraj, na kilka dni opuscilismy KL. Jeff zawiozl nas na obwodnice miasta gdzie zlapalismy stopa do Malaki. Taki miejscowy Sopot. Malaka byla we wladaniu Portugalczykow, Holendrow, Anglikow i Japonczykow. Dodatkowo jest tu spolecznosc Chinska, Hinduska, lokalna i kilka spolecznosci mieszanych. Tygiel kulturowy pozyteczny i zdrowy ... jak to spiewal Kazik.

Dzis dostalem maly prezent od Uli. Koszulke z nadrukowanym artykulem 19 z Powszechnej Deklaracji Praw Czlowieka. Bardzo podoba mi sie ten napis i podpisuje sie pod tym obiema rekami.
.
Artykul 19
.
Kazdy czlowiek ma prawo wolnosci opinii i wyrazania jej; prawo to obejmuje swobode posiadania niezaleznej opinii, poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania informacji i pogladow wszelkimi srodkami, bez wzgledu na granice.
.
Reszta Artykulow Powszechnej Deklaracji Praw Czlowieka pod tym linkiem:
.
http://www.unic.un.org.pl/prawa_czlowieka/dok_powszechna_deklaracja.php?pcz=1
.
Moja opinia jest taka ze każdy powinien raz na jakis czas zalogowac sie na strone UNIC i przestudiowac kilka artykulow. Szczegolnie kiedy dopadnie go pragnienie gloszenia nietolerancji i prawdy jedynie slusznej.
.
Mnie czasem dopada pragnienie gloszenia nietolerancji wobec nietolerancji i gloszenia prawdy glosicielom "prawdy jedynie slusznej" ale mam przeciez do tego prawo nie?

Spotkanie na szczycie 2

2008-02-03T04:31:00.000-08:00

Tak to juz sie jakos uklada, ze spotykamy sie z ludzmi na szczytach. Poprzednio bylo to podczas trekingu w Nepalu, w okolicach Poon Hill. Wpadlismy wtedy na przyjaciol Uli. Tym razem do spotkania doszlo na szczycie Penang Hill, na wyspie Penang. Pojechalismy tam w upalne popoludnie, troche z ciekawosci troche dla zabicia czasu. Po dotarciu na szczyt podczas rekonesansu i podziwiania widoku wpadlismy na grupe Polakow.

Ekipa 6 osob w przewazajacej wiekszosci z 3miasta. Wytrawni autostopowicze i wytrawni melanzownicy. Okazalo sie, ze mamy kupe wspolnych znajomych. Kilka godzin pozniej, przy pomocy Whiskey o enigmatycznej nazwie "Podwojna siekiera" doszlo do kolektywnego sponiewierania watroby podczas penetracji lokali nocnych Georgetown. Impreza skonczyla sie w poznych godzinach nocnych lub wczesnych godzinach porannych ... nie pamietam.

Jestesmy z nimi ustawieni na obchody Chinskiego Nowego Roku w KL, za kilka dni.

Ekipa fajna i zgrana, nie bede tu strzepil sobie klawiatury, ich blog mowi sam za siebie:

www.azja08.blogspot.com

Tymczasem trwaja prace nad odzyskaniem zdjec z kary pamieci, wyglada na to ze zarazila sie jakims wirusem i nie chce dac dostepu do swojej zawartosci. Jeff wykozystuje swoje wszystkie umiejetnosci hakerskie, ale idzie to strasznie powoli ... trzymajcie kciuki !

Kuala Lumpur

2008-02-01T04:12:00.000-08:00

Dotarlismy do KL. Okazalo sie, ze poruszanie sie autostopem w Malezji jest wygodniejsze niz autobusami no i oczywiscie tansze ... Dzisiaj zlapanie stopa do KL zajelo nam niecala minute. Ludzie sa bardzo pomocni, zapraszaja nas do domow, karmia i proponuja nocleg, za nic nie pozwalaja placic.

Jestesmy u mojego kumpla Jeffa, ktorego znam od lat, wielokrotnie odwiedzal mnie w Polsce, teraz przyszedl czas na rewizyte.

Bede mial staly dostep do komputera przez te kilka dni u Jeffa wiec powinno sie cos ruszyc na blogu. Wiem, ze pisze to czesto i potem nic sie nie dzieje, nie wynika to jednak z lenistwa, ale z ograniczonego dostepu do internetu i warunkow podrozy. Niestety nie moge dogrywac zdjec, padla karta pamieci i wyglada na to, ze stracilem 4GB fotek z ostatniego miesiaca. Jutro z Jeffem sprobujemy cos odratowac, mam nadzieje ze sie uda.

Tu w Malezji ...

2008-01-29T02:47:00.000-08:00

... sa jakies chinskie komputery i moja polska wiedza z zakesu IT szlifoana na wyspach brytyjskich jest niewystarczajaca zeby wgrac fotki ... Moze znajde jakas inna kafejke, gdzie komputery beda mniej poblokaowane.

Tymczasem chcialbym sie z wami podzielic pewna mysla, ktora dreczy mnie od jakiegos czasu i nie moge znalesc na nia odpowiedzi. Nikt nie jest mi w stanie powiedziec czym sie rozni warzywo od jarzyny ?!? Jesli ktos, ktokolwiek zna odpowiedz to prosze napisac w komentarzach jaka jest ta roznica jesli wogle jest ?

Zdjecia i posta na temat ostatnich wydarzen postaram sie dograc jeszcze dzis.

Dzis we wczesnych godzinach porannych ...

2008-01-27T06:57:00.000-08:00

... opuscilismy Tajlandie. Jestesmy juz w Malezji w Georgetown. Miasto kipi mieszanka kultur. Zatrzymalismy sie w chinskiej dzielnicy. Naszla mnie taka mysl, ze jakby Chiny byly tak fajne jak chinskie dzielnice w roznych czesciach swiata to bylby to naprawde ciekawy kraj. Jest cos magicznego w tych Chinach z dala od Chin. Jakis taki koncentat egzotyki, architektury i mixu kulturowego, ktory powoduje, ze czas plynie przyjemniej. Ciekawe, dlaczego tak trudno bylo to znalesc w Chinach.

Tajlandie opuszczalismy z lezka w oku. Songkhla stala sie na te 3 tygodnie naszym domem. Zdjecia z Songkhli i troche tekstu o tym miejscu napisze jurto/pojutrze/za miesiac ... niedlugo.

Tymczasem pozdrawiamy z kolejnego kraju.

LICZNIK, LICZNIK, licznik ...

2008-01-24T20:21:00.000-08:00

HA ! Zamontowalem licznik odwiedzin. Teraz przynajmniej sie dowiem czy ktokolwiek czytuje moje wypociny. Licznik pokazuje ilosc odwiedzin od wczoraj ... zobaczymy.

Tymczasem Malezja zbliza sie duzymi krokami. Dzis ostatni dzien pracy Uli w szkole, wieczorem uczcimy to pewnie na swoj sposob ... seafood ze straganu na plazy i zimne piwko i szejk owocowy. Na Malezje mamy ambitniejsze plany, czeka nas spotkanie z Jeffem, moim kumplem sprzed lat ktorego poznalem kiedys w Amsterdmie, Jeff osiadl na stale w Malezji. Potem spotkanie z moimi rodzicami, wpadaja do nas na tydzien. W miedzy czasie kurs medytacji a na koniec kursy nurkowe. Wyglada na to ze bedzie interesujaco ... czas pokaze co z tego wyniknie.

Wczorajszy zachod slonca

2008-01-23T23:53:00.000-08:00

Wielkim plusem tej podrozy jest to, ze robimy rzeczy, na ktore zazwyczaj nie ma czasu i ochoty. Takie codzienne wydarzenie jak zachod slonca umyka nam gdzies w codziennym zyciu. Ten codzienny spektakl jest zupelnie darmowy, wystarczy na chwile sie zatrzymac i o odpowiedniej porze dnia spojrzec w niebo ...

Ponizej link do wczorajszego zachodu slonca:
.
http://picasaweb.google.co.uk/Direktone/OstatniZachodSlonca

Przed chwila ...

2008-01-23T22:50:00.000-08:00

... bylem u Uli w szkole na darmowym lanczu, przy okazji zalapalem sie czesc lekcji. Dawno sie tak nie smialem ... Zobaczcie co sie dzialo pod tym linkiem:

http://picasaweb.google.com/Direktone/SzkolaUli

Najlepsze rzeczy w życiu są za darmo. Najlepsze rzeczy w zyciu wcale nie sa rzeczami.

2008-01-23T19:00:00.000-08:00

Calkiem niedawno siedzielismy po uszy w korporacyjnym wyscigu szczorow, majac wszystko to o czym mlody czlowiek marzy ... Mielismy siebie, dobre prace, wynajety dom na przedmiesciach i zdolnosc kredytowa ... Perfekcyjny statystyczny Kowalski, nic tylko kuc w oczy sasiadow nowym samochodem, stworzyc dlugotrwaly i owocny zwiazek z lokalnym oddzialem banku. Od poniedzialku do piatku przykuty do komputera, wykonujac czynnosci, zbierajac pochwaly, budujac sciezke kariery. Od poniedzialku do piatku pragnac, zeby czasu nie bylo, zeby najlepiej tych dni nie bylo, zeby wylaczyc umysl na czas trwania tygodnia pracy. Albo nie, jeszcze lepiej poswiecic zycie na budowanie nowej lini produktu, by odnalezc siebie, szczescie i satysfakcje w budowaniu nowej maszynki do nabijania portfeli akcjonariuszy tej jakze znamienitej korporacji. Byc elementem tego zgranego teamu mlodych i pracowitych ludzi ... a no i nie zapominajmy o byciu produktywna jednostka spoleczenstwa, ktora zyje byle by tylko do piatku do 17stej ... Potem sobota, spanie do pozna, aktywnosci popoludniowe, szalona noc, kac, leniwa niedziela ... Tygodnie zamieniaja sie w miesiace, miesiace w lata. Gdzie sie podzial listopad, grudzien, styczen ? To juz jesien ? Juz wiosna ?!? Gdzie sie podzialo zycie ? Czy moim jedynym marzeniem jest awans? Kim sa ci ludzie, z ktorymi spedzam wiekszosc mojego jednego jedynego zycia? Kim jest ta kobieta, ktora przez 37 godzin w tygodniu dyktuje mi co mam robic ? Dlaczego ta managerka niskiego szczebla jest kontrolerem moich czynnosci przez wieksza czesc tygodnia? Czy tak bedzie wygladac moje zycie? Przeciez nie tego chcialem, nie tak wyobrazalem sobie siebie ... i czemu do cholery jestem taki niezadowolony, przeciez mam wszystko! Znieczulam sie, przyzwyczajam, usypiam umysl, powoli gasze marzenia zastepujac je pragnieniami. Konsumpcja jest doskonalym srodkiem znieczulajacym na dusze. Masz dola? Kup sobie nowe ciuchy, elektroniczny gadget, nowszy model starszego modelu. Mam wiec jestem, posiadam wiec mam prawo do miejsca na ziemi. Mam wieksze, nowsze i ladniejsze wiec mam wieksze prawo do miejsca na ziemi ... wyscig szczurow, smierc za zycia, zombi, niewolnik przedmiotow...
.
Moze by tak dla odminy zrobic cos niedokonca przemyslanego? Cos bardziej dla duszy niz dla brzucha ... Wyrwac sie z konwenansow, z ukladow towarzyskich i konkursu popularnosci. Zdobyc wiedze i ta odrobine madrosci, ktora pozwoli samemu i zgodnie z wlasnym sumieniem zbudowac od podstaw system wartosci i nabrac wytrwalosci, zeby ten system utrzymac. Odnalesc sie w swiecie na nowo albo moze odnalesc sie po raz pierwszy.
.

Kazdy, kto decyduje sie na taki krok robi to z jakis powodow. Dla nas to chyba pragnienie nauczyc sie w praktyce rzeczy, ktore znamy w teori. Nic nie jest za darmo i nie mozna miec w zyciu wszystkiego i czesto jedno dzieje sie kosztem drugiego. Zdaza sie, ze dopadaja mnie watpliwosci, zniechecenie, lek. ... Zawsze mozna przeciez wrocic do korporacji tlumacze sobie.

Czas pokaze ... ?

Kinga Free Spirit, ktorej podroz autostopem dookola swiata byla dla nas duza inspiracja, pisze na swojej stronie internetowej: Najlepsze rzeczy w życiu są za darmo. Najleprze rzeczy w zyciu wcale nie sa rzeczami ... Zobaczcie jej strone internetowa, zobaczcie dla ilu ludzi jest wielka inspiracja, jakie ciekawe i pelne znaczenia miala zycie i jaka potrafi byc cena marzen.

Link do strony internetowej Kingi:

http://naszestrony.nazwa.pl/kingafreespirit/kingapl/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

Znowu Weekend ?!!?

2008-01-21T19:22:00.001-08:00

Ula pracuje, ja sie snuje ... jest mi dobrze, tropikalny raj, senne miasto, duzo czasu na wszystko, wszystko zbyt nowe, zbyt swieze by byc rutyna. Czas na robienie zdjec, czytanie ksiazek, czas jak najmniej myslec, czas pobyc tu i teraz.

Po tygodniu pracy Uli, przyszedl weekend no i przyszla wyplata. Troche wieksza ilosc gotowki na przepuszczenie to nie czesty widok dla nas ostatnio. Ciasny budzet i wizja zarabiania pieniedzy dopiero w Australi albo Nowej Zelandi powoduje, ze odmawianie sobie przyjemnosci stalo sie rutyna.

Tak wiec uzbrojeni w wyplate przetranswerowalismy sie na zachodnie wybrzeze. Kilka godzin i 4 autobusy pozniej logujemy sie do hotelu. Klima, telewizor, lazienka na terenie pokoju a nie gdzies na koncu korytarza i takie malutkie mydelka, szamponiki i wszystkie te bajery. Czujemy sie znowu jak turysci. Duzo przyjemnosci, owoce morza na kolacje, na deser lody ... jakos inaczej sie to wszystko docenia, smakuje intensywniej.

Weekend tak jak to weekend byl krotki. Dziwnie bylo miec ograniczenie czasowe, odzwyczailismy sie od tego i nie tesknimy. Jakie to inne od naszego niedawnego zycia gdzie kazda czynosc miala swoj rychly koniec bo trzeba bylo wykonywac nastepna czynnosc. Ciesze sie za jeszcze minie troche czasu zanim czas stanie sie znowu nasza rzeczywistoscia . Oby jak najwiecej czasu minelo do tego czasu ...

Ponizej kilka fotek z Pakbary, wiecej pod tym linkiem: http://picasaweb.google.co.uk/Direktone/PakbaraTajlandia

Zdjecia Umaira

2008-01-20T21:45:00.000-08:00

Pakistan jest ciagle obecny w moich myslach, wspomnieniach, rozmowach. Pamietam kiedy jeszcze mieszkalismy w Anglii i planowalismy podroz, rozmawialem o trasie przez Karakorum z pakistanskimi kolegami z pracy. Na ich twarzach pojawial sie usmiech (czasem w oczach lzy), o swoim kraju opowiadali jak o jakies bajkowej krainie. Dla nas, Europejczykow taka moc oparcia we wlasnej kulturze jest obca albo szczatkowa. Jak dziwna musi byc dla nich rzeczywistosc europejska a juz szczegolnie angielska, nie jestem w stanie sobie wyobrazic. Jak plytki i niesprawiedliwy i tendencyjny jest obraz tego kraju w mediach ? Ocencie sami ...

Ponizej jest link do zdjec naszego pakistanskiego przyjaciela i nauczyciela.

http://www.tabblo.com/studio/view/tabblos/Umair/

Poklikajcie troche w jego profilu na Tabblo, poogladajcie zdjecia, poczytajcie opisy, warto.

Zdjecia ...

2008-01-16T22:17:00.000-08:00

Kilka fotek z Laosu i Kambodzy mozna zobaczyc pod tymi linkami: http://picasaweb.google.pl/Direktone/Laos i http://picasaweb.google.pl/Direktone/Kambodza

Witam ponownie

2008-01-16T20:03:00.000-08:00

Dawno mnie tu nie bylo, wiem i przepraszam. Nie bede sie tlumaczyl i podawal powodow, poludniowo-wschodnia Azja dziala rozleniwiajaco, chyba ... Zapuscilem bloga, wiem, postaram sie nadrobic odrobine.

Brak nowych wpisow spwodowal mala lawine maili od przyjaciol, znajomych, rodziny i zupelnie obcych ludzi z zapytaniami czy wszystko u nas OK ...

U nas wszystko dobrze, mamy opalone twarze i splowiale wlosy. Ostatnie spotkanie z waga pokazalo ze stracilem 10 kg, 2 kg na miesiac ... po powrocie wydaje ksiazke z seri "Dieta Cud".

Aktualnie jestesmy na samym poludniu Tajlandi, po drodze byly: Laos, Kambodza i klimatyczna Wigilia na bezludnej wyspie, Tajlandia i sylwester na ulicach Bangkoku. (Posty o tych sytuacjach pojawia sie juz niedlugo)

W tym momencie Ula jest w pracy, zostala nauczycielka angielskiego w lokalnej szkole. Klasy po 45 osob, dzieciaki po angielsku slabo, Ulenka po tajlandzku jak mozna sie domyslic nie najlepiej ... ale radzi sobie doskonale, zbiera pochwaly i zarabia mala fortune w lokalnej walucie. Wyplacaja jej Baty (Bat = lokalna zlotowka).

Miejscowosc nazywa sie Songkhla, senne miasto otoczone oceanem. Trafilismy tu przez przypadek w drodze do Malezji. O 5 rano na dworcu autobusowym stwierdzilismy, ze jeszcze nie mamy dosyc tajskich klimatow wiec wsiedlismy do pierwszego busa na wschod, w kierunku morza. Jestesmy z daleka od tej turystycznej zawieruchy, ktorej w Tajlandi poziom jest niestrawny, szczegolnie dla nas - uciekinierow cywilizacji i konsumpcyjnego stylu zycia.

Styl bloga zmieni sie tez odrobinke, nie bede juz wgrywal zdjec do postow, w zamian za to umieszcze je w albumie internetowym Picasa (liki beda pod postami i w prawym gornym rogu stronki).

Teraz uciekam zalapac sie na darmowy obiad w szkole Uli, ale jeszcze powroce dzis nadrabiac zaleglosci ...

Tekst ...

2007-12-06T04:53:00.000-08:00

... o Chinach w polwie napisany. Dzis mielismy niesamowity dzien - dzungla, wodospady i jeszcze raz dzungla. Douslyszenia niebawem. Pozdrawiamy !

Splynelismy Mekongiem ...

2007-12-05T05:44:00.000-08:00

Ostatnie 2 dni spedzilismy na statku plynac w dol Mekongiem do Luang Prabang. Niestety okazalo sie, ze wszyscy wpadli na ten sam pomysl co my i Laos jest doslownie zalany turystami wszelkiego pokroju. Troche dziwne uczucie, bo od Nepalu podrozujemy sami, wylaczjac maly epizod z Nowozelandczykami w Pakistanie. Tu, niestety, turystyka jest masowa. Ludzie z walizkami, kolesie po silowni, dziewczyny z 3 parami okularow przeciwslonecznych i Amerykanie ... Na statku bylo dosyc smiesznie, kiedy chcac cos sfotografowac podlaczylem teleobiektyw do aparatu wzdudzajac tym dyskretne zainteresowanie i szum komentarzy. Ekipa turystyczna uznala, ze pewnie znam sie na rzeczy skoro mam taka dluga lufe wiec kiedy tylko wyciagalem aparat, zeby cos sfotografowac, dookola mnie od razu bylo kilku amatorow fotografi cyfrowej fotografujac to samo co ja. Momentami, kiedy bylo do sfotografowania cos naprawde kiczowatego jak zachod slonca czy rybak, cala ekipa gromadzila sie na jednej burcie grozac nabraniem wody i dalszymi konsekwencjami. Czujemy sie troche nieswojo w tym wesolym tlumie, bedziemy sie starac zjechac z ubitego szlaku. Pomyslow jest kilka zobaczymy jak to sie potoczy. Tymczasem zdazylem sie wywrocic na motorku, ale obeszlo sie bez wiekszych perturbacji organizmu, zadrapania i siniaki jedynie. Ula na szczescie jechala z naszym znajomym Rogerem, z ktorym podrozujemy jeszcze z Chin. Jutro (jak nie zdazy sie nic bardzo absorbujacego) napisze relacje z Chin i jak Ula poprawi moje bledy, opublikujemy posta ;-)

Tymczasem pozdrawiamy z malarycznych zakatkow globu.

Ula & Lukasz

Jestesmy juz w Laosie ...

2007-12-02T18:44:00.000-08:00

... zdjecia z Chin juz sa wgrane, za kilka dni bedzie tekst. Tymczasem pozdrawiamy i tesknimy.

17stego ...

2007-11-18T21:29:00.000-08:00

... byly moje urodziny. Ostatnia dwojka przed droga cyferka ... W Chinach ... wszedzie daleko. Poszlismy na targ, portwele szczuplejsze ale za to plecaki kilka kilo ciezsze.

Teraz dylema- Wietnam czy Laos ? Chyba bedzie Laos, chyba jednak Laos ... zobaczymy.

Hong Kong ...

2007-11-14T06:19:00.000-08:00

... to miejsce z ktorego pisze tego posta. Troche wtopilismy bo zeby wrocic do Chin potrzebujemy nowa wize a tu potwornie drogo i luksusowo a my po 3 miesiacach podrozowania to takie dwa obdartusy jestesmy ... czujemy sie troche z innej bajki... dookola luksusy i perfumeria a mi sie klapki rozpadaja a Ula na czyms usiadla i ma brudne spodenki. No nic jakos to bedzie ... zawiniemy sie z tad jak tylko dostaniemy wize. Napisze dokladnie co i jak, jak juz bedziemy w Wietnamie. Tymczsem umieramy z glodu i pragnienia bo cokolwiek zamowimy do jedzania to okazuje sie jakies cudo nie zjadliwe wiec musimy sie dopychac chinskimi zupkami, na szczescie z tym nie ma tu problemu... jedyne co mi sie tu podoba to to ze piwo jest tansze od wody mineralnej.

Pozdrawiamy i tesknimy.

Lukasz & Ula

Asalam Alleikum Pakistan

2007-11-07T20:16:00.000-08:00

Ostatnie godzniny w Delhi spedzilismy w kinie na bollywoodzkim wypieku ... trudno wysiedziec, ale trzeba ... w koncu kultura nie? Kino to samo, w ktorym bylem 5 lat temu na innej bollywoodzkiej tragedii-komedii. Wtedy bylo obskornie, upalnie, wiatrak na suficie, komary rypaly ... A teraz klima, panorama, kwadrofonia i popcorn. Mlodziency hinduscy do kina ubrani w odprasowane czerwone koszule i dzinsy i te mniej rozczlapane klapki ... - ubranie niedzielne. Na ekranie bogato i pieknie, dookola niebogato i niepieknie ... Polecam!

Po kinie na chwile do hotelu, do odjazdu autobusu godzina, mamy moment na prysznic, cherbatke, usiasc przed podroza, zobaczyc jakis serial na HBO. Doznanie dosyc surealistyczne majac w swiadomosci, ze zaraz zarzucamy plecaki i jedziemy do Pakistanu.

Chwile potem przedzieramy sie przez ten niedozywiony tlum, upal i gwar. W agencji, w ktorej kupowalismy bilety atmosfera jakas niemrawa, juz czujemy ze cos bedzie nie tak i ze jakis przekret sie szykuje. Laduja nas do rikszy. Autobus odjezdza z drugiego konca miasta. Jeszcze mala klotnia, kto ma za te riksze zaplacic. Hindusi lubia pokrzyczec, ale szybko ustepuja. Jedziemy. Smog dusi, szczypie w oczy. Goraco bucha z mijajacych nas autobusow, rura wydechowa w twarz, Ula zakrywa nos chusteczka, smog taki ze trudno oddychac. Do tego swieto, wszyscy wylegli na ulice, bo widac w oddali sztuczne ognie. Huk jak na wojnie. Dojezdzamy, autobusu nie ma. Jakis koles wyrasta spod ziemi, prosi o bilety, sklada go w harmonijke i zjada. Mi szczena opada, pozeracz biletow wypisuje nastepny bilet. W koncu po dalszych perypetiach, o ktorych juz nie mam sily pisac, 3 godziny pozniej odjezdzamy...

Z Amritsar do granicy jeszcze kawalek, pomagaja nam lokalni kolesie poznani w autobusie. W koncu ladujemy na rikszy-rowerowej, ktora przez pustkowia wiezie nas do szlabanu. Na rikszy klotnia, dookola palmy, riksza skrzypi, riksiarz steka, przed nami Pakistan ... surrealizm ...

Granica rozstrzelona na przestrzeni kilometra. Po drodze musimy pokazywac paszporty kilkanascie razy. Za kazdym razem kolesie sie mnie pytaja czy ta biala babka, ktora wlasnie tedy szla jest ze mna, ja im na to ze tak, oni na to - to dla czego nie idziemy razem, ja na to, ze dlatego ze jest na mnie zla, a oni gruba beka ze mnie ... i tak kilkanascie razy. W koncu juz w Pakistanie doganiam Ule. Ladujemy sie do autobusu do Lahore. Ula z przodu, w czesci dla kobiet, ja z facetami z tylu. Ula otoczona serdecznoscia i solidarnascia kobiet prowadzi rozmowe w Urdu, usmiecha sie kiwa glowa, bardzo stara sie je zrozumiec... ja z tylu otoczony brodatymi facetami gapie sie przez okno i rozmyslam, po czym nagle widze nastepujaca scenke: do wozka, na ktorym siedzial brodaty pan zaprzezony byl maly, nie pierwszej juz mlodosci osiolek, ktory ciagnal caly ten ciezki wozek posrod ruchu ulicznego. W momencie kiedy osiolek zwalnial, brodaty pan leniwym ruchem wkladal mu dlugi patyk w d..e, po czym osiolek podskakiwal i przyspieszal. Zafascynowany ogladalem ta scene przez kilkanascie minut... przypomnialy mi sie tak niedawne czasy, kiedy siedzialem przykuty do komputera w biurze i moje uklady z szefowa ...

Wysiadamy z autobusu, Ula zegna sie z nowymi przyjaciolkami ;-). W Lahore bylismy ustawieni z gosciem poznanym przez internet na stronce http://www.hospitalityclub.org/. Mial sie nami zajac, przenocowac i pokazac miasto. Dzwonimy, mowi ze jest teraz w pracy i ze odbierze nas za 3 godziny. Jestesmy padnieci, mamy za soba 24h w autobusach, rikszach i Bog wie czym. Znajdujemy jakas sieciowa restauracje, z zasady unikamy takich miejsc, ale po 2 miesiacach jedzenia Thali pokusa jest nie do odparcia. Konczymy momentalnie z naszym 2 miesieczym wegetarianizmem i zamawamiamy kurczko-burgery, fryty i mega Cole. Co za odmiana ... co za przyjemnosc. Lokalne dziewczynki podbiegaja do Uli, zdejmuja chustki zakrywajace twarz, robia sobie z nami zdjecia aparatami w telefonach komorkowych ... jakas para sie do nas dosiada nalegaja, zeby nam cos kupic, chwile z nami posiedziec, porozmawiac. Wciskamy jeszcze sie w siebie porcje lodow. Goscinosc niesamowita i naprawde szczera. Co za odmiana po Indiach! ;-)

3 godziny mijaja momentalnie, dzwonimy do naszego internetowego znajomego. Podaje adres, pod ktory mamy jechac i sume jaka zaplacic za riksze. Po pol godzinie odbiera nas z ulicy. 5 minut pozniej ladujemy w pracowni jednego z najlepszych fotografow Pakistanu. Tak sie wlasnie zlozylo za na nasze zapytanie o nocleg odpowiedzial Umair Ghani. Jego zdjecia mozecie zobaczyc pod tym linkiem http://photo.net/photos/Awaraagard albo poprostu wpisujac Umair Ghani w Googlach.

My i Umair podczas kolacji na Food Street.

Food Street.

Nastepne 2 dni spedzamy w towarzystwie Umaira i jego kumpli po fachu, znakomitych fotografow. Zabieraja nas do najciekawszych miejsc w Lahore. Umair udziela mi malej lekcji fotografii. Ciekawie bylo fotografowac Meczet Badshahi, niewiarygodnie fotogeniczne miejsce samo w sobie, pod okiem tak znakomitego fotografa. Umair odstapil mi swoj statyw, bo bylo zbyt ciemno by fotografowac z reki i udzielal drobnych wskazowek. Snujemy sie tam godzinami, rozmawiamy. Umair to kopalnia opowiesci, artysta - filozof, fantastyczny czlowiek.

Ponizej zdjecia meczetu, bez komentarzy ...

Nocujemy u naszego gospodarza w domu, rozmawiamy prawie do rana, w koncu padamy wycienczeni ... przeciez dopiero co wyjechalismy z Delhi. Z Umairem spedzamy 2 fascynujace dni, podczs ktorych poznajemy rowniez pojecie pakistanskiej goscinnosci, ktora moze sie jedynie rownac z polska ...

Za namowami Umaira rezygnujemy z przystanku w Islamabadzie i jedziemy prosto na Karokoram Highway - dla wtajemniczonych KKH. Z ekipa z Lahore roztajemy sie pozno w nocy na dworcu autobusowym. Nazajutrz Umair wyjezdza gdzies w glab Pakistanu fotografowac wielblandy, a my ladujemy sie do autobusu do Islamabadu gdzie mamy o swicie przesiadke do kolejnego autobusu, do Gilgit. Kiedy sie budzimy jest jeszcze ciemno. Jestesmy na miejcu. To znaczy gdzies, nie mamy pojecia gdzie. Mala stacja, dookola tylko taksowki. My mamy za malo lokalnych pieniedzy by jechac dalej. Taksowkarze wyczowaja nasza stytuacje i otaczaja nas jak wygladniale kojoty. Ula czeka z bagazami ja proboje sie z cwaniakami dogadac co do kursu wymiany. Ciemne uliczki, ja zaspanny, kilku miejscowych probuje mnie przekonac ze kurs jest dobry i ze transakcja uczciwa, ja troche wydygany ze srodek nocy i ciemny zaule i kilku cwaniakow dookola. Nie godze sie na wymiane po ich kursie. Zbliza sie swit, jestesmy juz zmeczeni i nie wiemy co robic. Juz myslimy, ze bedziemy musieli jechac do centrum miasta, zeby wymieniac pieniadze, gdy nagle pojawia sie jakis koles, dobrze mu z oczu patrzy. Pyta sie czy moze nam pomoc, wyciaga portwel i pyta sie po jakim kursie chcemy wymienic pieniadze, godzi sie, znika ... Aniol czy co??

Kolejny autobus, kolejne kilkanascie godzin, byle jak najszybciej znalesc sie w na KKH, byle jak najwiecej zobaczyc w te kilka dni. Juz wiemy ze Pakistan nam sie podoba, bardzo.

Do Gilgitu docieramy o trzeciej w nocy. Facet, z ktorym zamienilem kilka slow w czasie drogi, pyta sie czy mamy gdzie spac, zaprasza do siebie. Pakujemy sie do taksowki. Ulice spia, po drodze kilka kontroli policyjnych. Na posterunkach zolnierze w kamizelkach kuloodopornych, uzbrojeni w karabiny. Rewizja, na dworze zimno. Jedziemy dalej, gdzies na przedmiescia. Wreszcie dojezdzamy. Jeszcze tylko cherbata z mlekiem, kilka slow z naszym gospodazem i zostajemy sami w skromnie urzadzonym pokoju, zapieci w spiwowach po sam nos ... surrealizm ...

Z naszym gospodarzem

Rano nasz gospodarz szykuje nam pyszne sniadanie, po ktorym zabiera nas do swojego sklepu i wysyla swojego syna zeby nam pokazal droge do autobusu. Kierunek Passu. Dookola jesien, widoki, kolory takie, ze trudno uwierzyc, ze to prawdziwy swiat a nie bajka.

Na miejscu dolaczamy do grupy Nowozelandczykow. Razem zaliczmy 2 treki. Wszystko to co zobaczylisny w Indiach i Nepalu nagle zupelnie traci na znaczeniu. Jestesmy w miejscu, gdzie Himalaje lacza sie z Karakorum i z Hindukuszem. Dookola nas osniezone szczyty. Cieple, sloneczne, jesienne dni. Pusto. Zadnych turystow, zgielku, infrastruktury. Tylko my i dzika przyroda. Nawet zastanawiamy sie czy nie wystosowac listu dziekczynnego do Georga B. za to ze wystraszyl wszystkich turystow. Przygody sa niesamowite, wiszace mosty, lodowce, wpinaczki na 4000m n.p.m.

KKH i widoki

W drodze na trek

Zlota, pakistanska jesen.

...
...
...
...

Lodowiec Batura i my.

...

Tak to mniej wiecej Ula opisala w mailu:

"Przedwczoraj oposcilismy Pakistan, z lezka w oku, bo to jeden z najpiekniejszych, najciekawszych i najbardziej przyjaznych krajow na swiecie (wbrew temu co szerzy amerykanska propaganda i media!!!) i jak do tej pory najladniejsze miejsce jakie zobaczylismy. Karakorum jest tak piekne, ze az rzuca na kolana! NIGDY w zyciu nie widzialam czegos takiego! Waska drozka w samym srodku gor, na dole plynie rzeka, powyzej klify, a na nich malenkie wioski albo nawet pojedyncze domki, w tle przepiekne, potezne gory miejscami pokryte kolorowymi jesiennymi drzewami, a za nimi widac osniezone szczyty gorskie - czy moze byc cos piekniejszego??? I to wszystko widac z drogi! Gory sa tak blisko, ze ma sie wrazenie, ze sie nam przygladaja tak jak my im ;-) Zatrzymalismy sie w malutkiej miejscowosci Passu (polozonej pomiedzy dwoma lodowcami - Batura i Passu), skad zrobilismy 2 jednodniowe trekkingi, razem z 4 sympatycznymi Nowo Zelandczykami. Pierwszy prowadzil do dwoch wiszacych mostow, takich jak na filmach Indiana Jones, zawieszonych na stalowych linach, pomiedzy ktorymi ulozone byly drewniane kladki w takich odleglosciach, ze musialam chodzic szpagatami, doslownie! Do tego most sie ciagle chybotal, bo byly na nim inne osoby, wialo jak cholera, na dole rzeka, a obok wisial dokladnie taki sam most tylko ze zerwany - to wszystko powodowalo, ze przejscie go stawalo sie mala przygoda! Po drodze widac 2 lodowce - Passu, a po drugiej stronie Ghulkin - cos niesamowitego! Po przekroczeniu 2 mostu dotarlismy do malutkiej wioski Hussaini, skad zlapalismy ciezarowke na stopa do Passu. Tu ze stopem nie ma najmniejszego problemu, kazde auto sie zatrzymuje, a kierowcy sa przemili! Nastepnego dnia wybralismy sie na drugi trekking - do 2 lodowcow Passu i Batura. Ten byl troszke dluzszy i trudniejszy, ale widoki zapieraly dech w piersiach! Po drodze spotkalismy stada jakow, przecudne stworzenia! ;-) Strasznie sie ciesze, ze dalismy rade zrobic te trekkingi, mimo 7 dniowej wizy pakistanskiej! "

Chwile przed wschodem slonca na KKH, z Nowozelandczykami idziemy na 2-gi trek.

Wiszace mosty ...
Urszula Jones ...

j.w.

j.w

...

Jak jaki jest kazdy widzi ...j.w.

...

Wejsc bylo latwo, ale przy zejsciu myslalem ze zejde ...

...
Takie ciezarowki lapalismy na stopa na KKH

Ostatniego dnia rano zlapalismy stopa do Sust na granicy z Chinami, ale to juz zupelnie inna historia...

Teraz...

2007-10-31T02:47:00.001-07:00

... jestesmy w Chinach. Pakistan z cala swoja bajkowoscia juz za nami.

Mao czuwa i ma sie dobrze wiec wolne media maja sie nie najlepiej ... blog dziala ale nie da sie publikowac zdjec ani zalogowac na strone glowna. Niedlugo opisze nasza pakistanska przygode a jak opuscimy juz bastion wszystkiego co w polityce najlepsze i znajdziemy sie w kraju, gdzie mozna w pelni korzystac z netu opublikuje zdjecia.

Tymczasem pozdrawiam i zalogujcie sie z kilka dni i sprawdzcie co u nas.

Wesja Angielska

2007-10-22T02:12:00.001-07:00

Po wiecej zdjec i ciekawe opisy Uli, ktora zajela sie angielska wersja bloga sprawdzcie linka - http://www.elcaminooo-eng.blogspot.com/

Zachecamy do pisania komentarzy pod postami albo pozdrowien albo co wam do glowy przyjdzie kochani. Zmobilizuje nas to do pisania wiecej i czesciej.

Tymczasem podrawiamy.

Ostatnia notka o Nepalu i pozdrowienia Delhi.

2007-10-22T00:32:00.000-07:00

.. uff ! Udalo sie uniknac jazdy na dachu i okolo 5 rano z mocno zdretwialymi tylkami powiedzielismy - Namaste India.

Smieszna sytuacja byla na granicy. Ciemno jak u murzyna, komary rypia, my piesciami dobijamy sie do budki celnika, bo on jeszcze w obieciach morfeusza ... chwile potem celnik naziewal nam do paszportow i moglismy przejsc na strone indyjska. Jakies 100 krokow dalej byl stragan z hinduskim celnikiem. On rowniez spal, ciemno glucho tylko owady nie daja spokoju. Celnik po przebudzeniu zwinal materac ze stolu, na ktorym rozlozyl ksiege i wysypal z siatki kilkanascie pieczatek. Spojrzal na nas tepo, podrapal sie po lysiejacej glowie, zalozyl dzinsowy kaszkiet z napisem Ferrari, naziewal na pieczatke i wbil ja w paszporty, oficjalnie znalezlismy sie w Indiach.

Teraz jestesmy w New Delhi. Znalezlismy tani hotelik w ciemnym zauku. Nadrabiamy zaleglosci w serialach na HBO i saczymy zimne conieco, odpoczywamy.

Ja i zimne conieco...

Thali, thali, thali ... ja juz nie moge tego thali ...

Wieczorem mamy autobus do granicy z Pakistanem. Nie mozemy sie troche tego Pakistanu doczekac, slyszelismy niesamowite historie od podroznikow i chcemy go doswiadczyc na wlasnej skorze, troche zboczyc z utartego szlaku, zatesknic za turystycznym gwarem ...

A ponizej kilka ostatnich zdjec z Kathmandu.

Darmowy koncert uliczny, Tabla.

Wiczor, gwar, upal, stoisko z miesem.

Patan noca.

Kathmandu.

Lokalna babeczka.

Lokalny kolezka.

Handlaz kolorami, lokalny.

Te *&^%$#@ ambasady ...

2007-10-17T22:27:00.000-07:00

Nie mam pojecia jakie motywy kieruja personelem ambasad, ale zadnej z moich licznych wizyt w przeroznych ambasadach, w roznych czesciach swiata, nie moge zaliczyc do przyjemnych. Wydawalo by sie, ze ambasada ma reprezentowac kraj albo w przypadku polskiej placowki za granica, sluzyc pomoca swoim obywatelom ... Nic bardziej mylnego! Nie bede tu przytaczal moich zaleglych perypeti z polskimi placowkami w Hadze czy Barcelonie, bo to juz odlegla przeszlosc, ale to co sie dzieje tutaj, to juz naprawde cierpliwosc moze sie skonczyc! Jednym z naszych celow wizyty w Nepalu bylo wyrobienie wiz do Pakistanu i Chin, gdyz slyszelismy z zaufanych zrodel, ze wyrabianie tych wiz w Indich moze doprowadzc czlowieka do szewskiej pasji. Tak wiec jakies 2 tygodnie temu w godzinach wczesno-porannych, riksza rowerowa udalem sie do ambasady Chin. Fakt, iz kolega riksziaz wozil mnie po calym Kathmadu do ambasdy, ktora dla znajacego droge, byla jakies 10 min piechota za rogiem i kiedy doszlo do placenia o malo co nie doszlo do rekoczynu, spowodowal ze stanolem pod stalowa brama ambasy lekko juz podminowany. Pod drzwiami tloczyl sie juz maly tlumek, rowniez delikatnie podminowany, poniewaz mimo ze minela juz 9ta, wrota nie stanely otworem. Ani dzwonienie dzwonkiem ani walenie piesciami nie pomagaly, wrota pozostawaly zamkniete. Jakies pol godziny pozniej pod ambasade podjechal czarny samochod a siedzacy w nim Chinczyk poinformowal niezachwycony tlumek, ze ambasada pozostanie zamknieta przez nastepne 10 do 15 dni i z piskiem opon pojechal dalej ... wtedy mielismy jeszce kupe czasu i nie martwily nas terminy. Pojechalismy do Pokhary i przezylismy wczesniej opisane przygody. Bedac z powrotem w Kathmandu, w delikatnym juz pospichu zabralismy sie do wyrabiania wiz. Ponownie, we wczesnych godzinach porannych znalezlismy sie pod brama ambasady, tym razem Pakistanu, by dowiedzec sie, ze dzis swieto i amabasada zamknieta ... No coz zawsze jest dzien jutrzejszy ... Nie zrazeni tym drobnym potknieciem udalismy sie do oddalonej jakas godzine spacerkiem ambasady Chinskiej. Godzina byla wczesna a slonko przyswiecalo wiec pelni nadzieji i dobrych checi znalezkismy sie pod murem chinskim, gdzie stalowe wrota prowdzily w czelusc chinskiej biurokracji. Na nasze nieszczescie amdasade otwarto wlasnie tego dnia po kilkunasto dniowym zamknieciu, czego nastempstwem byl spory tlumek, ktory zgromadzil sie tam w tym samym celu co my. Niezrazeni tymi drobnymi niepowodzeniami, udalismy sie do konsula honorowego Rzeczypospolitej Polskiej w Nepalu w celu uproszenia go o list polecajacy, ktory jest pomocny przy zalatwianiu wizy pakistanskiej. Pomijajac drobny fakt, iz w tej polskiej placowce dyplomatycznej nikt ani slowa po polsku nie mowil, wszystko poszlo gladko. Nastepnego dnia we wczesych godzinach porannych przemierzalismy dobrze znana juz nam trase do ambasady Pakistanu. Tym razem wrota stanely otworem i nastepnego dnia po uiszczeniu stosownych oplat stalismy sie dumnymi posiadaczmi wizy tranzytowej waznej dni siedem. Ucieszeni tym faktem dnia nastepnego we wczesnych godzinach porannych, uzbrojeni we wszystkie dokumenty, papiery i zdjecia, ktore ubiegajacy sie o wize miec powinien, udlismy sie do amdasady chinskiej, ktora ze wzglendow blizej nam niepoznanych okazala sie zamknieta ... a w Polsce 3 w nocy !!!

Dzisiaj we wczesnych godzinach porannych poraz kolejny znalezlismy sie pod wrotami ambasachy Chinskiej Republiki Ludowej, tym razem odbylo sie bez przeszkod i za jakies 2 godziny odbieramy cieplutkie, swiezutkie wizy wazne na 3 miesiace wiec pojedziemy, zobaczymy.

Wieczorem lapiemy autobus do granicy z Indiami, jak nic nie bedzie odwolane nastepny post napisze juz z New Delhi ... jedyne co nie daje spokoju to fakt iz aktualnie jest wielkie swieto Hinduizmu ... z miejscami w autobusach kiepsko ... powiedziano nam, ze jak chcemy jechac to jest miejsce na dachu ... ale bedziemy apelowac!

Tyczasem pozdrawimy

Wasi Bogu-Ducha-Winni- Turysci

Na wariackich papierach ...

2007-10-16T01:24:00.000-07:00

Plan jest taki, by wydostac sie z subkontynetu indyjskiego droga ladowa. Ostatnie kilka dni w Kathmandu spedzilismy szukajac takiej drogi ... tak wiec: do Bangladeszu sie da, ale dalej juz sie nie da, poza tym powodzie i kraj pod woda... Do Birmy tylko droga powietrzna, a nawet jak by sie dalo ladem, to nie da sie zblizyc do granicy od strony Indii, bo permity na te rejony sa nie do dostania. Z Nepalu do Chin jak najbardziej tylko ze trzeba jechac z wycieczka zorganizowana i kosztuje to majatek. Z Indii do Chin, zarowno w Sikkimie jak i Kaszmirze, ze wzgledu na gleboka przyjazn tych panstw nie ma przejsc granicznych ... Pozostaje Pakistan. Dzis jest 16sty, wiza do Indii konczy nam sie 31-szego a przejscie graniczne Chiny - Pakistan zamykaja oficjalnie na zime 15 Listopada, o ile juz nie jest zamkniete, ze wzglendu na warunki atmosferyczne (przejcie to lezy na wysokosci 5000 m.n.p.m). Dzisiaj zlozylismy wniosek wizowy w ambasazie Pakistanu ... jeszcze potrzebujemy wize do Chin i odrobine czasu by przemknac przez Indie.

Wiem, ze to wyglada zawile, ale sam jestem zawiniety - daty, permity, wizy, oplaty, zakazy, nakazy ... nic tylko podrozowac :)

Na deser, na drugim koncu Karakorum Highway, mamy Tybet, ktory chcemy zjechac autostopem, bez permitow i pozwolen i calego tego balaganu ... Pozyjemy, zobaczymy.

Spotkania na szczycie ...

2007-10-14T00:56:00.000-07:00

Do Nepalu z Kalkuty jechalismy z nasza hiszpanska kumpela Roza. Na miejscu czekali juz na nas znajomi z szalonego hotelu Paragon. Fajnie jest podrozowac wieksza grupa -czas szybko mija i jest jakos razniej i bardziej wyglupowo, mniej kontemplacyjnie ...

Bez wiekszych juz perturbacji dotarlismy do Kathmandu i dolaczylismy do grupy oczekujacych nas przyjaciol z Kalkuty. Po jakims czasie spedzonym w Kalkucie nabralismy zwyczaju witania sie przejetego od kalkuckiego kloszarda - blogoslawiac stopy i mruczac mantry pod nosem ... glupie to wiem, ale smiechu jest przy tym co niemiara.

Nastepne kilka dni spedzamy zatapiajac sie w rozpustnej atmoswerze Tamelu - turstycznej dzielnicy Kathmanu. Pelno tu pubow, barow, dyskotek. Zewszad saczy sie muzyka, czesto grana na zywo, wszystko to w mocno hipisowskim stylu okraszone lokalnym klimatem. Raj dla dekadentow, turystow, podroznikow ... dla nas odrobine zbyt komercyjnie.

Nastepnie jedziemy do Pokhary, spokojnej miejscowosci polozonej u podnoza gor Annapurny, ale niestety nie pozbawionej turystycznego kilmatu.

Pokhara jest piekna. Polozona nad jeziorem, nad ktorym majestatycznie unosza sie osniezone szczyty Himalajow. Doskonale miejsce by zaczac trekkingi czy zaliczyc splyw pontonowy. Ula jak zobaczyla oferte agencji turystycznych dostala wypiekow i powiedziala, ze chce zaliczyc wszystko! Wszystko - czyli trekking, paragliding i rafting ... portfel krzyknal - Ajjjjjj !!! Ale w srodku wiedzialem, ze to jest to czego potrzebujemy i co przywroci nam troche zycia i szlenstwa, ktore odrobine zatracilismy w korporacyjnym kotle.

Jezioro w Pokharze, na lodce - Suzanna, Ula, Nicolas i Ja

Zaczelismy od trekkingu w okolicach Annapurny. Zdecydowalismy zrobic go samodzielnie, rezygnujac z ofert agencji. Wykupilsmy permity i w droge! Tak wiec jako nieliczni bylismy na treku sami z wielkimi plecakami. Wiekszosc ludzi, korzystala z pomocy tragarzy i przewodnikow. Bawil mnie troche widok ometkowanych turystow okapujacych drogim sprzetem, za ktorymi czlapal w klapkach lokalny tragarz z ich plecakami na glowie... no coz ... my mielismy przyciezkie plecaki, wypelnione jedzeniem (bo w gorach drogo) i mapke. Plecaki, ktore jeszcze w hotelu wydawaly sie leciutkie po kilku godzinach stromej wspinaczki zamienily sie w narzedzia tortur. Faktem jest, ze bylismy totalnie bez formy. Pierwszy dzien byl niczym innym jak osmio godzinnym marszem w upale stromo pod gore. Plecaki odebraly nam cala przyjemnosc i zamienily ten dzien w walke ze zmeczeniem. Na gore dotarlismy wycienczeni, chociaz Ulenka z duzo wiekszym zapasem sil niz ja ... Musze przyznac, ze fantastycznie dawala sobie rade, a jeszce na ostatnim podejsciu wziela moj ciezszy plecaki i prawie wbiegla z nim po schodach do hotelu prawdopodobnie ratujac mi tym zycie :)

Wschody ...

I zachody slonca ...

Na gorze poznajemy Kasie i Przemka, Polakow, ktorzy podobnie jak my wybrali sie w podroz marzen, troche krotsza niz my, ale zdecydownie lepiej zaplanowana. Fajnie bylo z nimi spedzic wieczor i przy zupkach chinskich pogadac o wszystkim i o niczym. W tym miejscu pozdrawiamy Kasie i Przemka serdecznie i dodajemy linka do ich stronki internetowej - http://www.globtroterzy.com/ .

Dzizas ! Ile ten plecak wazy !?!

Nastepne dni trekkingu byly juz lepsze, zakwasy nas oszczedzily i szybko zlapalismy dobra forme. Widoki fantastyczne, Himalaje na wyciagniecie reki, pogoda dopisuje, humory tez. Trzeciego dnia, gdzies miedzy Tadapani i Gorepani, podczas stromego podejcia Ula zaczyna krzyczec radosnie na widok mijanej pary ludzi. Okazalo sie, ze wlasnie natknelismy sie na jej serdecznych przyjaciol, Marte i Wojtka, ktorzy wlasnie byli na trekkingu wokol Annapurny. Bardzo fajna chwila. Radosna i serdeczna. Umowilismy sie za dwa dni na browarze w Pokharze. Faaaaaajnie :)

Na browarze w Pokharze

Uwieczeniem trekkingu bylo wejsie o swicie na Poon Hill 3210 m.n.p.m by stamtad obejrzec wschod slonca i otaczajace nas pasma gorskie z dwoma 8smio tysiecznikami. Ula nie chciala schodzic z Poon Hill twierdzac, ze gory te sa za piekne by je opuszac ... naszczescie glod szybko wzial gore nad zmyslem estetycznym i skierowlismy sie na sniadanie.

Gory ...

Gory ...

Gory ...

Ostatniego dnia ostre zejscie w dol. Pokonujemy roznice poziomow o 2000 m. dostajemy ostro po tylkach, nastepnego dnia mamy powazne problemy z chodzeniem, dojscie do lazienki stanowi problem, o dojsciu na sniadanie nie wspomne. Lydki bola mnie do dzis.

Poon Hill, 3210 m.n.p.m

Nastepnie zaliczamy paragliding czyli zlatywanie z gory na dol na takim spadochronie - skrzydle. Jakies 40 min w powietrzu. Bez wiekszych sensacji i skokow adrenaliny. Fajnie bylo to zaliczyc, ale chyba tego nie powtorzymy ... za malo w tym wszystkim bylo czadu.

Wreszcie na ziemi ... Wiecej czadu !

Rafting za to, to bylo to, co tygrysy lubia najbardziej! ;-) Gorska rzeka, przelomy + - 3 do 4 (czyli niezle) . Frajdy co niemiara. Na wiekszych przelomach krzyk radosci i podekscytownia sam wydziera sie z gardla, wioslowanie z calych sil, czesto na granicy wywrocenia sie pontonu. Do tego naprawde ciepla woda, widoki i przyroda. Przeplywamy pod wodospadami i kompiemy sie w rwacym nurcie. Na noc dolaczamy do splywu kajakowego prowdzonego przez reprezentacje Nepalu w kajakarstwie gorskim. Rozbijaja dla nas oboz, przynosza zimne piwka, gotuja najlepsze jedzenie jakie od 2 miesiecy jedlismy. Wieczorem ognisko, gwiazdy na wyciagniecie reki i cala ta dzika przyroda dookola.

Cala ta przyroda dookola nas ... i na nas

Pierwszy raz od bardzo dlugiego czasu dopada mnie nieznosna lekkosc bytu ... radocha i takie poczucie, ze dobrze, ze sie zdecowalismy na wyjazd na przekor zdrowemu rozsadkowi, zdolnosciom kredytowym i programowi planowania rodziny.

Nieznosna lekkosc mnie dopada

Ulenke tez... ;-)

Rafting podbil moje serce. Zdecydowanie dolaczy do grona moich ulubionych sportow i bede zaliczal splywy przy kazdej nadazajacej sie okazji. Uwielbiam wode i sporty wodne. Ostatnio tyle frajdy mialem jak znajomy zabral mnie na katamaran Hobby-Cat i smigalismy na jednym plywaku po calej Zatoce Gdanskiej. Takze ze sportami wodnymi mamy zwiazne plany na nastepne kilka miesiecy w Poludniowo-Wschodniej Azji ... ale narazie nie bede wdawal sie w szczegoly, bo a noz nie wyjdzie i bedzie wstyd.

Aktualnie jestesmy z powrotem w Kathmandu, czujemy sie jak nowo narodzeni i cieszymy sie ostatnimi beztroskimi chwilami w Nepalu. Przewodnik po Pakistanie juz kupiony ... tak wiec juz niedlugo Karakorum Highway, Chiny, autostop w Tybecie !?!

Tylko trzeba sie spieszyc, bo jedyne przejscie graniczne Pakistan - Chiny zamykaja 15 Listopada i do Maja ladem sie stamtad nie wydostaniemy ...

Ula i Marta na zakupach - Kathamandu

Lokalna krowa.

Lokalny dzieciak.

Lokalna dziewczynka ... usmiecha sie do nas.

Lokalny "szefu"

Lokalna parka.

Architektura lokalna.

Nepal

2007-10-04T01:49:00.000-07:00

Jestesmy daleko daleko, w miejscu gdzie internet jest strasznie wolny i bardzo drogi a bezyne mozna dostac tylko na czarnym rynku ... Jutro idziemy w gory na 5 dniowy trecking a nastapnie na splyw pontonami po dzikieeej rzeeece i moze na deser zalapiemy sie na parlotnie ;)

Obiecuje o wszystkim napisac jak juz bedziemy z powrotem w Kathmandu. Za jakies 10 dni.

Tak wiec ahoj przygodo i do zobaczenia w internecie.

Kilka slow o podrozowaniu ...

2007-10-01T02:14:00.000-07:00

Wiem ze mialo byc o tym co sie dzialo w Biharze, potem byla jeszcze raz Kalkuta ... ale o Biharze juz napisalem tylko ze skasowalem a o Kalkucie jeszcze napisze. Dzis chcialem napisac kilka slow o transporcie ludzkim czyli o pociagach i autobusach w Indiach.

Tego ze nasz kolejny pociag z kalkuty do granicy z Napalem byl odwolany chyba sie nietrudno domyslic ... na razie mamy srednia 70% pociagow odwolanych albo opoznionych o wiele godzin. Chcialbym tylko przyblizyc czynnosci poprzedzajace jazde pociagiem i nastempstwa odwolania pociagu dla boguduchawinnego turysty.

Bilet na pociag najlepiej zarezerwowac jest z kilkudniowym wyprzedeniem. My ze wzglendu na dobro naszego budzetu rezygnujemy z biur turystycznych posredniczacych w kupnie i Ula wysyla mnie na stacje kolejowa. Miasta w Indiach sa gigantyczne i naprawde trudno czasem odnalesc droge we wlasciwe mniejsce, w dodatku ludzie (z grzecznosci chyba) udzielaja informacji o kierunku nawet jezeli nie maja zielonego pojecia gdzie ten kierunek jest. Delikatnie wiec nadwyrezeni docieramy do dworca ktory zazwyczaj jest miastem w miescie. Populacja dworca kolejowego w Indiach jest porownywalna z populacja malego panstwa w Europie. Nastepnie lekko juz sfatygowani odnajdujemy okienko obiecane... tylko po to, zeby sie dowiedziec, ze tloczy sie przy nim kolejka na kilka godzin stania, przepychania, pocenia sie i pozostalych konsekwencji. Wtedy to i tylko wtedy mozna skorzystac ze statusu "bialasa" i przepchnac sie na poczatek kolejki. Wymaga to twardych lokci bo Hindusi latwo nie odpuszczaja ale taki proceder zazwyczaj uchodzi na sucho. Na nasza korzysc dziala fakt, iz statystyczny Hindus jest maly i chudy w zwiazku z czym jest latwy w przepchnieciu. Przy okienku zapieramy sie mocno rekami o blat zeby mozna bylo oddychac pod naporem niezachwyconego tabunu za naszymi plecami i wreczmy wczesniej wypelnoiony formulaz ze szczegolami podrozy i podroznikow z numerm pociagu i paszportu wlacznie. Po jakims czasie nieznacznie naruszeni z adrenalina buzujaca w zylach z duma zciskamy bilet w garsci. Zazwyczaj wychadzac juz ze stacji zauwazamy katem oka ze gdzies lekko ukryte bylo okienko bez koleji z napistem - Tylko Dla Zagraniznych Turystow ... W myslach krzyczymy AAAAAAAAAAAAA !!! Glosno tylko wzdychamy.

Pociag rezerwujemy na wieczor tak zeby na rano byc juz na miejscu. Tak wiec po wymeldowaniu z hotelu spedzamy dzien snujac sie po mniejscu, w ktorym akurat jestesmy pokrywajac sie warstewka brudu ktory jednak jakos coraz mniej nam przeszkadza.

Poznym popoludniem ladujemy plecaki na plecy i zasowamy na stacje. Szlak przetarty juz poprzedniego dnia wiec z docieramy nieznacznie wycieczeni ale bez wiekszych perturbacji tylko poto zeby sie dowiedziec ze pociag jest odwolany i ze przepraszaja za niedogodnosci i ze nastepny za 24h. W tej chwili zawsze dopada mnie chwilowa chandra i pytam sie w glowie - dlaczego ? Dlaaaaaczego !?! Why !?! Whyyyyyyyyyy !?! Ale Ula zachowuje zimna krew i przywrac mnie do zeczywistosci mowiac - pojedziemy autobusem.

Trzeba zwocic bilety i odzyskac pieniadze. Jedyny minust to taki ze Hinduscy pasazerowie pociagu (a musze nadmienic ze pociagi w Indiach zazwyczaj zarezerwowane do ostatniego miejsca sa w stanie pomiescic naprawde pokazna ilosc ludzi) juz staja przy okienku gdzie zwracaja pieniazki. Tym razem numer na "bialasa" nie jest w stanie sie udac bo jest ich za duzo i sa delikatnie wzburzeni. Lepiej nie kusic losu.

Zeby nie przynudzac napisze tylko ze kilka godzin pozniej mocno juz sfatygowani ladujemy na dworcu autobusowym z biletem na autobus w reku. W tym momencie jestesmy juz powaznie umorusani ale dobre chumory nas nie opuszczaja bo przeciez zawsze marzylismy o podrozowaniu.

Bagaze oddane do luku bagazowego, my cos jeszce szybko jemy i zajmujemy miejsca. W autobusie okazuje sie ze trafily nam sie popsute fotele i sie nie rozkladaja ale i tak wiekszasc jest popsuta wiec nie ma co robic dymu bo nas przesadza na jeszcze bardziej popsute.

Ruszamy. Swiatla gasna, odpalaja film wideo. Bollywod oczywiscie. Przez nastepne 3h saczy sie na nas cukierkowa fabula spiewanego tworu hinduskiej kinematografi. Dzwiek na caly regulator chloszcze po uszach. Hinduska czesc autobusu wniebowzieta, Polska czesc wrecz przeciwnie ... Film sie koncy, ukladamy sie do snu, trudno bo trudno ale jakos sie ukladamy. Fajnie ze mozemy sie o siebie oprzec bo milej i wygodniej, jakos to jest ... i w tym momencie okazuje sie ze pasezer przed nami nie dostal popsutego fotela i rozlozyl siedzenie przygniatajac nas calkowicie, zabierajac powietrze i przestrzen itp. My robimy afere i oczywiscie siedzenia sie podnosi a wyzej wymieniony pasazer zaczyna czuwac ... czuwa do momentu az przysniemy i wtedy - cak - i rozklada fotel. My juz nie mamy sily sie klucic i tak trwamy na siedzaco na dziurawych drogach co rusz podskakujac i udezajac zmaltretowanym cialem w fotel przed nami. Ale to kochani nie koniec ... w tym wlasnie momencie kiedy juz znajduujemy jakies tam pozycje w ktorej tylek odrobine mniej dretwieje i myslimy sobie ze nie jest tak zle i jakos to bedzie kierowca odpala muzyke... Tak jak wszedzie na swiecie ludzie w swoim sprzecie grajacym inwestuja w bas tak w indich inwestuja w wysokie dzieki. Tak wiec Hinduska muzyka ktora jest z natury wyskodzwieczna zamienia sie w wiertlo do borowania turystycznego ucha ... po 5h dajac wrazenie identyczne ze spaniem w tartaku na wlaczonej pile tarczowej.

Na miejsce docieramy z wielogodzinnym opoznieniem ... W autobusie zaliczamy Joge, wysiadajac z autobusu osiagamy Nirwane, na Kamasutre nie ma juz sily ...

Powyzej zdjecie tylu Hinduskiego autobusu kwitujace powyzszy tekst.

Prosze jednak drogi czytelkiku naszego bloga nie myslec ze nasza podroz to jakas droga przez meke. Oczywiscie sa meczace chwile a nawet meczace tygodnie, ale na koncu czeka zawsze na nas kolejne magiczne miejsce, do ktorego autobus z piekala rodem nas wlasnie dowiozl.

Ula i naszcza kumpela Roza na granicy Indie - Nepal. (magiczna chwila)

Teraz Nepal

2007-09-29T02:59:00.000-07:00

Aktualnie jestesmy w Katmandu ... relacja juz niedlugo.
Wlasnie spedzilem ostatnie 4h opisuja ostatnie przygody w Indiach i wgrywajac zdiecia ... w momencie jak wszystko bylo gotowe jednym nacisnieciem guzika udalo mi sie wiekszosc tekstu i wszystkie zdjecia wykasowac ... pierdola.

Na pocieszenie, ponizej link do zdjec Uli z sesji wKalkucie:

www.photoshoot.in/portfolios/ula

Relacje napisze za kilka dni ... teraz zalatwiamy wizy do Chin i Pakistanu.

Kalkuta aka Coolkuta

2007-09-21T04:01:00.000-07:00

Darjeeling zostalo daleko w tyle pozostawiajac wspomnienia i uczucie niedosytu. Mimo ze, tam byly nie udalo sie niestety ich zobaczyc - Himalaje - bo o nich mowa byly przez wiekszosc czasu zasnute chmurami jedynie na chwile odslaniajac swoje szcyty ... chwile tak krotka ze trudno bylo w tym czasie nawet wyciagnac aparat. Ale nie wszystko stracone bo przed nami jeszcze Nepal i polnocny Pakistan ze swoim K2. Monsum ma sie powoli ku koncowi wiec widoki powinny byc!

Z klimatyzowanych gor zjechalismy prosto do piekarnika. Przez te kilka dni odzwyczailismy sie od upalu. Upal na rowninach jest straszny. Temperatura jest w stanie doprowadzic biednego turyste do odwodnienia w przeciagu kilku godzin. Pot doslownie wylewa sie wszystkimi porami a wszechobecny smog osadza sie momentalnie na mokrych cialach imitujac opalenizne.

Dotarlismy do stacji kolejowej w New Jailpaiguri skad wieczorem mial byc pociag do Kalkuty. No wlasnie mial byc. Ale nie bylo bo odwolany... Nastepny za 24h. Wyglada na to, ze wedlug hinduskich pociagow mozna nastawiac zegarki ... pod warunkiem ze datownik cofnie sie o jeden dzien. Majac swiezo w pamieci Mahananda Express i ostatnie 24h czekania. Rzucamy moneta ... orzel - Nepal, reszka - Kalkuta. Wypadl orzel ... 3 riksze,1 autobus , 1 klotnia i 5 godzin pozniej ladujemy w autobusie ... do Kalkuty ... i to jest wlasnie to co lubie w podrozowaniu bez planu - totalna wolnosc i brak terminow. Jak nie dzisiaj to jutro ;)

Ze wzgledu na odwolany pociag ceny biletow autobusowych wzrosly dwukrotnie. Jakims nieziemskim fartem udaje nam sie wytargowac cene zblizona do normalnej. Mimo ze zapadl zmrok upal nadal wgniata w ziemie. Do odjazdu autobusu jeszcze 2 godziny ... z nas splywaja strugi potu wymieszane o osadzonym na nas smogiem znaczac nasze ciala czarnymi zaciekami.

Wreszccie ruszamy. Autobus swietny byl ale w latach 70tych ... teraz to stary rupiec, w ktorym wytarte welurowe fotele przy odrobinie wysilku moga przypomniec o dawnej swietnosci. Wlaczona zostala rowniez klimatyzacja, ktora byla glosno zachwalana byla przez sprzedawce biletu. Nawiew umieszczony nad nasza glowa swoja moca przypominal oddech starego astmatyka i nie wystarczyl by do ochladzenia muchy ... w dodatku z tylu gdzie siedzielismy smierdzilo jak by cos tu jakis czas temu umarlo. Siedzace obok nas Hinduski zaczely polewac smrod jakimis olejkami aromatycznymi a wiadomo przeciez ze nic bardziej nie smierdzi niz perfumowany gnoj ... ale do wszystkiego sie mozna przyzwyczaic, ostatecznie ...

Ze wzglendu na powodzie jedziemy objazdami. Autobusem rzuca niemilosiernie. Ula ma nawrot zatrucia pokarmowego i wychyla sie przez okno. Droga jest tak waska ze mijajace nas autobusy prawie ocieraja sie o nasz . Ula musi konwulsje tak wykalibrowac, zeby nie stracic glowy, doslownie.

Potem jeszcze eksploduje opona, gubimy droge, czesc pasazerow opuszcza autobus zeby poszukac alternatywnego transportu ( byl za "hardkorowy" nawet dla lokalnych) , Do Kalkuty docieramy poznym popoludniem. Kolejna podroz zaplanowana na 24h zajela 48h ... czas sie przyzwyczaic.

Do Kalkuty jechalismy z miesznymi uczuciami spodziewajac sie czegos podobnego do Delhi... tloku, brudu, smogu, smrodu i chalasu i oczywiscie wszystkiego co tam jest tylko w znacznie mniejszej dawce tworzac raczej ciekawe tlo niz ogolny obraz.

Lokalny dzieciak uliczny

Pierwsze wrazenie bardzo pozytywne. Jest niedziela chwila przed zmrokiem. Panuje atmoswera uspionej upalem metropolii. Wszystko jest spokojne oprocz dwoch przybrudzonych podroznikow. My jestesmy zmeczeni i powaznie glodni ... ale przede wszystkim zmeczeni.

Senna atmosfera miasta

j.w.

Hotel Paragon, w ktorym ladujemy okazuje sie najweselszym w Kalkucie. Podroznicy z calego swiata zatrzymuja sie tu by wieczorami spotkac sie przy butelce i poszlec, powyglupiac sie, pogadac. W ciagu dnia prawie wszyscy pracuja przy jakis projektach zwiazanych z wolontariatem. I to pracuja z prawdziwym poswieceniem spadzajac tu kilka miesiecy swoich wakacji, a w niektorych przypadkach nawet lat.

My spedzilismy kilka dni pracujac w hospicjum zalozonym przez Matke Terese. Przed przekroczeniem bramy spodziewalem sie bardzo smutnego miejsca przepelnionego cierpieniem i zalem. Nic bardziej mylnego ... oni tu zyja pelnia zycia, kochajac sie i nienawidzac, opiekujac sie soba wzajemnie, podkradajac jedzenie i planujac ucieczki. I bardzo czesto robiac sobie jaja ze swiezo przybylych wolontariuszy. Jest oczywiscie duzo cierpienia, ale chyba dzieki mentalnosci Hindusow, ktorzy potrafia zakaceptowac swoj los i duzemu zangazowaniu pracujacych tu ludzi udalo sie stworzyc fajna atmoswere i otoczyc ich opieka. Pracuja tu ludzie z calego swiata, szybko zawieramy znajomosci, wieczorem spotykamy sie w hotelu przy piwie.

W czasie jednej z takich imprez poznajemy Pawla, ktory jest w podrozy juz 6sty rok! Zostawil Polske w wieku 18stu lat i od tego czasu tula sie po swiecie zatrzymujac sie czasem by popracowac i pojechac dalej. Zwiedzil Europe, Ameryke poludniowa i Afryke , teraz zwiedza Azje. W podrozy oprocz przezycia wielu niesamowitych przygod, poznal biegle 4 jezyki - hiszpanski, francuski, wloski i angielski! Zakumplowujemy sie momentalnie i nastepne 2 tygodnie spedzamy w trojke.

Pawel porwal riksze

Dzieki Pawlowi poznajemy lokalnych artystow zgromadzonych wokol Akademii Sztuk Pieknych.
Spotykaja sie tam prawie codziennie by przy glinianym kubeczku czaju i skretach by pogadac i ponudzic sie. Spedzamy z nimi kilka dni. Przyjmuja nas bardzo serdecznie, zabieraja na swoje koncerty, nawet dydykuja nam kolejene utwory - cala sala szaleje i klaszcze my probojemy schowac sie w fotelach, chwile pozniej tanczymy z nimi, Ula na podescie, upal, szalenstwo!

Zakumlowujemy sie z Dilipem i Jayanta. Dilip ostatecznie okazuje sie oszustem i ulatnia sie z niezla sumka pieniedzy, ktore pozyczyl od swoich przyjaciol i materacem, ktory mu przysponsorowalismy. Jayanta natomiast jest prawdziwym 100% artysta, liderem zespolu rockowego. Ich muzyka to Bengalska poezja spiewana przy akompaniamencie rokowych gitar. Brzmienie maja bardzo innowacyjne oparte na harmoni 4 gitar, funkowego basu i ostrej perkusji. Jayanta na codzien spokojny i stonowany na scenie to zywa charyzma. Mamy juz za soba kilka dobrych koncertow, ale to co uslyszelismy tego wieczoru zrobilo na nas wielkie wrazenie.

Dilip, Jayanta, Ula ...

Jayanta

Dilip i ja

W miedzy czasie, w natloku tych wszystkich wydazen Ula zostaje na jeden dzien modelka i ma sesje zdjeciowa w ramach przyslugi dla znajomego znajomego. W zwiasku z czym ocieramy sie o lokalny swiatek gejow i modelek. Spedzamy z nimi wieczor, sa bardzo mili, ale atmosfera raczej dretwa szczegolnie majac porownanie z czasem spedzonym w lokalnej ASP.

Zdjecie z sesji

j.w.

Ostatniej nocy byla impreza pozegnalna i tak jak to kazdej nocy w hotelu Paragon przy Sudder Str. bylo glosno i wesolo. Wszyscy delikatnie podchmieleni, gra reggae wiec ja juz wogle w basniowym nastroju. Kolo polnocy imprezka ma sie juz ku koncowi. Pawel spi na glebie, ludzie sie rozchodza, a tu nagle ni stand ni z owand pojawia sie znajomy Hiszpan - Carlos ze swoja szopa dredow i wielkim smokiem wytatuowanym na plecach i mowi, zeby mu pomoc naciagnac line i ze bedziemy po niej chodzic. Line rozpielismy miedzy sciane oddzielajaca taras a rama balkonu.
Uno, dos, tres ... i ciagniemy, uno, dos, tres ... i tak dalej. Lina coraz lepiej napieta, bloczki trzeszcza, ze wszad pojawiaja sie ludzie i chca pomoc naciagac. Jest na juz 11 osob z calego swiata i Pawel spiacy na glebie. Jeszcze ostatnie uno, dos, tres ... ciagniemy i wali sie sciana ... Tarzamy sie ze smiechu po ziemi. Przybiegla obsluga hotelu, Karlos ich opieprza ze tu jest niebezpiecznie i ze zawalona sciana przygniotla mu buty i ze to byly dobre buty. Konsternacja, nikt nic nie wie, nikt nic nie widzial ... ostatecznie wyszlo ze sciana sie sama zawalila a lina to byla do rozwieszenia prania. Wszystkie te wydazenia odbyly sie nad glowa spiacego Pawla a sciana runela u jego stop ... ale sie skurczybyk nie obudzil!;-)

Zawalona sciana i spiacy Pawel

W miedzy czasie wydazylo sie jeszcze mnostwo rzeczy i kazdy dzien byl mala przygoda. Byla powodz i wracanie w nocy do hotelu po kolana w wodzie, byl autostop, otarlismy sie o sekte jakiejs oswieconej pani, ktora przytula ludzi i o maly wlos nie dostalismy pracy w jej szkole. Pawel probowal oposcic Kalkute na rowerze, ale ostatecznie wrocil mocno nadwyrezony ... Znajomosci tu zawarte maja dla nas szczegolna wartosc, poniewaz podroznicy do Kalkuty przyjezdzaja przede wszystkim po to by pracowac jako wolontariusze i przy okazji poimprezowac i pozwiedzac, co czyni z nich bardzo szczegolnych i otwartch ludzi.

Pawel opuszcza Kalkute na rowerze

Monsunowa ulewa

Riksza

Riksiarz

Kalkuta zdecydowanie podbila nasze serca kopiac nasze tylki. A pomyslec, ze planowalismy przyjechac tu tylko na 1 dzien by kupic bilet na Andamany, na ktore ostatecznie nie dotarlismy, ale to juz zupelnie inna historia.

A juz niedlugo relacja pod tytulem "Zagubieni w Biharze"... tymczasem pozdrawiamy serdecznie.

Hotel w Chmurach, Hiszpanski mnich lesny, Kanchenjunga itd ...

2007-09-04T06:07:00.000-07:00

Od ostatniego posta minelo troche czasu i troche sie wydarzylo ... ale moze od poczatku.

Skonczylem na tym, jak to mknelismy stroma serpentyna w kierunku Darjeeling. Prawde powiedziawszy nie spodziewalismy sie zupelnie tego, ze wjezdzamy w Himalaje. Bylismy totalnie nie przygotowani do zajec. Tak wiec, kiedy Jeep zaczal wspinac sie zwawo waska, kreta, stroma, gorska droga a widok w dol zaczal przyprawiac o zawrot glowy, zerknelismy do przwodnika - Darjeeling - 2134 m.n.p.m. dotarlo do nas ze przed chwila wiechalismy w Himalaje! Himalaje zaczynaja sie z nienacka. Plasko, plasko a nagle bum i gory, i to jakie! Faaaaaaajnie!

Dajeeling noca ... bo w dzien tylko chmury i chmury ...

Teperatura zaczela sie robic coraz przyjemniejsza, widoki coraz bardziej zapieraja dech, mija 50-ta godzina podrozy, dramatycznie potrzebujemy prysznica.

Po 3 godzinach ladujemy w na miejscu, po dalszych 2 w hotelu. Szczesliwi jak dzieci, jak bysmy wlasnie zdobyli jakis Himalajski szczyt. Fantastyczne uczucie wreszcie dotrzec gdzies, gdzie jest lazienka. Czasem wydaje mi sie, ze podrozuje sie tylko po to, zeby wziasc w koncu ten prysznic !

Darjeling jest fantastyczne, jak bysmy sie znalezli w zupelnie innym kraju. Przyjemne temperatury, ludzie przemili i zupelnie nie natretni, za to bardzo pomocni, mlodziez ubrana po europejsku, czysto.

Widac stad 4 z 5 najwyzszych szczytow swiata. Znaczy widac ... widac jak jest ladna pogoda, my widzimy tylko chmury, ktore szczelnie zakrywaja te szczyty. Wlasciciel hotelu obiecuje, ze o swicie bedzie widac. Tak wiec przez 3 dni z rzedu wstajemy o 4 rano i wychodzimy na dach, ale niestety tylko chmury. To znaczy tylko chmury ... widoki sa i tak niesamowite. Niestety 8-smio tysiecznikow nie widac. Mozna sie ich jedynie domyslac...

4ta rano - schowane w chmurach Himalaje.

Przez nastepnych kilka dni snujemy sie po miescie i stykamy sie z biurokrcja i pokonujemy wzniesienia wyrabiajac pozwolenia na wjazd do Sikkimu.

Pora jechac. Kolejny Jeep, kolejna gorska serpetyna. Droga mija generalnie bez przygod ... oprocz momentu, w ktorym urywamy zawieszenie w przednim kole ... wole nie myslec, co by sie stalo, gdyby to bylo w czasie jazdy przez gory. Na szczescie jachalismy powoli przez miasto.

Urwane zawieszenie ...

Ula ma zatrucie pokarmowe juz od ponad tygodnia, bardzo zle sie czuje i prawie nie spi. Meczy sie potwornie, do tego plecak, wertepy i ten hinduski halas. Postanawiamy zatrzymac sie na kilka dni w malenkiej miejscowosci na zboczu gory. Doslownie 5 domkow na krzyz i gigantyczny klasztor, podobno najstarszy buddyjski klasztor w Indiach, a Lama klasztoru zaledwie 17 letni facet jest inkarnacja taaaaakiego zmarlego mnicha ze strach, wiec jest bardzo szanowany i caly ten cyrk.

Ula lezy chora przez kilka dni, ja sie snuje po miasteczku i okolicznych klasztorach ... chumor nie dopisuje i generalnie nuuuuuda i marazm.

Pewnego dnia jednak zdaza sie rzecz wyjatkowa... Wyszlismy z Ula na spacer ... poklucilismy sie ... sprawy zawisly na ostrzu noza, wogole same negatywne emocje i wlasnie w tym niefajnym momencie nasz wzrok spotkal sie ze wzrokiem mijajacego nas mnicha. Zaczelismy rozmawiac. Zaprosil nas do siebie do dormitorium. Kilka godzin rozmowy zlecialo jak kwadrans. Przypomnial nam o tych wszystkich rzeczach, o ktorych jeszcze tak niedawno wiedzielismy ale z wielu wzgledow zapomnielismy. Bardzo nam ta rozmowa byla potrzebna i dala nam duzo sily ... Ula nastepnego dnia byla zdrowa ;-)

Mnich ten, pochodzenia Hiszpanskiego, zaledwie rok temu wyszedl z lasu w Birmie, gdzie spedzil 9 lat medytujac. Zyl w lesie bez kontaktu ze swiatem ... nie wiedzial o niczym co sie przez ten czas dzialo!

Sposrod wielu tematow porusznych tego wieczoru najbardziej zapadla mi w pamiec rozmowa o EGO. Nasz znajomy poprzez medytacje i glebokie oswiecenie zapomnial wogole o istnieniu ego, do tego stopnia, ze kiedy staralismy sie mu wytlumaczyc co to jest ego, nie byl w stanie pojac, ze cos takiego istnieje ... Fantastyczny czlowiek.

Nastepnego dnia wyruszylismy do Pelling, miejcowosci, z ktorej jest taki widok na Kanchenjunge (3 najwyzszy szczyt swiata), ze podobno szczena opada! Poza tym Ula znalazla jakas wzmianke o festiwalu na czesc boga gory, ktory ma sie odbyc nazajutrz wiec super.;-)

Chwilka bez chmur.

Tak wiec kolejny Jeep i widoki nadal zapieraly dech ... dojechalismy o zmroku. W restauracji w hotelu dosiedlismy sie do stolika do naszego kolejnego nowego znajomego, ktory okazal sie byc bardzo interesujacym czlowiekiem. Naszym nowym kolega jest Wloch o imieniu Nicola, ktorego pasja sa festiwale w calej Azji. Bardzo interesujacy facet. Zycie dzieli miedzy Japonie - skad ma zone, Indie - gdzie ma firme i Wlochy - skad pochodzi i gdzie przez wiekszosc czasu mieszka.

Nikola filmuje festiwal.

Festiwal odbywal sie w klasztorze, jakies 40 minut pod gore. Dotarlismy o 9tej rano. Rozpoczal sie kolo jedenastej. Festiwal jak to festiwal - maski, tance i rytualy zrozumiale tylko nielicznym. Wszystko bardzo kolorowe i egzotyczne i owiane aura tajemniczosci. Do tego bebny i dzwoneczki, jakies skape przyspiewki i duuuzo tupania.

Wojownicy tupia i tancza na czesc bostw.

Festiwalowe bostwo.

Jeszcze wiecej festiwalowego bostwa.
Kolejne festiwalowe bostwo.

Bostwo w tancu.

Dzieci ze szkoly ogladaja festiwal (lokalni malos:)

W czasie festiwalu poznalismy Szweda, ktory pracuje jako nauczyciel w lokalnej szkole/sierocincu. Bardzo chcielismy pojsc w jego slady i spedzic z tymi dziecmi kilka tygodni uczac angielskiego lub czego popadnie ... Nastepnego dnia bylismy umowieni z dyrektorem szkoly na interwju. Poszlo niezle i wygladalo na to, ze czeka nas fajne doswiadczenie. Niestety jak z podziemi wyrosl Lama klasztoru i powiedzial, ze owszem mozemy pouczyc dzieci, ale pod warunkiem, ze zaplacimy, potem wymienil sume... Zrobilo nam sie troche przykro i powiedzielismy mu, ze poszukamy jednak miejsca gdzie nas bardziej potrzebuja.
A tak swoja droga to ten lokalny buddyzm wydaje nam sie byc nastawiony troche za bardzo konsumpcyjnie ...

Dzieci ze szkoly, odspiewaly piesn powitalna dla nas. Bylismy wzruszeni.

Z drugiej jednak strony Ja nauczycielem ?!? Ci co mnie troche znaja wiedza ze to dziwna kombinacja. Szkola i ja jakos nigdy sie nie lubilismy ...

Nastepnych kilka dni spedzilismy na wloczeniu sie po okolicznych pagorkach i odklejaniu pijawek od nog. Nie wiedzilem ze moge krzyczec jak dziewczyna! Dzieki pijawkam okazalo sie ze jednak moge;) Wyjatkowo paskudne stworzenia i trudne do odklejenia tez.

Widoki niesamowite, nawet Kanchenjunga pokazala swoj szczyt na chwilke.

Kanchenjunga na chwile pokazuje szczyt !

Wieczory spedzalismy z naszym kolega Szwedem popijajac lokalne trunki (na zdj. tzw Thumba) i rozmawiajac o podrozach.

Pijemy Thumbe i rozmawiamy o podrozach.

Nastepnym etapem jest Kalkuta a moze powinenem napisac Coolkuta ... relacja odwolanych pociagow, rosnacej warstwy brudu, kolejnych fascynujacych znajomosci i perypetni juz niedlugo ...

Wlasnie ...

2007-08-31T07:00:00.001-07:00

... wrocilismy z Sikkimu gdzie spotkaly nas niesamowite przygody i niezapomniane doznania i wogle oh i ah ... naprawde.

Wszystko niedlugo opisze i postaram sie zamiescic kilka dobrych fotek.

Chcialem to opisac wszystko dzis ale wogle nie mam weny i wychadza mi same kwadratowe zdania.

Tymczasem pozdrawiamy wszystkich ktorzy czytaja naszego bloga i tych ktorzy moze niedlogo zaczna czytac naszego bloga i tych ktorzy nigdy nie bada czytac naszego bloga.

Mala zapowiedz tego co sie dzialo ...

Mahananda Express ...

2007-08-23T05:52:00.000-07:00

... ta nazwa na dlugo zostanie nam w pamieci !!!

Ale moze od poczaku ...

Pamietacie jak w poprzednim poscie pisalem o brzydkim miejscu, w ktorym mamy czekac 7 godzin na pociag ? No wiec z kafejki wolno-internetowej udalismy sie na dworzec, by tam poczekac na pociag. Dworzec jak to dworzec - syf do potegi, taaaabuny ludzi i baba przez megafon. My znalezlismy schodki prowadzace na pietro, gdzie miescily sie jakies biura dworcowe itp. Weszlismy Hindusowi do biura i usiedlismy na laweczce i zaczelismy czekac. Hindus lypal okiem, ale nic nie mowil wiec sobie czekalismy grzecznie z dala od dworcowego zgielku. Po kilku godzinach takiego wegetowania w upale szef biura podbil do nas i powiedzial, ze mu bardzo przykro ale biuro juz zamyka na noc i ze na peronie jest poczekalnia, my na to, ze nie ma sprawy i ze dziekujemy za uzyczenie na laweczki.

Na peronie znalezlismy hinduski odpowiednik Warsu gdzie przy cienkiej cherbatce postanowilismy spedzic reszte oczekiwania. Z glosnikow saczyla sie piskliwa muzyka, pociagi zarzymywaly sie i jechaly dalej, zebracy zebrali a komary ciely. Kiedy nadszedl czas pojsc do przechowalni po bagaze, bo Mahananda Express mial bys tuz tuz a my sie cieszylismy na mysl opuszczenia dworca i jego konsekwencji, na tablicy pojawil sie napis ze nasz pociag jest opoznony 10 godzin!!!

Nie wiezylismy wlasnym oczom ... w tym momencie bylismy juz naprawde spoceni i brudni dworcowym brudem. Po naradzie przy akompaniamecie i jedynie slusznych radach tubylcow postanowilismy poczekac. 10 godzin to w koncu nie tak duzo nie?

No wlasnie ... niby nie ...

Tabuny turbanow, spia ...

Na dworcu tabuny turbanow ukladaja sie do snu, w Warsie muzyka wdziera sie w mozg jak wiertlo, w poczekalniach juz wszystkie miejsca pozajmowane. Udalismy sie wiec na znane juz nam pieterko, rozlozylismy karimate i spimy na zmiane, Ula pierwsza ...

Ula spi pierwsza ...

Ja czuwam. W miedzyczasie obudzil sie dziadek ktory tez tam spal. Myslalem ze on taki sprytny jak my i tez znalazl to zaciszne miejsce, ale dziadek okazal sie strozem ktory mial na celu przeganiac takich jak my ... zaczal wiec przeganiac a ja do nie go na migi ze ma bys ciszej bo mi Ule obudzi. Dziadek zniknal ale za 5 minut pojawil sie z przelozonym. Przelozonego na szczescie nasza obcokrajowosc oniesmielila, machnal reka i poszedl. Sen z powiek spedzal nam jedynie fakt ze na tablicy opoznienie roslo co godzine o 2 godziny a na zmiane planow juz bylo za pozno. Warswa brudu rosnie wprost proporcjonalnie do opoznienie Expresu ... Nastal swit.

Dworcowa sciana ...

W Warsie muzyka nadal swidruje, ja mam zatrucie pokarmowe, Ula juz nie wie "o co cho" a opuznienia przybywa. Staram sie interweniowac u zawiadowcy ale raczej dla draki. Zawiadowca obiecuje ze o 14stej na pewno przyjedzie ... przyjechal 15:20.

Mahananda Express - po brzegi wypelnoiny podroznymi, my jedyni biali ... oczywisie sensacja i zainteresowanie i szablon pytan - z jakiego kraju, ile zarabiamy i ze Indie piekne nie ? A my pod kolderka natrenych spojzen udalismy sie w obiecia Morfeusza.

Z okien pociagu ogladamy zalany powodzia Bengal , wyglada to troche jak bysmy jechali przez ocean ... troche pieknie troche przerazajaco ... Express jadac tez sie opoznia.

Nastal kolejny swit ...

Za oknem egzotyka jak na cyganskim weselu, zar piekielny, powodz, swiete krowy, gole dzieci i Hindusi myjacy zeby patykami ... my jestesmy tak powaznie brudni ze nas to jakos nie rusza.

Ostatecznie z 24 godzinnym opoznieniem Mahananda dojezdza do New Jaipalguri skad mamy sie udac do Darjeeling by wyrobic pozwolenia na wjazd do Sikkimu.

Na miejscu upal przewraca. Resztami sil wytargowujemy Jeepa, ja przy mocowaniu plecakow na dachu rozwalam noge i krwawie obficie, Ula mnie oparuje, wiezdzamy stroma serpetyna w Himalaje ...

Aktualnie ...

2007-08-19T01:30:00.000-07:00

... jestesmy w drodze do Sikkimu w jakims tak brzydkim miescie ze pekaja oczy i uszy od Indyjskiego halasu. Spedzamy tu caly dzien w oczekiwaniu na pociag ktory odjezdza o 21:00 wiec jeszcze tylko 7 godzin.

Ula i jej nowe kolezanki ...

Nastepnie musimy jeszcze dostac pozwolaenia na wjazd do Sikkimu wiec szykuje sie troche biurokracji... :/ ale jestesmy dobrej mysli.

Do waranasi jechalismy troche z nadzieja ze udzieli nam sie odrobine atmosfera najbardziej swietego mista Indi. Niestety cala swietosc zostala wystawiona na sprzedaz i mozna ja sobie zakupic do obejzenia z bliska za dobra cena my friend ... Doszlo do tego ze pielgrzymi obmywajacy sie w Gangesie sa potracani przez lodzie z turystami a wyperfumowani panowie i panie w swoich strojach w stylu safari wkladaja teleobiektwy swich Nikonow i Canonow prawie do oka hinduskim pielgrzymom.

Hinduscy pielgrzymi

5ta rano nad Gangesem.

W pociagu do Varanasi za to poznalismy szlonego anglika Bena z ktorym sie zakumplowalismy i za kilka tygodni mamy sie spotkac znowu w Nepalu dokad pojechal Ben by pracowac w szpitalu jako Wolontariusz.

Ben.

Tak wiec zostawilismy tloczne Varanasi za soba i jedziemy w gory, moze uda nam sie odpoczac od upalu ...

Ganges 5ta rano

... wiem ze to pisze po raz kolejny ale do teraz nie moge uwiezyc ze tak wczesnie wstalem. Ula to co innego bo od przyjazdu sypia wcale albo malo.

Delhi ...

2007-08-16T00:25:00.000-07:00

... zgodnie z planem (zmienionym) wyladowalismy w Delhi dokladnie chwile po polnocy 14stego.

Podroz nie odbyla sie bez szykan... wszystko bylo opoznione i stare i psujace sie i nie na czas i nie tam gdzie powinno ... w tm miejscu wielkie brawa dla Lini lotniczych Aerosvit da doskonaly brak organizacji i rozklekotane samoloty ... ale za to tanio :).

Wysiadanie z samolotu w tropikach jest zawsze dziwnym doznaniem, gorace powietrze bucha w ciebie jak po otwarciu drzwi do sauny, szczegolnie ze wysiadasz z klimatyzowanego rozklekotanego samolotu. Potem tropikalna normalka: biurokracja, biurokracja, biurokracja, policja, biurokracja, naganiacze, jeszcze wiecej naganiaczy, taxi, zgubiona droga, proba oszustwa, wreszcie hotel, pruba oszustwa, biurokracja, biurokracja, klucze do pokoju i uffffffffffff po trzydziestu godzinach telepania sie przez pol swiata brudni i zmeczeni i lekko przestraszeni ladujemy w zapyzialym pokoju hotelowym. Wiatrak na suficie, zimna woda w kranie i niesmialy karaluch w lazience. Cale szczescie za Ulenka wpadla na genialny pomysl i jeszcze na lotnisku nabylismy flaszeczke Zoladkowej Gozkiej wiec w ramach profilaktyki zabralismy sie do odkazania przewodow pokarmowych poglebiajac jednoczesnie basniowy nastroj.

Aktualnie aklimatyzacja jest w toku, troche nam smutno bo "Zoladkowa" sie wczoraj skonczyla wiec jestesmy bardziej podatni na przerozne ameby i bezsennosc.

Ostatnie dni spedzilismy w fajoskiej malej kafejce - Everest Caffe - w jednej z bocznych uliczek Pahar Ganjh.

Kafejka ta choc mala ma bardzo podrozniczy klimat i jest wypelniona po brzegi ciekawymi ludzmi z calego swiata. wiec jesli tu kiedys bedziecie to poszukajcie tego miejsca bo warto.

Powyzej uliczka z -Everest Caffe- a odrobine dalej wejscie do naszego Hotelu.

Streets of Dehlidelphia ... jak to ktos kiedys pieknie zaspiewal.

Electrico !

Dzis wieczorem jedziemy do miasta zywych tropow - Varanasi - poogladac o swicie ceremonie calopalania Hindusow na stosach a nastepnie do Sikkimu zazyc troche cienia u stup 8smio tysiecznika.

Angielska wersja ...

2007-07-31T03:59:00.001-07:00

... w zwiazku z panujaca na swiecie tendecja do uczenia sie Angielskiego, wychadzac na przeciw zapotrzebowaniu i w zwiazku z silnym przeczuciem ze ludzie ktorych spotkamy po drodze po Polsku beda mowic slabo albo wcale ... postanowilismy stwozyc Angielska wersje maszego bloga.

http://www.elcaminooo-eng.blogspot.com/

Bedzie tam zdecydowanie wiecej zdjec i mniej opisow ... tak wiec warto sprawdzic.